Onni is als een grote zus voor veel Aziatische Rotterdammers

Rotterdam - Nadat de Koreaanse dreumes Joon Hee (nu 51) geadopteerd werd, leefde ze verder als Erika Blikman. Ondanks die Nederlandse naam en een ‘boerenkool-met-worstopvoeding’, bleef ze zich sterk verbonden voelen met haar geboorteland. Tegenwoordig zorgt ze voor verbinding tussen Rotterdamse Aziaten, en dan vooral vrouwen. Dat doet ze naast haar baan als programmeur bij Studio de Bakkerij.

Door Britte Kramer

Hoe Rotterdams ben je?

“Die vraag vind ik moeilijk. Het is de plek waar ik de liefde vond, maar ook verloor. In 2006 kwam ik hier voor mijn man Won, in 2019 overleed hij. We zijn allebei geadopteerd uit Korea, binnen een heel kapot systeem. Zo zijn we wees gemaakt terwijl we dat niet waren. Wons moeder bleek nog te leven, en had nooit toestemming gegeven voor adoptie. We zijn niet alleen beroofd van ons land, onze familie en onze cultuur, maar ook van onze identiteit, omdat namen en leeftijden zijn vervalst. Elf jaar geleden werden onze dochters geboren in het Sint Franciscus; hun stamboom begon dus hier. Door hen, ons huis in Kralingen en mijn netwerk is dit nu mijn thuis. Maar ik vóél me niet Rotterdams.” 

Hoe dat zo?

“Er is altijd een groep die mij erop wijst dat ik hier eigenlijk niet hoor. Soms word ik uitgescholden, maar het zit ‘m vooral in een dieper gevoel van uitsluiting. Mensen zeggen soms: ‘Je bent toch gewoon een Nederlander!’ Maar dat ben ik dus níét gewoon. Zo word ik ook niet gezien. Mensen denken dat ik Chinees ben, en als ik uitleg dat ik uit Korea kom, durven ze te beweren dat dat ‘toch allemaal hetzelfde is’. Nee. Wij hebben onze eigen cultuur en tradities en dat is belangrijk.” 

Wat is Onni?

“Een community voor Aziatische vrouwen. Een paar keer per jaar organiseren we bijeenkomsten en culturele evenementen. Onni betekent ‘grote zus’ in het Koreaans; we vormen een sisterhood. Het gaat niet alleen om gezellig bij elkaar zijn, maar ook om elkaar informeren, ondersteunen en dingen aankaarten op beleidsniveau.”

Waarom moest Onni er komen?

“Een van mijn dochters wilde op een gegeven moment een sticker op naar de kleuterschool: ‘Ik ben niet Chinees’. Ze kwam voor zichzelf op, en dat vond ik zo inspirerend. Als je verandering wil, moet je zelf aan de bak. En ik wil niet dat zij straks het werk moeten doen, dus ben ik het zelf gaan doen, door Onni te starten.”

Je had het over een boerenkool-met-worst-opvoeding?

“Tegen mijn ouders werd gezegd dat het goed zou zijn voor de integratie om me helemaal Nederlands op te voeden, en ik heb dus echt een boerenkool-met-worst-opvoeding gekregen. Toch heb ik mezelf nooit echt thuis gevoeld. En dan is het heel ingewikkeld om ruimte in te nemen en je eigen plek te vinden.”

Ben je ooit teruggegaan?

“In 1994 heb ik in het kindertehuis gewerkt waar ik zelf ooit zat. Dat ben ik nog steeds aan het verwerken, maar het heeft me ook een bijzondere inkijk gegeven in mijn eigen geschiedenis. Een kans die niet veel geadopteerden krijgen.”

Je bent nu druk met de organisatie voor Lunar New Year. Wat is dat?

“Een paar jaar geleden vroeg ik iemand van de organisatie van het Chinees Nieuwjaar in Rotterdam: ‘Is het niet mooier om er Lunar New Year van te maken, zodat het inclusiever wordt?’ Veel Aziatische landen vieren dat namelijk, en elk land heeft z’n eigen tradities. In Korea draait het bijvoorbeeld veel meer om samen eten, spelletjes doen en de voorouders vereren. Fenix was vóór, dus nu vieren we op 1 maart Lunar New Year op het Deliplein en Fenix Plein. Met eten, kleding, ceremonies en vieringen uit allerlei Aziatische culturen.” 

En wat is er op 27 februari?

“Dan vieren we Lunar New Year vanuit Onni, in Theater Zuidplein, met performances en lekker eten. De onderwerpen zijn vaak best diep, persoonlijk en intiem, dus het is goed om soms te víéren dat we Aziatische vrouwen zijn. Met deze ‘Red Carpet Edition’ willen we alle Aziatische vrouwen in de schijnwerpers zetten. Omdat het te weinig gebeurt.”