Yvonne Rebel werkt al 45 jaar in haar Café voorheen Companje

Rotterdam - Tien bruine kroegen werden dinsdag 18 november door Museum Rotterdam en Stichting Wijkcollectie benoemd tot ‘Echt Rotterdams Erfgoed’. Café voorheen Companje kreeg daarbovenop nog een eervolle vermelding als publieksfavoriet. Dan kan de titel Rotterdammer van de Week er ook nog wel bij! Die gaat naar de 65-jarige Yvonne Rebel, die al 45 jaar in het café werkt - de afgelopen 33 jaar als eigenaar, samen met haar man Dick Holl.

Door Britte Kramer

Hoe raakte je hier ooit verzeild?

“Ik woonde aan de Molenwaterweg, en zo kwamen we met een groep jongelui terecht in Café Companje. Ik was een jaar of zeventien en mocht soms helpen met tappen en flesjes bijvullen. Toen de werkster ermee stopte nam ik haar taken over, en zo ben ik erin gerold.”

Hoe was het hier toen?

“In mijn tijd had je geen telefoon of computer, dus ging je allemaal naar het café: biljarten, dobbelen - of wat we hier veel deden: handje raaien. Het was echt een buurtcafé.”

Wat voor mensen komen hier?

“Van alles: van directeuren tot mensen die het minder hebben, van jongelui tot mensen van over de zeventig. We hebben hier een jongen, Tim, die is dertig jaar. Eigenlijk hoort hij in de stad te zitten, maar hij zit liever in de Companje tussen de oude garde. Dat vindt-ie geweldig - net als ik, toen ik twintig was. In de stad vindt hij het allemaal koud en kil. Daar krijg je amper contact, terwijl de sfeer hier juist warm is. Dat idee kan ik wel begrijpen. Dat is de bruine kroeg, vind ik.”

Veel vaste gasten? Toeristen?

“Deze week hangen we de kerstversiering op. Dan merk je dat het echt een bruin café is: er komen tien klanten helpen. Ze zien het als hun eigen huiskamer. We krijgen ook regelmatig toeristen. Die spreken Engels of Duits of maakt-niet-uit-wat. Zodra ze binnenkomen, gaan de klanten meteen met ze in gesprek. En als ze later weer in Rotterdam zijn, komen ze speciaal hier naartoe. Ze voelen die warmte.”

Wat organiseren jullie zoal?

“Één keer in de twee maanden kan je hier koppelklaverjassen. Dan krijgen ze soep met broodjes tussendoor, en stamppotten na afloop. Dick kookt, in het kleine keukentje dat we hier hebben. Sjoelavonden doen we ook; dan heb je de jongeren ook binnen. Op vrijdag zetten we gezellig een stukje kaas en worst op de bar, en in de wintermaanden kunnen ze op dinsdag voor 15,75 euro wat te eten krijgen, zoals een biefstukkie met gebakken aardappelen. Één man, die vroeger aan de overkant werkte, komt elke week speciaal vanuit Arkel. Hij verzorgt zijn vrouw 24/7, en dit is zijn uitje. Dan hebben ze het over aandelen en dingetjes - daar wordt die man zo gelukkig van. Hij komt hier al veertig jaar. Dit is zijn kroegie.”

Wie is dat lieve hondje?

“Dat is Luna, een dwergschnauzer. Eerst hadden we Bella. Een klant had een nestje van vier, en die zijn allemaal naar klanten van ons gegaan. Bella ging naar mijn zus. Toen die kwam te overlijden, hebben wij haar overgenomen. Ze kwam altijd mee naar het café. Toen Bella overleed, dacht ik na een tijdje: ik ga er nog één nemen. Inmiddels is Luna anderhalf. We hebben een klant die bij het Leger des Heils werkt. Als hij rond half 12 binnenkomt, komt ze meteen uit haar bench om een poot te geven en met hem te spelen. Zelfs als ze in diepe slaap ligt. Die jongen is helemaal verliefd op dat beessie. ‘Ik ga effe naar m’n vriendin toe’, zegt hij dan.”

Wat voor barvrouw ben jij?

“Ik hou van dollen met elkaar, lekker gek doen. En zingen: Engels, Duits en Nederlands door elkaar. Mijn Engels en Duits zijn minimaal, maar ik geef er altijd een draai aan. Die gasten liggen dan helemaal in een deuk: ‘Yvonne, stop ‘es effe!’ Drinken doe ik niet meer. Ik heb het niet nodig om een beetje gek te doen, en zo kan ik lekker met de auto naar huis.”

Jullie gaan voorlopig door?

“Ik heb er nog steeds plezier in, maar ik ben 65 en Dick 69. Ik maak zelf schoon, en zeker als de glazen in de soda moeten, zijn het wel dagen die je maakt. Voor ons houdt het ook een keertje op. Ik hoop maar dat er een leuk stel komt die het overneemt, want de mensen komen hier al zo lang. Als de zaak dan weggaat, neem je iets af van die mensen. Dat gaat heel erg zeer doen. Ik blijf wel als klant hoor! Met corona zat ik voor het eerst in m’n leven thuis. In het begin vond ik dat even lekker, maar naderhand mis je toch die mensen.”