Geen gestommel meer, brievenbus niet geleegd: de bovenbuurman bleek overleden

Rotterdam - Stichting de Eenzame Uitvaart Rotterdam (dEUR) verzorgt samen met de gemeente Rotterdam waardige uitvaarten voor Rotterdammers die begraven worden zonder nabestaanden. Voor elke uitvaart schrijft een dichter een speciaal gedicht dat hij of zij voordraagt. Na afloop volgt een verslag. De Havenloods plaatst dit eerbetoon. Omdat we geen enkele Rotterdammer eenzaam het graf in willen laten gaan.

Donderdag 1 oktober 2026, 10.15 uur
Algemene Begraafplaats Crooswijk, Rotterdam
Dichter van dienst: Peer Hommel
Auteur verslag: Daniël Dee

In de nacht van 30 september op 1 oktober 2026 regende het onstuimig. Ik werd er zelfs een paar keer wakker van. In de ochtend was het echter droog. Natte straten en een dik grijs wolkendek herinnerden nog aan de afgelopen nacht. Wanneer we om 10.15 uur verzamelen voor de poort van de Algemene Begraafplaats Crooswijk, breekt de zon toch door. We zijn samengekomen voor de uitvaart van Laurens Loendersloot (*20-03-1949 – †13-09-2026, Rotterdam). Hoewel zijn begrafenis staat genoteerd als een eenzame uitvaart, voegt zijn onderbuurman zich bij onze selecte groep.

De heer Loendersloot werd op 13 september overleden aangetroffen in zijn woning. Hij had geen kinderen en was nooit getrouwd. Zijn ouders, broer en zus waren inmiddels ook al overleden. Veertig jaar lang woonde hij op Katendrecht.

Gezamenlijk wandelen we achter de kist naar de laatste rustplaats van dhr. Loendersloot. Aan het begin van de begraafplaats zijn volop werkzaamheden aan de gang. Rotterdam in het klein: altijd zijn er wel ergens, en feitelijk op meerdere plekken tegelijk, bouwwerkzaamheden in de stad. De arbeiders zijn op de begraafplaats bezig met het leggen van nieuwe bestrating. Ook begraafplaatsen zijn zo nu en dan aan onderhoud toe.

Het toeval wilde dat ik een week eerder met een vriend door Crooswijk wandelde. Hij vertelde dat de wijk onlangs door Time Out Magazine op de twintigste plaats was gezet in een ranglijst van de coolste wijken ter wereld. Dat vond ik eervol, maar hij hielp me resoluut uit die droom: ‘Uiteindelijk ging het in dat stuk over de Linker Rottekade, met Man Met Bril Koffie, Bar Alaska en nog een café. Dat was het.’

Onze wandeling eindigde op het Noordereiland. Diezelfde vriend vertelde: ‘Ik woonde hier in de jaren tachtig. Nog voor de Erasmusbrug er was. De spoorbrug was er nog wel, maar die is nu weg. En er is meer groen langs de kade; vroeger waren dat parkeerplaatsen. Verder lijkt er weinig veranderd. Alles verandert, maar toch blijft alles hetzelfde. De hele Kop van Zuid moest nog ontwikkeld worden. Het was er woest en ledig.’

Laurens Loendersloot woonde in een appartementje aan het Deliplein. Hij heeft de stad in vier decennia zien veranderen tot dat epische centrum van nu. Van verloederd naar gegentrificeerd, van een kale vlakte tot een flitsende skyline; hij moet het allemaal hebben zien gebeuren. Maar of hij er met bewondering dan wel met afschuw naar heeft gekeken, dat zullen we nooit weten.

Bij het graf aangekomen leest dichter van dienst Peer Hommel haar gedicht invoelend voor. Na een kort moment van stilte om dhr. Loendersloot te gedenken, neemt eenieder afscheid bij de kist. Pas daarna laat Peer haar gedicht in het graf glijden.

Na afloop van de sobere uitvaart vertelt de onderbuurman dat hij degene was die alarm had geslagen. Eerst hoorde hij geen gestommel meer boven hem, daarna merkte hij dat de brievenbus niet meer werd geleegd. Vervolgens ging hij rondvragen of zijn bovenbuurman misschien was vertrokken. Niemand wist van iets, dus schakelde hij voor de zekerheid de politie in. Die trof dhr. Loendersloot uiteindelijk overleden aan in zijn eigen appartement.

Meneer Loendersloot

De zon stak de handen uit de mouwen de dag dat u geboren werd
tussen waanzin en wederopbouw bleek brakke grond een mooi bedje
ontwaakte de lente met het openen van uw ogen ookal is dat
u misschien nooit verteld

de zwaan stak haar kop onder de Nieuwe Maas met uw aanleggen
en de Kaap zou de armen strekken om hallo te zeggen
als de haven trossen losgooit terwijl zeelieden nog zoeken naar
een wind die fluistert het is goed zo

het water wast het Kaapse Hoofd al zo lang als dat u keek en langer
en elk voorjaar bloeide schoon staal beton en glazen vernieuwing
en u bleef kijken toen de Kop van Zuid opstond van haar knieën
maar had u niet méér nodig?

de lucht was grijs en nat de dag dat Katendrecht vaart vrij zei
we vragen ons af of we tekort geschoten zijn
of ten midden alles wat zo trots gebouwd is, we soms zijn vergeten
dat vruchtbare aarde ook tussen vier muren wacht
op zachtheid

© gedicht Peer Hommel © verslag Daniël Dee © foto Bianca Boer