Chris Buitendijk: ‘Wat zou ik graag met een tijdmachine naar de stad van voor de oorlog gaan!’

Rotterdam - Dat Chris Buitendijk meteen na zijn geboorte uit Rotterdam verhuisde, heeft zijn passie voor de stad niet minder gemaakt. Na een zoekend begin, heeft hij nu het leven dat hij wil leiden. Eigenlijk draait alles wat hij doet om drie thema’s: Rotterdam, muziek en het jodendom. Buitendijk (46) is onze Rotterdammer van de Week.

Door Emile van de Velde

En bij die thema’s hoort ook het woord ‘historie’.

“Zeker als het over Rotterdam gaat ja. Ik ben mateloos gefascineerd door de stad die verdwenen is. Want dat onze historie niet zichtbaar is, betekent niet dat-ie niet bestaat. Och, wat zou ik graag eens met een teletijdmachine naar de stad van voor de Tweede Wereldoorlog gaan.”

We kennen je van Studio Rashkov.

“Het was eerst alleen een ontwerpbureau, een familiebedrijf van mijn vrouw Petja. Maar nu is het ook een uitgeverij. Van boeken over Rotterdam, en inderdaad dan vaak over de historie van Rotterdam. Ik heb net gehoord dat ‘Leve Rotterdam’ van Siebe Thissen genomineerd is voor de mr. J. Dutilh-prijs, dat boek gaat over het De Vletter Oproer in 1868. Daar ben ik erg trots op. Maar ik ben net zo trots op Vergeten Zaken - Rotterdams Erfgoed Herontdekt over 24 bijzondere plekken in de stad. En Halte Hausdorff, het verhaal van de Joodse huisarts David Hausdorff die als onderduiker ternauwernood de Tweede Wereldoorlog overleefde.”

Waar komt jouw interesse in het jodendom vandaan?

“Toen ik ging studeren, wist ik totaal niet wat ik wilde worden. Een carrière als muzikant zat er niet in. En ik kampte met liefdesverdriet. Toen ben ik naar een kibboets in Israël gegaan. Bananen plukken in ruil voor eten en onderdak. En later nog een keer. Daar is mijn fascinatie ontstaan. Ik heb Bijbels Hebreeuws gestudeerd. En omdat ik over de Zandstraatbuurt had geschreven, waar veel Joden woonden, werd ik benaderd om in het bestuur van Loods 24 te komen.”

Bij Loods 24 worden elk jaar de gedeporteerde Rotterdamse Joden herdacht. Daar ontstond dit jaar veel commotie over omdat de ambassadeur van Israël kwam spreken.

“Daar was ik wel verbaasd over. We doen de herdenking al jaren op dezelfde manier. Eigenlijk was het gek dat er in eerdere jaren nog geen commotie was. Misschien omdat we dit keer een persbericht hadden verstuurd. We gaan nu in gesprek met de Joodse organisaties in de stad. En evalueren of er iets zou moeten veranderen.”

Zelf ben je niet Joods.

“Ik ben christelijk opgevoed. En ben nog steeds gelovig, op mijn eigen manier. Mijn ouders zijn na mijn geboorte naar Barendrecht verhuisd. Ik ging naar de Guido de Brès-school in Lombardijen. Daar zijn ze best streng in de leer. Ik zat helemaal in de grunge-muziek, speelde in een bandje en had mijn haar laten groeien. Kwam ik het schoolplein oplopen en klonk het uit de megafoon ‘Wil Chris Buitendijk bij de conrector komen’. Mijn haar was te lang. Ik heb het nog uit laten dunnen bij de kapper, maar toen was het nog niet goed. En ben ik van school gestuurd, ha ha.”

Maar het kwam goed met je.

“Muzikant worden zat er niet in. Maar dat is wel echt een passie die blijft. Ik probeer nu jazzgitaar te leren, dat valt niet mee. En ik heb twee EP’tjes opgenomen, singer-songwritermuziek. Maar dat moet je allemaal niet té serieus nemen hoor.”

Ook in Barendrecht was je altijd al Rotterdammer.

“Ik voel een diepe verbondenheid met mijn Rotterdamse familielijn. De familie van mijn moeders kant heeft een lange geschiedenis van generaties terug in Oud-Charlois, mijn vader woonde in Carnisse. Zodra ik op mezelf kon gaan wonen, ben ik uit dat vinex-dorp weggegaan. Naar de Mathenesserweg, in de slechte tijd. Toen ik Petja leerde kennen, zijn we in het Oude Noorden gaan wonen. Na een korte tijd in Oud-IJsselmonde, daar vonden we totaal geen aansluiting, wonen we nu in het Kleiwegkwartier. Ik heb er mijn kroeg, De Koot, om te biljarten. En we kunnen er heerlijk met ons hondje langs de Rotte wandelen. Ik ben er ook actief in Stichting Historisch Hillegersberg Schiebroek. Ja, toch weer die historie.”