Wim van Krimpen (zoon van...) over de oprichting van De Havenloods

Rotterdam - 65 jaar geleden werd De Havenloods opgericht. De Havenloods was in het begin onderdeel van Stichting Clubhuizen De Jeugdhaven Rotterdam. De oprichter was predikant Jos van Krimpen. Onze verslaggever toog naar Amsterdam om daar met de zoon van Jos, Wim van Krimpen, herinneringen op te halen. Wim van Krimpen was jarenlang directeur van de Kunsthal. Bij zijn afscheid werd hij benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau en ontving hij de Wolfert van Borselenpenning. “Ik blijf me altijd Rotterdammer voelen.”

Door Jaap Deijbel

Oprichter Jos van Krimpen van De Havenloods, was een bofkont. In de jaren dertig was het aanbod aan predikanten groot en het aantal open plekken binnen de Gereformeerde Kerkgemeenschap beperkt. Dus kon de Kerkenraad van Kloosterburen maar moeilijk kiezen uit de kandidaten, waarna er met een dobbelsteen werd gegooid. Van Krimpen won en dat betekende een huis en een jaarinkomen van 2000 gulden, waarvan hij overigens de helft teruggaf aan de kerk.

Zes jaar bleven de Van Krimpens (man, vrouw en vier kinderen) in Noord-West-Groningen. Totdat hij in 1944 werd gevraagd evangelisatiepredikant in Rotterdam te worden. Bij aankomst trof Van Krimpen niet alleen een verwoeste binnenstad aan, maar ook een verwoest kerkelijk en sociaal maatschappelijk leven.

De wederopbouw na de bevrijding, was uitsluitend gericht op de stedelijke bebouwing, de haven en het bedrijfsleven. Van Krimpen ging op een ondernemende manier aan de slag en slaagde erin via de Stichting Clubhuizen De Jeugdhaven Rotterdam humaner te maken. Hij wist vermogende mensen als scheepsbouwer Cornelis Verolme aan zich te binden en hij ontwikkelde initiatieven, waarmee de opzet van tal van clubhuizen, vakantieoorden als de Blije Werelt en de Wije Werelt en verder opleidingsinstituten voor sociaal en cultureel werk, een logement voor daklozen en een internaat voor opgroeiende meisjes (ongehuwde moeders) gefinancierd konden worden.
De door Van Krimpen opgerichte De Havenloods was één van de initiatieven die geld opbrachten. Een gratis huis-aan-huisblad, waarin hij in columns ongezouten zijn mening ventileerde. De redactie volgde de plaatselijke politiek kritisch. Het blad werd al snel een succes en een concurrent van de dagbladen. De adverteerders stroomden toe en het leverde de Stichting jaarlijks een miljoen gulden op.

“De Havenloods, onder leiding van directeur Van der Giessen, werd binnen het stadhuis en daarbuiten heel serieus genomen. Wekelijks stond er een postwagen vol met reacties op zijn columns en de andere artikelen in de krant, voor de deur”, vertelt zoon Wim (75), die ook verhalen in de krant van zijn vader schreef, maar geen journalistiek ambities had en later onder meer bekend werd als kunsthandelaar/organisator, als projectleider en eerste directeur van de Kunsthal en als directeur van het Haags Gemeentemuseum.

Hij vervolgt: “Het ging fout toen m’n vader ten onrechte dacht het goed geregeld te hebben met de Belastingdienst. Maar die kwam met een naheffing vennootschapsbelasting van zes ton, De Havenloods werd noodgedwongen voor een miljoen aan Wegener verkocht. Dat hadden ze er dus na een jaar uit. Vervolgens kreeg mijn vader een gemeente-subsidie van een miljoen. Dat vond de zakenman in hem onbegrijpelijk, want daarvoor kostte het sociaal cultureel werk de samenleving niets”.

“Bovendien bleef Verolme, die door de havenelite niet werd geaccepteerd, m’n vader trouw, zolang hij maar weer een lintje mocht doorknippen”, aldus Van Krimpen.
En initiatieven als Kunstcentrum De Brug en goedkope eethuizen als ‘t Vooronder en ‘t Achteronder, waar studenten bijverdienden, zorgden ook voor extra baten voor zijn maatschappelijke stichtingen. Omdat vader Van Krimpen in het weekend ook nog preekte, was hij bijna nooit thuis.
Van Krimpen: “M’n moeder, die hoofdverpleegkundige was, offerde zich volledig op. Kort na hun 25-jarig huwelijksfeest, vertelde hij haar dat hij een verhouding had met zijn secretaresse. In 1964 moest hij de kerk verlaten en moest m’n moeder alleen verder”.

“Hij is vervolgens een camping in Waspik begonnen en is ook met z’n tweede vrouw 25 jaar getrouwd geweest. Ik respecteer m’n vader nog steeds en hij heeft me een gelukkige jeugd bezorgd, maar, ik koos na de breuk de kant van m’n moeder. In tegenstelling tot m’n broers en zus, heb ik na de scheiding, nooit meer contact met ‘m gehad”, bekent Van Krimpen.