Michael Prins is ervan overtuigd dat liedjes levens kunnen redden

Rotterdam - Toen Michael Prins (40) in 2013 het tv-programma De beste singer-songwriter van Nederland won, stond zijn leven op z’n kop. Close to You werd een megahit, hij trad veel op en schoof regelmatig aan bij talkshows. Na zijn derde album, in 2017, besloot hij een poosje naar binnen te keren. Nu is hij terug. Zijn nieuwe single Caravan Dreams is uit, het album Play With Fire verschijnt deze week en 1 oktober start zijn tour in LantarenVenster. Michael is onze Rotterdammer van de Week.

Door Britte Kramer

Je zei net dat er geen beter moment had kunnen zijn voor een interview. Waarom?

“Ik zit heel erg in een beschouwende fase over wat ik de afgelopen vijftien jaar heb gedaan. Nadat ik op mijn 26e het programma won, gebeurden er veel mooie dingen. Maar er was geen tijd om goed te kijken wie ik nou eigenlijk was. Op mijn derde album staan goeie songs, maar ook een paar waarvan ik denk: ga je schamen. Daar mis ik diepte, het snijdt niet. Ik probeerde te hard het succes vast te houden. Een jaar later ging mijn relatie uit en daarna kwam corona. Ik zat bij het verkeerde label en had het gevoel dat ik mezelf een beetje kwijt was. Juist door alles te verliezen, heb ik die eerdere onzekerheid van me afgeschud. Nu speel ik weer omdat ik het fijn vind.”

Wat is er veranderd?

“Ik ben heel dromerig, obsessief en avontuurlijk. Een gevaarlijke combinatie die mijn werk in de weg begon te zitten. Nu heb ik de tijd genomen om alles uit die intense jaren op een goeie plek te zetten en te laten ademen. Zo kwam ik een soort diepte in mezelf tegen die heel bevrijdend was. Ik heb dit album gemaakt vanuit een enorme levenslust. Een liefde voor alles dat bij het leven komt kijken.”

Waarom maak je muziek?

“Ik ben ervan overtuigd dat songs mensenlevens kunnen redden. Als je in je bootje in de storm zit, met gaten in je zeil, heb je iemand nodig die dat ook heeft meegemaakt. Dan weet je dat je niet alleen bent en heb je iets om aan vast te houden in de krankzinnigheid van het leven. Dat is wat de jeugd ontzettend verdient en waar muziek over zou moeten gaan. Toen ik op mijn vijftiende Bob Dylan ontdekte, heb ik twee jaar bijna onafgebroken naar hem geluisterd. ‘You could actually learn how to live, listening to Dylan‘, zeggen ze. Het zijn songs waardoor mensen besluiten om toch maar niet uit elkaar te gaan, om te stoppen met drinken of toch niet van een flat te springen. Dáár ging het om. Niet om over hoe je de beste licks en hooks kan schrijven.”

Heb je weleens over Rotterdam geschreven?

“Iemand van Feyenoord vroeg of ik op de middenstip wilde spelen. Ik kon uit een paar liedjes kiezen, maar zag mezelf dat niet doen. Toen heb ik zelf iets gemaakt: Stad van vuur en vlam. Op Instagram werd het heel goed ontvangen, maar Feyenoord durfde het niet aan. Hij ligt in het kluissie. Als ze er een beroep op willen doen, dan hoor ik het wel.”

Hoe Rotterdams ben je?

“Ik kom uit de Alblasserwaard, maar heb m’n hele leven al het idee dat ik in het verkeerde land geboren ben. Rotterdam is de enige Nederlandse plek die me niet laat voelen dat ik in Nederland ben. Als Rotterdam een ouderwetse kringverjaardag is, voel ik me er zeer welkom. Ik heb over het algemeen het idee dat mensen het hier heel goed bedoelen. Ook als ze zeggen: ‘Hé, Prins, hou nou toch eens een poosje je muil.’ Ik ben namelijk nogal praterig - dat maakt me wat minder Rotterdams. Als ik naar Jules Deelder kijk, denk ik: hoe kom je erbij om zoiets met zoveel diepgang, zoiets scherps, toch zo simpel te zeggen? Daar vind ik Rotterdammers waanzinnig in.”

En hoe kijk je nu naar de toekomst?

“Ik ga met mijn nieuwe band, nieuwe booker en nieuwe plaat moedig voorwaarts in de strijd naar oprechtheid en vrijheid. Volgend jaar wil ik ook meer in Amerika spelen. Hoe het ook loopt: ik vind het leven fantastisch in al zijn aspecten, zie het als een onderzoek. Ik houd van het idee dat je diep de mijn ingaat. Dat die vijf keer instort, maar je uiteindelijk wel met je stukkie goud, onder de modder, weer bovenkomt.”