Het Kleinpolderplein: wirwar van beton of symbool van vooruitgang?

Rotterdam - Bart Bos stuurde een foto met tekst over het Kleinpolderplein. ‘Voor sommigen is het niet meer dan een wirwar van beton die ze het liefst zien verdwijnen in de vergetelheid. Voor anderen is het juist een monument van de wederopbouw.’

Bij de opening in 1972 was het Kleinpolderplein een symbool van vooruitgang. De eerste vier verdiepingen tellende fly-over van Nederland gold destijds als een technisch wonder en groeide uit tot het drukste verkeersplein van het land.

Maar als de voorspellingen uitkomen, zal die tijd langzaam wegebben met de komst van de A13/16 en de nieuwe bypass richting Overschie. Het verkeer rond het Kleinpolderplein zal afnemen, en rijbanen kunnen zelfs hun functie verliezen.

Daarmee dringt zich een nieuwe vraag op: wat moet er straks gebeuren met het Kleinpolderplein?

Voor sommigen is het niet meer dan een wirwar van beton die ze het liefst zien verdwijnen in de vergetelheid. Voor anderen is het juist een monument van de wederopbouw — een verstilde getuige van een tijd waarin vooruitgang werd gegoten in staal, asfalt en onverschrokken lef. Een plek die het verleden niet verbergt, maar draagt, en zo tegelijk geschiedenis en toekomst ademt.

Want ook al blijft het verkeer nog altijd blijven stromen, niet elke rijbaan zal haar bestemming behouden. In de ruimte die dan ontstaat, ligt iets nieuws te wachten — nog ongevormd, maar vol belofte.

Overbodige rijbanen die transformeren in paden voor wandelaars, hardlopers, skaters en fietsers. Een verhoogd landschap dat boven de stad zweeft, met uitzicht op de skyline van Rotterdam. Geen plek die zich laat vangen in het beeld van een toeristische trekpleister, maar een stille ruimte voor de mensen die er wonen — een plek die langzaam weer terugkeert in het ritme van het dagelijks leven.

Misschien een mooie droom van enkelen, maar soms bewaart beton de herinnering aan het verleden — en opent het de ruimte om de toekomst opnieuw te verbeelden.