Zet u schrap voor een ongekend heldenverhaal...

Rotterdam - Sander de Kramer brengt op deze plek een eerbetoon aan de goeddoeners in Rotterdam, mensen die de stad kleur geven, die de wereld mooier maken. Deze keer: Chris Roemer.

‘Emile Roemer is bekend om zijn vrolijke lach en z’n vriendelijke zachte g. Weinig mensen weten dat zijn vader Chris tijdens de oorlog een spil was in het Rotterdamse verzet. Daar kwam Emile zelf ook pas na zijn dood achter. Zet u schrap voor een ongekend heldenverhaal. ‘Mijn vaders Verzetsheldenkruis staat bij ons thuis op de piano. Als ik eraan denk hoeveel mensen hij heeft gered, word ik altijd emotioneel.’

Chris Roemer was in de oorlog commandant van de zogenoemde Reddingsbrigade. Niet alleen hielp hij mensen door heel Rotterdam onderduiken, ook zorgde hij er hoogstpersoonlijk voor dat ze bonnen kregen voor levensmiddelen. Bovendien was Chris betrokken bij verzetskrant De Wacht, die in het ketelhuis van het Sint Franciscus Gasthuis werd gedrukt. ‘Tijdens zijn leven sprak mijn vader nauwelijks over de oorlog’, vertelt Emile voor zijn ouderlijke woning aan de Schiekade nabij het Hofplein. ‘Pas na zijn overlijden in 2001 kreeg ik een belletje van een historicus die een boek maakte over het Sint Franciscus Gasthuis. Toen hoorde ik wat voor held hij is geweest en wat hij allemaal had meegemaakt.’

Chris Roemer was een spil in het Rotterdamse verzet. Hij kende, als een van de enigen, alle onderduikadressen in de stad. Lange tijd ging het goed. Totdat Chris op 20 oktober 1944 werd verraden en op het politiebureau Haagseveer in de cel werd gegooid. ‘De Duitsers waren er inmiddels achter gekomen dat mijn pa wel heel veel wist’, vertelt Emile mij, starend naar het cellencomplex. Hij pinkt een traantje weg. ‘Hier is mijn vader gefolterd. Ze wilden informatie uit hem krijgen. Hij hield z’n kaken stijf op elkaar. Uiteindelijk is hij ter dood veroordeeld. Hij zou de kogel krijgen. Daags voor de executie is hij, met 43 andere verzetsstrijders, door de fameuze Knokploeg van het verzet bevrijd. Het was een spectaculaire bevrijdingsactie waarbij de leden van de Knokploeg zich hadden verkleed als Duitsers en via de keuken naar binnen zijn geglipt. Mijn pa heeft een engeltje op z’n schouder gehad. Van drie bevriende verzetsstrijders kon de Knokploeg de cel-sleutels niet vinden. Zij zijn de volgende dag gefusilleerd.’

Als ik mijn vriend vraag hoe trots hij is op zijn vader, knikt Emile. ‘Ik ben ongelofelijk trots op hem. Als ik eraan denk hoeveel mensen hij heeft gered, word ik altijd emotioneel. Zijn Verzetsheldenkruis staat bij ons thuis op de piano. Ik kijk er elke dag naar.’