Koninklijke onderscheiding voor de stille kracht achter 23.000 laatste wensen van Ambulance Wens

Rotterdam/Rhoon - Op vrijdag 25 april, tijdens de jaarlijkse Lintjesregen, wordt Stichting Ambulance Wens groots geëerd. Niet minder dan negen vrijwilligers ontvangen een koninklijke onderscheiding voor hun jarenlange inzet. Acht van hen zijn vanaf het eerste moment in 2007 betrokken. Maar één lintje springt erbovenuit in betekenis én in orde.

Ineke Veldboer, mede-oprichtster van Stichting Ambulance Wens, ontvangt vrijdag een onderscheiding in een hogere categorie Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Een erkenning voor 18 jaar onafgebroken inzet. Ineke en twee andere vrijwilligers ontvangen hun onderscheiding in Rhoon (gemeente Albrandswaard). Zes andere vrijwilligers ontvangen hun lintje elders in het land.

Eén vrouw die alles bij elkaar hield

In 2007 bedachten Kees Veldboer sr., toen ambulancechauffeur, en zijn vrouw Ineke samen een simpel maar krachtig idee: ernstig zieke mensen nog één keer een laatste wens laten beleven. Wat begon aan de keukentafel, groeide uit tot een organisatie die meer dan 23.000 wensen vervulde in Nederland en inmiddels zusterorganisaties in 22 landen kent allemaal geïnspireerd door hun initiatief.

Maar achter het succes staat één constante factor: Ineke. Zij is nooit op de voorgrond getreden, maar kent alle 315 vrijwilligers bij naam. Zij zorgt al 18 jaar lang dat het hen aan niets ontbreekt van een maaltijd na een intensieve wens, tot een kaartje bij ziekte, een telefoontje, of zelfs een huisbezoekje.

Ze doet nog steeds dagelijks de was van vijf tot negen wensritten, zeven dagen per week. En als verpleegkundige is ze daarnaast meegegaan op honderden wensen, altijd met dezelfde toewijding.

Hartinfarct

De toewijding van Ineke is onvoorstelbaar. Toen haar man en mede-oprichter Kees Veldboer sr. in 2021 plotseling overleed aan een hartinfarct op de stichting, ging zij door. Niet omdat het moest, maar omdat het voelde alsof het niet anders kon.

En alsof het lot het nog zwaarder wilde maken, kreeg Ineke zelf vorig jaar vlak na het vervullen van een wens ook een hartinfarct. Maandenlange revalidatie volgde, maar na haar herstel stond ze er gewoon weer. Zonder aarzeling. Want dat is wie zij is: een stille kracht, een doorzetter, een wandelende encyclopedie van alles wat de stichting is.

Verrast

“Ik weet zeker dat ze vrijdag verrast zal zijn,” zegt haar stiefzoon Kees Veldboer jr., die sinds het overlijden van zijn vader de stichting leidt. “Ze wil nooit in de schijnwerpers staan maar verdient het lintje meer dan wie dan ook. Ze heeft altijd gezegd: ‘voor mij hoeft het niet’. Maar zonder haar was deze stichting er nooit geweest. Haar inzet, haar hart, haar ogen voor de mensen om haar heen dat is de ziel van wat wij doen.”

“Het zal voor haar ook dubbel zijn. Mijn vader heeft ondanks alles wat hij betekend heeft, nooit een lintje of onderscheiding ontvangen. Maar vrijdag voelt het alsof ze het samen krijgen. Dat maakt het voor ons allemaal zo bijzonder.”

Foto: Stichting Ambulance Wens