Dit was de vaste ronde van Eric Alblas, de lachgasman die twee jaar na zijn dood een standbeeld krijgt

Rotterdam - Twee jaar na zijn dood krijgt Eric Alblas een standbeeld. De Rotterdamse lachgasman was een bekende verschijning in de stad. Hij deed vaak uren over zijn vaste ronde, vanwege alle praatjes met mensen onderweg. Op zaterdag 24 mei wordt zijn standbeeld onthuld in Museum Rotterdam ‘40 - ‘45 NU aan de Coolhaven.

Door Emile van de Velde

Meteen aan de Maashaven was Eric vaak al een tijdje zoet. Daar lag troep genoeg. En vanaf dat moment ging het langzaam. Op de Kaap kenden veel mensen hem, stond hij vaak stil om een praatje te maken, Bij het ss Rotterdam of op het Deliplein. Eenmaal de Erasmusbrug over was het tijd voor een bakkie koffie bij Ketelbinkie op het Willemsplein. Daarna werd het weer even hard werken, langs de Maas raakte zijn scootmobiel steeds voller met alle afvalzakken. De afvalgrijper kreeg amper nog rust. Eenmaal over de Willemsbrug kon Eric dan even uitpuffen. Bij café ‘t Haventje op het Noordereiland kwam hij tot rust. Daar was hij kind aan huis. En kon hij goedgemutst even mopperen over zijn stad. De stad die hij schoner wilde hebben.

Zelf wat vaker de straat schoonhouden

‘Mijn doel is vooral altijd geweest om mensen bewust te maken. Dat ze mij zagen en dan op het idee zouden komen zelf ook wat vaker hun straat schoon te houden. Ik heb meegemaakt dat kinderen boos werden op hun vader omdat die iets weggooide en ze mij kwamen helpen. Er waren hele schoolklassen die samen naar mijn berichten online keken en zelf aan de slag gingen.’

Voordat Eric Alblas de stad in kon, was het vaak al even foeteren geblazen in woonzorglocatie Maasveld waar hij sinds 2014 woonde. Dan stond hij weer eens met zijn scootmobiel voor een kapotte lift. Hij lag ook wel eens hulpeloos op de grond in zijn appartement. Dan kroop hij naar de voordeur om daar hulp te roepen. Alblas leed aan hemofilie, een ernstige bloedstollingsziekte. Zeker de laatste jaren hoefden mensen maar naar zijn been te wijzen en dan zat hij bijkans al tegen het plafond van de pijn. Daar had hij genoeg van, van dat leven. Zijn moeder stopte in de coronaperiode met eten en drinken tot overleden was. Door de gesprekken met haar besloot hij voor euthanasie te kiezen. En niet van het balkon te springen of iets dergelijks. Op 24 mei 2023 kwam er een einde aan zijn leven.

De drukte van Rotterdam

‘Ik woon hier op vijf hoog. Mooi uitzicht hoor, maar ik ga niet de hele dag voor het raam zitten koekeloeren. Dus maak ik elke dag een ronde door de stad. Overal kom ik mensen tegen die me kennen. Van Twitter, of gewoon van de straat. Ik hou van de drukte van Rotterdam, van al die 171 nationaliteiten die hier door elkaar leven. Die drukte zal ik het meest missen. Ik heb altijd van elke dag een mooie dag geprobeerd te maken.’

De bijnaam lachgasman kreeg Eric vooral dankzij zijn eerste jaren als afvalraper. Later werd hij allround afvalraper, ruimde hij álles op wat hij onderweg tegenkwam. Maar in het begin waren het vooral lachgaspatronen. Het gebruiken van lachgas was nog niet verboden in de stad en de liefhebbers deden dat maar wat graag ergens op straat, of aan de waterkant. En Eric wilde graag iets doen. De stad schoner maken. Juist ook omdat zijn werkzame leven er wel opzat sinds hij in een rolstoel was beland. De Rotterdammer met het karretje vol lachgaspatronen werd beroemd in de stad. Op zijn vaste route kende iedereen hem.

Lees verder onder de afbeelding.

Artist impression van het standbeeld voor Eric Alblas. Beeld: Museum Rotterdam

Ook de veroorzakers van alle zooi kenden Eric na een tijdje wel. Soms was het best een beetje eng om groepjes jongeren aan te spreken. Maar Eric ging er toch op af. De geboren Delftenaar was een echte Rotterdammer van Zuid geworden. Hij was wel wat gewend. En als het toch fout ging, zei hij grappend, dan zette hij gewoon de scootmobiel in de hoogste versnelling om er vandoor te racen. Maar dat was nooit nodig. Sterker: jongeren boden na een tijdje aan om hun lachgaspatronen in een tasje voor hem achter te laten, zodat hij het makkelijker mee kon nemen.

Rol in de maatschappij vervuld

‘Ik vind dat ik mijn rol in de maatschappij vervuld heb, dat helpt wel om afscheid te nemen. Ik heb me jarenlang vrijwillig ingezet. Ik wilde hier in de Afrikaanderwijk ook in een buurtpreventieteam, maar daar zaten allemaal mensen in die alleen hun handtekening kwamen zetten voor hun uitkering. Daar wilde ik niet bij horen. Toen ben ik het zelf gaan doen.’

Eén keer zat de praatgrage Eric wél met de mond vol tanden in zijn scootmobiel. Hij was met een smoesje naar het stadhuis gelokt. En kreeg een Erasmusspeld vanwege al zijn verdiensten voor de stad. Hij was zó overdonderd dat er geen woord meer uitkwam. De mensen die erbij waren, dachten dat hij het niet leuk vond, of ondankbaar was. Maar tot vlak voor zijn dood bleef hij de onderscheiding aan iedereen laten zien.

Linksaf richting de Zuiderbegraafplaats

‘Ze vroegen of ik langs het ss Rotterdam gereden wil worden, of de Kuip. Maar ik wil meteen hier linksaf richting de Zuiderbegraafplaats. Daar is iedereen welkom bij mijn uitvaart.’

Twee jaar geleden kwam er een einde aan de pijn die Eric had. Het laatste wat hij deed, was een biertje drinken. Bij zijn crematie was er een erehaag van politiewagens en voertuigen van Stadsbeheer. Tijdens de uitvaartplechtigheid waren er foto’s te zien van Eric op zijn ronde door de stad. Met bergen lachgaspatronen, zakken vol blikjes, zijn scootmobiel behangen met weggegooide mondkapjes. Op de rouwkaart stond: ‘Houden jullie Rotterdam schoon en veilig?’

Lees verder onder de foto.

Kunstenaar André Pielage werkt aan het beeld van Eric Alblas. Foto: Museum Rotterdam

In 2018 zocht kunstenaar André Pielage contact met Eric Alblas voor lachgaspatronen voor zijn kunstwerk Out Loud, een waarschuwing tegen lachgasgebruik. Eric Alblas leverde hem zijn gevonden lachgaspatronen. Al voor zijn dood had Eric Alblas contact met kunstenaar André Pielage over een standbeeld. Ivo Rodermans van Zwerfie Rotterdam is zich blijven inzetten voor dat plan. Uiteindelijk heeft hij een anonieme geldschieter gevonden. Op zaterdag 24 mei wordt het beeld onthuld in Museum Rotterdam ‘40 - ‘45 NU aan de Coolhaven.