De onzekere vlagsignalen van de vadervlagger

Rotterdam - Dichter Jeroen Naaktgeboren en journalist Matthijs Timmers gaan op zoek naar wat Rotterdammers beweegt. Deze keer bespreken we het fenomeen van de vadervlagger. Ieder weekend hollen naar schatting 500 Rotterdamse vaders als vlagger heen en weer over zijlijnen, op zoek naar het randje van buitenspel.

Sommige voetbalteams hebben een vaste vlagger, andere een appgroep met bestandje erin waarin namen van vaders aan wedstrijddata zijn gekoppeld. Een of twee keer per seizoen sta je in het schema en ben je aan de beurt om onderdeel te worden van het grootste twistpunt van deze edele balsport.

Rommelig rennen deze vrijwillige vaders met de laatste linie mee, hun open knisperende trainingsjasje en geeloranje vlag wapperend met zich mee. Geconcentreerd visualiseren ze met geknepen ogen een denkbeeldige VAR-lijn. Met onzekere vlagsignalen proberen de vlaggervaders de scheidsrechter te ondersteunen, liever kopiëren ze de wijsrichting van de leidsman.

De categorie vaste vadervlagger is van een ander, toch een beetje van het zelfkastijdende slag, met een gladde rug als kernkwaliteit. De meeste vaste vlaggers halen een zeker genoegen uit het onbegrip dat achter de reclameborden opzwelt wanneer ze met het simpel heffen van de vlag wéér een prachtige jeugdaanval in de kiem smoren. Ondergetekende had vroeger ook zo’n vaste grensjagervader. Laten we ‘m Jan noemen. Jan loerde 90 minuten lang op zijn kans om bij twijfel zijn vlag resoluut omhoog te ratsen, naar het geluid van de wind die met het dundoek speelt.

Zijn onverschrokken blik richtte hij naar de plek van waar het buitenspel had moeten zijn. Soms bleef hij minutenlang staan, in dezelfde plechtige houding. Jan had beet als de scheidsrechter Jans volharding met een fluitje beloonde. Binnensmonds gniffelend liet hij het gespuug van gefrustreerde ouders van zijn gladde rug af glijden.

In de kleedkamer trakteerde grensjagervader Jan vervolgens iedere jeugdspelers persoonlijk op een Dextrootje, smachtend naar een complimentje over dat hij wéér een puntje voor zijn ploeg had verdiend. Voor de jeugdspelers zelf zijn de eerlijke vadervlaggers toch het fijnst.

(Door Matthijs Timmers)

Handvol met regels

Ergens voorbij eerlijk ben je niet voor of tegen
Bewaar je de fout toevallig voor een ooghoek 
Is de lijn achter een vallende rug opeens zoek
Druipt de vlag lafhartig in een zeurende regen

Tweeëntwintig en een handvol met de regels
Bewegen als olie door het hart van de machine
Verderop, in het droog en warm van de kantine
Hangt de waarheid op blauw met witte tegels

Deze arm omlaag kan het verschil ontwaken
Wanneer vervolgens de hand wordt gestoken
Is de ban van nul met het voordeel gebroken
Plezier in de gebreken of wat mag vermaken

Jeroen Naaktgeboren, oktober 2026