Hoe Catherine uit New York Rotterdams werd

Rotterdam - Catherine Kalamidas (56 jaar, uit New York, met ouders uit Cyprus en Griekenland) was 34 jaar geleden voor het eerst in Rotterdam. Om kerst te vieren. Op dag één ontmoette ze Lambros, op dag elf zei ze ja tegen zijn huwelijksaanzoek. En twee jaar later was ze ‘Rotterdammer-by-choice’. We ontmoeten onze Rotterdammer van de Week bij Hotel New York.

Door Emile van de Velde

Waarom bij Hotel New York?

“Toen ik nog niet zo lang in Rotterdam woonde, in het Oude Westen, liepen we hier een keertje. De Kop van Zuid moest nog gebouwd worden. Opeens zag ik dit gebouw, met ‘New York’ op de muur. En ik wist: hier moet ik zijn. Ik wilde meteen naar Zuid, naar dit nieuwe deel van de stad. In het huis dat we toen kregen, wonen we nog steeds. In het Entrepotgebied. Lambros en ik hebben drie kinderen: een dochter, Harikleia van 30 en twee zoons van 23 en 25, Christos en Evangelos. Feestjes vieren we vaak bij Hotel New York, ons 25-jarig huwelijk bijvoorbeeld. Bezoek uit het buitenland nemen we hier mee naartoe. Maar ook naar het ss Rotterdam, daar heb ik mijn vijftigste verjaardag gevierd. Ik zie een soort rood touw rechtstreeks van Fenix en deze plek naar Ellis Island bij New York, waar de naam van mijn opa op de beroemde muur met immigranten staat.”

En waar jij opgroeide.

“Ik kom uit Queens, waar allemaal mensen wonen die op zoek naar een beter leven naar Amerika kwamen. Net als mijn opa en oma met mijn moeder uit Cyprus waren gekomen. En mijn vader, al ging hij eerst vanuit Griekenland naar Canada.”

En jij emigreerde naar Rotterdam.

“Ik kende de stad niet. Maar ik ging kerst vieren bij een neef in Rotterdam en op de eerste dag ontmoette ik Lambros. Elf dagen later besloten we te gaan trouwen. We zijn twee jaar later getrouwd in New York, dat was meteen mijn  afscheid van die stad. Want toen hadden we al besloten dat ik naar Rotterdam zou verhuizen. Ik had acht koffers en een halve container aan spullen bij me.”

En?

“Ik heb een tijd in Noordwijk gewerkt. Voor de European Space Agency. Ik ging elke ochtend héél vroeg van huis. Dan was het stil op de weg en kon ik rustig om me heen kijken. En elke dag zag ik nieuwe dingen verrijzen in Rotterdam. De ontwikkelingen in deze stad gaan zo snel, en dat vind ik zo fascinerend. Ik had een leuke baan, maar ik wist dat ik in in Rotterdam wilde werken zodra die kans er kwam.”

Wanneer voelde je je écht Rotterdammer?

“Tijdens oud en nieuw in 2006. De kinderen mochten wakker blijven en om middernacht gingen we naar buiten. Jassen aan en vuurwerk kijken. Zoals Amerikanen doen op 4th of July, Grieken de avond voor Pasen. En Nederlanders tijdens de jaarwisseling. Toen ik mijn kinderen zo zag staan, wist ik dat ze Rotterdammer waren. En via mijn kinderen ben ik dat ook.”

En heb je ook die baan gevonden in Rotterdam.

“Ik hou me bij Rotterdam Partners bezig met congressen naar de stad halen. Bezoekers van congressen zorgen dat er geld in Rotterdam wordt uitgegeven. Maar we willen ook aansluiting zoeken bij bijvoorbeeld scholen, zodat kinderen er iets van leren. Drie jaar geleden ben ik gevraagd of ik me in wilde zetten om de World Transplant Games hierheen te halen. Daar doen duizenden sporters aan mee die een transplantatie hebben ondergaan. Maar ook hun familieleden komen er naartoe. En orgaandonoren worden er geëerd. We zijn met een team van zeven mensen naar Londen geweest om te lobbyen. In september hoorden we dat de games in 2031 hierheen komen. Toen het bekend werd, waren we erg emotioneel. En heb ik gehuild.”

Zijn er overeenkomsten tussen Rotterdam en New York?

“Ja, zeker. De werkethiek, daadkracht, make it happen. En het rauwe, niet zozeer van de stad, maar van de inwoners. In dat rauwe ontstaat creativiteit, mensen dúrven hier dingen te doen, dat is in New York ook zo. En ik denk dat New York en Rotterdam allebei hebben laten zien dat er veerkracht is na grote rampen, resilience. Ik denk dat de impact van 9/11 in New York vergelijkbaar is met het bombardement op Rotterdam in 1940. De steden hebben allebei laten zien dat ze er na zo’n ingrijpende gebeurtenis weer bovenop zijn gekomen. Ik ben heel benieuwd waar Rotterdam in de toekomst naartoe gaat. Met mij erbij.”