Het stille afscheid van Jan Krouwel, welke plannen hij nog had, weten we niet

Rotterdam - Stichting de Eenzame Uitvaart Rotterdam (dEUR) verzorgt samen met de gemeente Rotterdam waardige uitvaarten voor Rotterdammers die begraven worden zonder nabestaanden. Voor elke uitvaart schrijft een dichter een speciaal gedicht dat hij of zij voordraagt. Na afloop volgt een verslag. De Havenloods plaatst dit eerbetoon. Omdat we geen enkele Rotterdammer eenzaam het graf in willen laten gaan.

Woensdag 16 september 2026, 10.45 uur
Algemene Begraafplaats Crooswijk, Rotterdam
Dichter van dienst: Miguel Santos
Auteur verslag: Daniël Dee

In een zwarte Cadillac wordt Jan Krouwel, voluit Johannes Huibertus Krouwel (*3-7-1962 – †4-9-2026, Rotterdam), door de poort van de Algemene Begraafplaats Crooswijk gereden, op weg naar zijn laatste rustplaats. Onwillekeurig schiet er een liedregel door mijn hoofd: You finally had your dream, yeah / You’re ridin’ in a long black limousine. De woorden zijn afkomstig uit Long Black Limousine, een nummer dat onder meer werd vertolkt door Elvis Presley. Of die regels op enige manier van toepassing zijn op de heer Krouwel zullen we nooit weten. Zoals zo vaak bij eenzame uitvaarten blijven er vooral vragen achter.

Het is kwart voor elf in de ochtend. Voor even heeft de regen zich teruggetrokken. De zon breekt zelfs door het wolkendek. De bomen druppelen nog na van de regen. Eerder die ochtend trokken stevige buien over de stad en later zal dat opnieuw gebeuren. Het is alsof het weer vandaag nog niet kan kiezen tussen zomer en herfst.

Bij de ingang heeft zich een kleine groep mensen verzameld voor de derde eenzame uitvaart van dit jaar. Onder hen bevinden zich twee medewerksters van het Centrum voor Dienstverlening (CVD), een organisatie die opvang, begeleiding en ondersteuning biedt aan mensen die in een kwetsbare positie bevinden. Zij kenden de heer Krouwel vanuit hun werk en vonden het belangrijk aanwezig te zijn.

Wanneer de auto tot stilstand komt, wordt de kist met beleid uit de Cadillac getild en op de rijdende baar gezet. Daarna lopen we gezamenlijk richting het graf. Boven de begraafplaats trekt een klein sportvliegtuigje een rechte lijn door de lucht. Op het grindpad ligt een spoor van pas gemaaid gras dat loopt naar het Springerveld. De groene hoopjes doen denken aan ontdooide diepvriesspinazie.

Bij het graf aangekomen plaatsen de dragers de kist op de gespannen daaltouwen. Het zand rondom is zorgvuldig aangeharkt. Een medewerker van de uitvaartverzorging spreekt enkele woorden over het overlijden van de heer Krouwel. Daarna krijgt dichter van dienst Miguel Santos het woord. Met heldere stem leest hij zijn gedicht voor. Wanneer hij is uitgesproken, legt hij het gedicht op de kist, onder de bos bloemen die een van de medewerksters van het CVD daar al had neergelegd.

Nog één keer staat het leven van Johannes Huibertus Krouwel centraal. Een leven dat ruim vierenzestig jaar heeft toebehoord aan een mens van vlees en bloed, met gewoonten, herinneringen, verwachtingen en plannen. Welke plannen dat precies waren, weten wij niet. Misschien waren ze groot, misschien bescheiden. Misschien had hij ideeën voor later, voor dagen die nu nooit zullen aanbreken.

Nadat de kist is gedaald, nemen de aanwezigen afscheid. Sommigen werpen een schep zand naar beneden, anderen blijven nog even staan kijken. Daarna lopen we langzaam terug richting de uitgang. De zon is inmiddels weer achter de wolken verdwenen.

JOHANNES HUIBERTUS KROUWEL
(3-7-1962 – 4-9-2026)

je plannen zijn geheim geworden
nu ze straks geen werkelijkheid meer
en of je daar vrede mee zou hebben
omdat pensioen zo dichtbij
dat er nog maar een armlengte
en een paar keer knipperen restte

wij gaan het niet meer meemaken
hoe je toekomst zich ontvouwen zou
en of het beloning, berusting
of eindelijk een schone lei
of er meer vragen of juist antwoorden
achterblijven op iemands gelaat, in ogen

maar in harten mag gefluisterd worden
aan mensen die het weten of al wisten-
dit kind uit de jaren zestig
maakte zijn seizoen magisch af
door te gaan in zijn zestiger jaren
en als zomerzon nog één keer zakte
in de verte, langs dat randje aarde
aan het einde, waarover
gezegd kan worden, voluit
dat je kwam in hartje zomer
en voor herfst en winter thuis


© gedicht Miguel Santos © verslag Daniël Dee © foto Bianca Boer