De beroemdste straatjongen van Rotterdam kijkt naar de schepen die voorbij varen

Rotterdam - Ooit werd hij er uitgezwaaid door zijn moeder, die hij geen kus durfde te geven. Tegenwoordig kijkt hij zelf vanaf de kade van Katendrecht naar de voorbijvarende schepen. De beroemdste straatjongen van Rotterdam verheugt zich als geen ander op de Wereldhavendagen. Ketelbinkie is deze week onze Rotterdammer van de Week.

Door Emile van de Velde

Hoi, hoe is het?

“Nou, het gaat eigenlijk best goed. Ik sta hier nu sinds 1994 in het Buizenpark en ik voel me helemaal thuis. Ze hebben me destijds nog een tijdje aan de overkant op het Willemsplein gezet, maar gelukkig hebben de Katendrechters me teruggehaald naar waar ik hoor. Dit zijn toch de kades van waar ik ooit naar zee ben gegaan hè. Waar ik mijn moeder voor het laatst gezien heb.”

De omgeving is wel flink aan het veranderen.

“Er komt zelfs een strand waar ooit schepen lagen! Prima hoor, de wereld verandert nu eenmaal. Er is tegenwoordig op de Kaap veel aandacht voor al die mensen die ooit op een schip stapten om Rotterdam te verlaten. Of die hier juist aankwamen uit andere landen. Dat vind ik mooi. Ik breng regelmatig een bezoekje aan museum Fenix. Incognito uiteraard. Want mensen zouden zich een ongeluk schrikken als ze een standbeeld zien lopen.”

Het mooiste weekend van het jaar komt eraan hè?

“Het is hier het hele jaar mooi! Maar het klopt, tijdens de Wereldhavendagen is er wel heel veel moois te zien. En allemaal vlak voor mijn bronzen neus! Ik heb echt de beste plek om van het evenement te genieten. Het meest houd ik van historische schepen, maar ook die moderne kolossen zijn indrukwekkend. Stiekem droom ik nog steeds van de Edam, als ik door mijn wimpers kijk, zie ik ‘m zo weer varen...”

Heb je een leuke zomer gehad?

“Heet! Gelukkig staat er hier een briesje aan het water. Maar soms moest ik echt even weg. Voor een mokkie schoot an bij café de Ouwehoer. Citroentje erbij natuurlijk. En als ik het echt zwaar had een beetje kinine met wonderolie.”

Wat vind je het mooist aan Rotterdam?

“Dat er altijd maar weer gebouwd blijft worden! Ik had het net al even over al die dingen die nu rond Katendrecht veranderen. Dat is fascinerend om te zien. En ik blijf natuurlijk groot fan van alles wat met schepen en de haven te maken heeft. De meeste havenactiviteiten zijn tegenwoordig natuurlijk ver weg. Ik krijg er weinig meer van mee. Maar ik begrijp dat de werkomstandigheden echt een stuk beter zijn dan in mijn tijd. Ik voelde me soms net een brokje wanhoop van al dat sjouwen.”

En wat vind je niet zo mooi aan de stad?

“Vaak vinden mensen de mentaliteit van Rotterdammers fijn: direct en zonder kapsones. Maar als je ‘s nachts uitgescholden wordt door de man die wacht te kooi heeft omdat je in je droom om je moeder roept, dan is dat toch minder leuk hoor. En ik kan ook slecht tegen de troep die je tegenwoordig op straat ziet, zelfs in de parken of aan de rivieroever! Ook hier bij mij lopen er regelmatig ratten rond hoor, nog meer dan vroeger in de Edam!”

Waar ben je het meest trots op?

“Dat ik dit standbeeld heb gekregen. Ik was maar een eenvoudige straatjongen weet je. Vrijwel iedereen in Rotterdam kent de tekst van mijn lied uit 1942. Anton Beuving heeft dat geschreven, Jan Vogel schreef de muziek. Ik ben ze eeuwig dankbaar. Nu is het zo’n beetje het volkslied van Rotterdam!”

Is er iets waar je spijt van hebt?

“Dat het bij die ene zeereis is gebleven. Ik was ketelbinkie, had graag kapitein willen worden. Maar carrière is niet het belangrijkste in het leven. Waar ik het allermeeste spijt van heb.... is dat ik mijn moeder destijds geen zoen heb gegeven, dat ik dat niet durfde...”