Stalking, bedreiging, seksuele intimidatie: ‘We kennen geen enkele vrouw die niet zoiets heeft meegemaakt’

Rotterdam - Nog één keer vertellen Lisa Mc Ilveen (26), Lana Mesic (39) en Dagmar Korpel (28) het verhaal van hun rechtszaak tegen S. H. Het ging om zaken als bedreiging, stalking en wraakporno. Nu is hij veroordeeld. De drie, die ook namens Tara Duric (31) spreken, willen met hun verhaal anderen helpen. Want: ‘We kennen geen enkele vrouw die niet zoiets heeft meegemaakt.’

Veel vrouwen doen geen aangifte of blijken bij de rechter niet voldoende bewijs te hebben. In dat soort zaken is ‘The Club’ tegen wil en dank ervaringsdeskundige geworden. “Onze appgroep heet The Club. Zo heeft hij ons zelf een keer genoemd.” Begin 2024 hoorde Lana geruchten over H. “Over wraakporno en mishandeling, ook van minderjarigen.” Ze besloot voorzichtig te peilen bij zijn andere exen. “Zo ontdekten we dat bepaalde nare ervaringen geen eenmalige incidenten waren, maar dat hier echt iets gaande was.”

‘Ligt het niet aan mij?’

Toen H. in diezelfde periode dreigende mails begon te sturen, besloten de vier samen af te spreken. Lana: “Het doel was om elkaar te steunen en verhalen uit te wisselen. In je eentje denk je nog: was het nou echt zo erg? Ligt het niet aan mij?” Tijdens die eerste afspraak besloten ze om aangifte te doen. Lisa: “We wisten dat het een lang proces zou worden, maar niks doen was geen optie. De mails bleven komen en hij had tegen een vriend gezegd dat hij ons thuis zou komen opzoeken.”

Het dreigen met geweld begon al in juni 2024. De bedreiging waar hij voor is veroordeeld vond plaats op 30 juli 2024. Pas begin 2025 kreeg hij een contactverbod. Dat kan maar een paar keer verlengd worden. Best spannend, omdat de Rotterdamse rechtbank het erg druk heeft en het totaal onduidelijk was wanneer de zitting zou plaatsvinden.

Schuldig verklaard

Maandag 3 augustus werd S. H. schuldig verklaard aan het verspreiden van wraakporno, bedreiging en vuurwapenbezit. Hij is veroordeeld tot 100 dagen gevangenisstraf waarvan 95 voorwaardelijk, met aftrek van het voorarrest van vijf dagen die hij al heeft uitgezeten. H. moet 240 uur taakstraf verrichten, heeft een contactverbod gekregen en moet in behandeling. De zaak kwam afgelopen maanden een aantal keer in het nieuws en kreeg veel aandacht op social media. Dat is volgens de rechter ook al een gedeelte van de straf. Zeker omdat H. een bekende tweedehandswinkel runt in Delfshaven. 

Vooral het feit dat hij behandeld gaat worden en het contactverbod van twee jaar vinden de vrouwen ‘ontzettend belangrijk’. Lana: “Voor onze veiligheid wilde ik hem het liefst de bak in. Maar ik ben allang blij dat hij veroordeeld is, met name om het signaal: wat jij aan het doen was, en bent, is niet goed.”

Steeds een andere agent

Telkens als de vrouwen aangifte wilden doen, kregen ze met een andere agent te maken. Wat ze misten, was één aanspreekpunt, liefst een vrouwelijke agent. Iemand met overzicht, zodat ze niet telkens opnieuw hun verhaal van het begin af aan hoefden te doen. 

Lana: “Een van de eerste keren bij de politie kwam ik met zó’n dik dossier. Die agent bladerde er een beetje doorheen en keek me aan: ‘Mevrouw, wat wilt u dat we doen? Ik lees hier gewoon een boze man. Heeft u er misschien problemen mee dat hij nieuwe relaties heeft?’ Serieus? Ik was juist blij dat die verschrikkelijke relatie over was, maar wilde voorkomen dat anderen hetzelfde zouden meemaken als ik.” 

Dagmar: “Ik was ontzettend emotioneel tijdens mijn aangifte en had geen idee wat ik moest verwachten. Op een sd-kaartje had ik al het mogelijke bewijsmateriaal verzameld, maar ik werd midden in mijn verhaal afgekapt: ‘Er zijn toch al drie aangiftes? Waarom jij ook nog?’ Het voelde alsof ik ervoor moest vechten en daardoor klapte ik dicht. Terwijl mijn omgeving me steunde, voelde ik op het politiebureau juist victim blaming. Uiteindelijk heb ik er met moeite één aangifte doorheen weten te krijgen, voor stalking. Als dat niet was gelukt, was er voor mij nu geen contactverbod.”

Lisa: “Het voelt alsof je het perfecte slachtoffer moet zijn: niet te kalm, niet te emotioneel. Uiteindelijk heb ik daar vijf keer gezeten, steeds met iemand anders. Heel kwalijk dat er niet één contactpersoon is die van je zaak weet. Daarnaast belde ik soms meerdere keren per dag, omdat stalking gebaseerd is op meldingen. Telkens moest ik opnieuw het hele verhaal doen, vanaf het begin. Bij mijn laatste aangifte zat ik eindelijk tegenover een agente die het duidelijk belangrijk vond om dingen goed voor me te regelen. Zij liet me bijvoorbeeld letterlijk zeggen ‘ik voel me bedreigd door deze mail’, waardoor het als strafbaar feit is opgenomen in de tenlastelegging. Dankzij haar hulp was ik de enige die dat goed heeft aangegeven.”

Onmacht en onveiligheid

Om het aangifteproces voor toekomstige slachtoffers soepeler te maken, zouden de vrouwen graag dingen anders zien bij de politie: “Leg uit wat er van A tot Z gaat gebeuren, wat voor bewijs je moet aanleveren en hoe. Zorg voor begeleiding en een vast contactpersoon die alles over de zaak weet, liefst een vrouw. En neem het verhaal serieus. Nu voelt het alsof je de politie moet overtuigen dat je echt slachtoffer bent.” 

Lana: “Tijdens het proces, wat voor ons echt abracadabra was, hebben we veel onmacht en onveiligheid gevoeld. En dat in een van de kwetsbaarste periodes van ons leven. Elke acht dagen wordt er in Nederland een vrouw vermoord. En dan is het later: whoopsie poopsie, we hebben inderdaad meldingen binnengekregen.”

Lisa: “Vijf minuten voor we de rechtszaal ingingen, hoorden we dat screenshots zonder zichtbare datum, ontvanger of afzender niet geldig zijn. We hadden het toen nog goed kunnen aanleveren, maar dat mocht niet meer. Een video die offline was gehaald omdat-ie massaal gerapporteerd was, telde niet mee als bewijs - ondanks dat hij bekende dat hij die heeft geplaatst. En van een video die achter een betaalmuur zat, heeft de politie alleen het gratis stukje bekeken, waardoor het niet voldoende bewijs was.”

De eerste red flags

Lisa: “De eerste red flags waren er eigenlijk al voor onze eerste date, maar ik dacht: ik kan hem wel veranderen. Tegen mij deed hij heel lief. Achteraf bleek dat lovebombing: in het begin word je overspoeld met liefde, daarna wordt het steeds grimmiger. Dan probeer je terug te grijpen naar dat fijne begin.” Lana: “We zijn alle vier superempathische vrouwen. Dat wist hij goed in zijn voordeel te laten werken. De relatie begon onveilig te voelen toen zijn drank- en drugsgebruik toenam en hij heftige fantasieën uitsprak.” Dagmar: “Toen ik zag hoe hij Tara bleef lastigvallen na hun relatie, werd ik echt bang van hem. Maar daardoor werd het ook alleen maar enger om het uit te maken.”

Lana: “De band Bombstrap had op Instagram een waarschuwingsbericht geplaatst, omdat ze veel verhalen over hem hoorden van jonge fans. Met dat bericht hadden wij niets te maken, maar we hebben er wel onder gereageerd. Ruim vijftig mensen benaderden ons daarna met soortgelijke verhalen, ook minderjarigen. Daardoor weten we dat hij slachtoffers blijft maken en willen wij mensen graag waarschuwen.”

Over je schouders kijken

En nu is het tijd voor rust. De vrouwen zijn moe, heel moe. Alle vier kregen ze de diagnose PTSS. De rust voelt onwennig, het leven onzeker. In hun favoriete cafés is H. niet meer welkom, maar de vrouwen kijken continu over hun schouder. Ook omdat niemand heeft verteld wanneer het contactverbod precies ingaat. Dagmar: “Als de metro langs ‘zijn’ halte komt, kijk ik altijd of hij op het perron staat.” Lana is net terug van vakantie, maar vertrekt komende week alweer naar het buitenland. “Ik moet hier weg.”

Het vertrouwen in zichzelf en anderen is kapot. Lana: “Ik denk dat ik redelijk intelligent ben en veel mensenkennis heb, maar hoe ben ik dan ooit met deze persoon samen geweest? Je gaat twijfelen aan je vermogen om iemand te lezen. Bij elke guy die ik ontmoet, denk ik: maar wat heb jij te verbergen?”

Reactie politie Rotterdam

Uiteraard hebben we de politie gevraagd om te reageren op het verhaal:

‘Een basisteam recherche bestaat doorlopend uit nieuwe rechercheurs. Het is dus mogelijk dat er meerdere keren met andere rechercheurs gesproken is. In deze zaak waren vier slachtoffers, dan ligt het voor de hand dat meerdere politiemensen betrokken raken bij één zaak. Het doen van aangifte bij eenzelfde collega is lastig te realiseren, maar kan meestal wel georganiseerd worden. Voor de afdeling Team Seksuele Misdrijven geldt dat er altijd gecertificeerde medewerkers zijn, wat betekent dat een mannelijke agent dus ook bekwaam is. Als een aangever een verzoek heeft voor een vrouwelijke collega moet dit te organiseren zijn, maar dat kan iets betekenen voor de snelheid van aangifte.
Bureau Delfshaven heeft huiselijk geweld, waar stalking ook onder valt, hoog op de prioriteitenlijst staan en neemt dit soort zaken altijd serieus. De politie gaat in eerste aanleg over waarheidsvinding, hierbij kunnen vragen worden gesteld die mogelijk zakelijk overkomen.’