Martijns boek laat je anders kijken naar tieners van nu

Rotterdam - Martijn Simons (41) is romanschrijver en leraar Nederlands op het Erasmiaans Gymnasium. Maandenlang mailde hij met elf leerlingen over wat hen bezighield. Die gesprekken bundelde hij in zijn nieuwste boek. ‘Beste meneer Simons,’ geeft een uniek kijkje in het leven van Rotterdamse tieners anno 2026, en levert Martijn daarom de titel Rotterdammer van de Week op.

Door Britte Kramer

Hoe Rotterdams ben je?

“Steeds meer. Ik verhuisde in de zomer van 2019 vanuit Amsterdam. Door het lesgeven leerde ik snel mensen en plekken kennen, maar door de lockdown stond dat twee jaar stil. Best onhandig; je leert de weg niet kennen als er niks is om naartoe te gaan. Dat eerste jaar dacht ik soms: wat zijn we hier ook alweer aan het doen? Nu ben ik elke dag blijer dat ik hier zit.”

Hoe dat zo?

“Voor we een huis kochten, hebben we een halfjaar lang research gedaan. We sjeesden alle buurten rond en logeerden op het ss Rotterdam, om te ervaren hoe het is om op vrijdagavond door Charlois of Katendrecht te wandelen. Inmiddels wonen mijn vrouw en ik zeven jaar in West, waar onze dochter in 2020 ook werd geboren. We vinden de sfeer hier heel gezellig. Het leuke van langer op een plek wonen, is dat je steeds meer mensen leert kennen. Dan zit er ineens een leerling op de hoek een pizza te eten, of werkt er één in een winkel. Laatst werd ik bijna van m’n sokken gereden door een oud-leerling in een Golfje.”

Waarom koos je voor het Erasmiaans Gymnasium?

“Ik heb ook weleens in een dorp gewerkt, maar dat vond ik saai. Heel lieve kinderen, maar er gebeurde eigenlijk nooit wat. Sommige leraren moeten niks van die streetwise kinderen hebben, maar ik vind het wel leuk als er een beetje bijdehand met me gepraat wordt. En er is op deze school veel ruimte om leuke dingen te bedenken en uit te voeren. De toenmalige rector was vanaf dag 1 superenthousiast over dit boek.”

Hoe kwam je op het idee?

“In 2022 had ik Oumaima Yahiaoui in de klas. Zij vertelde op een fantastische manier over Marokko tijdens het WK in Qatar. In die periode vroeg Hugo Borst me iets te schrijven voor het voetbaltijdschrift Hard Gras. Een briefwisseling met haar leek me wel leuk. Omaima kreeg er veel waardering voor, ook van uitgevers, en is nu jongerenstadsdichter. Zo ben ik gaan nadenken: als je zoiets zou doen met verschillende leerlingen, krijg je dan niet een heel tof beeld van jonge mensen?”

Je wilde ook vooroordelen tackelen, toch?

“Pff, ja. Zodra ter sprake komt dat ik lesgeef, gaan mensen rare, ongeïnformeerde praatjes verkondigen. Gen Z’ers zouden lui zijn en heel erg hun work/life balance beschermen. Wij leraren zien, ook op andere scholen, juist veel kinderen die hard werken en niet te beroerd zijn om iets extra’s te doen. Dat ze vergroeid zijn met hun telefoon, dat klopt. Maar daarvoor moet je naar de ouders en de omgeving kijken. Één leerling vertelt in het boek juist dat-ie geswitcht is naar een telefoon zonder internet. En dan zeggen ze nog dat Gen Z’ers mentaal ongelooflijk kwetsbaar zijn. Dat vind ik ook wel meevallen, als ik kijk naar de verhalen in het boek - naar wat ze soms meemaken en hoe ze daarmee omgaan. Wel is er steeds meer aandacht voor psychisch welbevinden, maar ik zou niet weten waarom dat iets verkeerds is.”

Had je zelf vooroordelen over tieners?

“Vast wel, maar toen ik voor het eerst voor een klas stond, dacht ik vooral: dit is eigenlijk hartstikke ontspannen. Het voelde heel vrij om alles te bespreken met ze. Meer dan met volwassenen. Ik herinner me dat ook van de camping: als kind vond ik het leuker om met volwassenen te praten, en als volwassene juist met kinderen.”

Waren er onderwerpen die steeds terugkwamen?

“Elf leerlingen hebben meegewerkt, en ik heb geprobeerd met iedereen over andere dingen te schrijven. Zo schrijft Rami heel mooi over hoe hij altijd met zijn vader op de tribune bij Sparta zat. En over hoe anders het nu is met zijn moeder, die de namen van de spelers niet eens kent. Wat ik zo interessant vind, is dat ze allemaal erg bezig zijn met hun plek in de wereld. De één koppelt dat aan geloof of afkomst, een ander aan het verhouden tot leeftijdsgenoten of aan kansen en privileges, en de verantwoordelijkheid die daarbij komt kijken.”