Maaike en de magie van openwaterzwemmen

Rotterdam - Dichter Jeroen Naaktgeboren en journalist Matthijs Timmers gaan op zoek naar wat Rotterdammers beweegt. Bijvoorbeeld Maaike van Steenis (47), openwaterzwemmer. 

Maaike heeft best een goede kou-tolerantie, al zegt ze het zelf. Soms zwemt ze tot november in open water. Een watertemperatuur van een graadje of 17 houdt haar niet tegen om een aantal kilometers te maken in de Zevenhuizerplas, haar lievelingsplas, want helder water. Maaike schept niet op en doet niet stoer; ieder lichaam is nu eenmaal anders geprogrammeerd, gaat verschillend om met koude en warmte. Haar lijf toevallig zo. Komt niet slecht uit.

Maaike is sinds een jaar of zeven fervent buitenzwemmer. Na de matige voldoening van ‘één keer per week een paar baantjes in het zwembad’ wilde ze toch iets meer uitdaging, iets meer afwisseling. Een georganiseerde zwemtocht door de Wijnhaven bracht haar bij haar nieuwe liefhebberij.

Sindsdien is ze verkocht, zit in appgroepen met andere openwaterzwemmers, zoekt zwemmaatjes op om in verschillende Hollandse wateren te zwemmen, traint om haar techniek te verbeteren. Tip: het tempo zit maar voor een klein deel in je benen, dus gebruik vooral je armen en schouders.

Nooit hetzelfde

Zwemmen in open water is nooit hetzelfde. Soms is het water glad, een andere keer stroomt het tegen. Er zijn vogels, wieren, vissen en insecten die kunnen prikken, een waterkant met begroeiing die iedere ademteug weer anders is, de schittering op de golven, de stilte. En een boei die met je mee dobbert, voor de zichtbaarheid, veiligheid, en om je portemonnee en mobiel in op te bergen.

Maaike is dichter/performer. Tijd om tijdens het crawlen ‘ns aan nieuw werk te dichten is er nauwelijks. Wat haar wél opvalt is dat haar sport veel terugkomt in haar poëzie, in de beelden die ze oproept, de metaforen die ze kiest. Logisch, het is de lens waardoor Maaike naar de wereld kijkt. Wie kan beter het gevoel beschrijven van de koude die je als openwaterzwemmer uitstraalt eenmaal weer op de kant, als een omgekeerde kruik.

Waterdruppels glinsteren als sieraden op mijn huid
Als plengoffers vallen ze op het zand.

Een overkant dichter bij

even afzetten en dan weer rechtdoor
de kou kruipt van de diepte omhoog
armen snijden zwenkend in een boog
tegen de schuimvlokken leg je het oor

als onze plassen weer leeg uitstrekken
je ziet alleen nog een hond aan de kant
als je met een wetsuit in het water beland
kun je voorbij de herfst de zwemtijd rekken 

een overkant komt alleen maar dichter bij
wanneer je woorden aan een oever geeft
je de regels voorbij aan de chaos overgeeft
& tussen het ademen nog een blik naar opzij

Jeroen Naaktgeboren, Havenloods september 2025