Hugo Crucq bij 'zijn' Van Brienenoordbrug. Foto: Rijkswaterstaat
Hugo Crucq bij 'zijn' Van Brienenoordbrug. Foto: Rijkswaterstaat

Omdat Hugo Crucq (77) alles weet van de Van Brienenoordbrug is er nu weer een beroep op hem gedaan

Algemeen 14.538 keer gelezen

Rotterdam - De Van Brienenoordbrug is aan een grote opknapbeurt toe. Een enorme klus met heel wat puzzelstukjes. De 77-jarige Hugo Crucq kent zo’n beetje elke schroef van de brug. Hij was in de jaren tachtig projectleider voor de bouw van de tweede boogbrug. En vanwege z’n expertise is er opnieuw een beroep op ‘m gedaan. ‘Die brug loopt als een rode draad door m’n leven.’

Door Conno Bochoven

Uren kan de civiel-technisch ingenieur in ruste vertellen over ‘zijn’ brug. Over al die techniek die erin zit en waar de tienduizenden passanten per dag achteloos aan voorbij rijden. De eerste brug, de oostelijke, werd in 1965 geopend. De brug bleek al snel het toenemende verkeer niet aan te kunnen. in 1977 ontstonden de eerste plannen voor verbreding en raakte Hugo Crucq er vanuit Rijkswaterstaat bij betrokken.

Modellen op schaal

“Het idee was extra bogen aan de brug te koppelen”, begint Hugo, “niet eenvoudig, want er komt van alles bij kijken. Een brug moet kunnen schuiven en scharnieren en dat over 300 meter, daar komen enorme krachten op. Ik heb dat mogen berekenen. Dat ging nog ouderwets met stapels ponskaarten met gegevens. Daarmee werden ‘s nachts computerberekeningen gemaakt. We hebben modellen op schaal gemaakt, het bleek niet haalbaar.”

Tweede brug

De plannen gingen de ijskast in, maar het verkeersaanbod bleef groeien. In 1984-’85 kwam het weer op tafel, er moest iets gebeuren en men koos voor een tweede brug, identiek aan de eerste. “Die moest aan de stadskant komen”, vervolgt Crucq die in Oud-Beijerland woont, “hij is 2,40 meter breder trouwens, maar dat zie je nauwelijks. Inmiddels was ik uitvoerend projectleider.” 

Vervoer over water

Wat volgt is een niet te stuiten relaas over kattenruggen, boogsecties, windverbandstaven, hoofdliggers, kabels, verstijvers, kelderpijlers en dwarsdragers om de krachten naar de zijkant te leiden. Heel veel rekenwerk om alle problemen en risico’s in kaart te krijgen. De brug werd in elkaar gezet op een werf in Zwijndrecht en toen begon het meest spannende deel: het vervoer over water op twee zeepontons, februari 1989.

Lees verder onder de foto.


De tweede Van Brienoordbrug op weg naar Rotterdam. ‘Het applaus van het publiek zal ik nooit vergeten.’ Foto: Familie Crucq

Maandagochtend zou de brug vertrekken, een prachtige dag, maar er werd heel slecht weer voorspeld. Alles werd uitgesteld. Achteraf maar goed, ’s nachts kwam er een zware storm. Die donderdag ging het wel door. “Onderweg moesten we vier bruggen passeren”, weet Hugo nog heel goed, “het paste soms maar net. Vooral onder de oude Hef en de Koninginnebrug was het spannend. Overal stonden mensen langs de kant. Het applaus van het publiek zal ik nooit vergeten. Op de maandag dat de brug gemonteerd werd was het gelukkig mooi weer. Ook een unieke klus, 5.000 ton 17 meter ophijsen. Beetje bij beetje. Toen de brug de volgende ochtend op hoogte lag was dat echt een pak van m’n hart. Niets misgegaan.”

Mooiste klus van z’n leven

Het is de mooiste klus van z’n leven. “Dit blijft je altijd bij, het was zoiets unieks. En passant vroeg een uitgever me een boek samen te stellen. Het heeft me heel wat uurtjes gekost, ik ben geen schrijver, maar het is gelukt en er staan spectaculaire foto’s in, vooral van het invaren.”

Toe aan groot onderhoud

Inmiddels is de brug toe aan groot onderhoud. En werd Hugo benaderd vanwege z’n expertise en ervaring om weer mee te denken. Hij blijft bescheiden. “Dat vond ik wel eervol ja. Ik ben de enige projectleider van destijds die nog in leven is. Het plan is een derde nieuwe brug te bouwen die de eerste uit de jaren zestig gaat vervangen.”

Klep aan vervanging toe

Vooral de klep met de elektrische installatie is dringend aan vervanging toe, weet Crucq. “Monteurs staan stand-by tijdens de brugopeningen. De sterkte van de boogbrug is nog geen punt van zorg.” Hugo is nog altijd trots op z’n brug. “De kinderen zeiden vroeger de brug van papa, nu zeggen de kleinkinderen de brug van opa”, zegt zijn vrouw Cobi. “Het doet je iets als je erover rijdt”, besluit Hugo, “die brug is zo’n geniale constructie.”

Stuur jouw foto
Mail de redactie
Meld een correctie

Het laatste nieuws

Uit de krant