Duivenvrouwtje Aash Sital zorgt op straat voor de Rotterdamse duiven

Rotterdam - Tutu hopt van haar arm op haar hoofd. Aash Sital doet snel een sjaal om. Zodat het duifje niet verstrikt raakt. ‘Kijk uit baby, pas op mijn haar.’ We zitten op de Binnenrotte. Aash zet zich hier elke dag in om duiven te bevrijden van stringfoot. Daarom is ze deze week onze Rotterdammer van de Week.

Door Emile van de Velde

Waarom deed je dat nou, die sjaal?

“Mensenhaar is een van de meest voorkomende oorzaken van stringfoot bij duiven. Net als flosdraad, visdraad, netjes, touwtjes, stof van de stoffenmarkt hier verderop. Ze raken er met hun pootjes in verstrikt, het gaat steeds strakker zitten en heeft vreselijke gevolgen. Kijk eens hoeveel duiven hier hun tenen kwijt zijn!”

Hoe vaak ben je hier?

“Vijf dagen per week, zeker wel een paar uur per dag. En op marktdagen ben ik op andere plekken in de stad: Beursplein, Oostplein, Lusthofstraat, Heemraadssingel. Ik lok de duiven met wat vogelvoer en bekijk dan hun pootjes. Als ik draadjes zie, knip ik die los.”

Ze kennen je goed geloof ik hè, ze kwamen meteen aanvliegen toen je je fiets neerzette.

“Ja, maar dit zijn natuurlijk ook mijn baby’s! Ik zie ze elke dag, heb sommige zelfs namen gegeven. Dit is Tutu.”

Dan rent er een jongetje voor de lol op de duiven af. De vogels stuiven uiteen. “Hé waarom doe je dat nou, waarom moet je ze nou laten schrikken”, roep Aash verontwaardigd. Het jochie druipt beschaamd af. Aash gaat weer zitten. Tutu kruipt weer op schoot.

Tutu is wel gek op je zeg.

“Ja, die was er zo slecht aan toe toen ik hem vond! Helemaal onder het bloed. Ik heb Tutu mee naar huis genomen, hem schoongemaakt, de wond verzorgd en z’n pootje gespalkt. Dat was mijn eerst spalk. Na 8, 9 dagen kon hij weer lopen en nu vliegt Tutu hier weer rond. Ik ben ondertussen de tel kwijt hoeveel duiven ik al niet heb verzorgd, honderden. Ik hou ze niet thuis hoor, ik ben voor vrijheid.”

Hoe reageren mensen als ze je bezig zien?

“Ze noemen me een engel ha ha. ‘Als er een hemel is, krijg jij daar een plekje’, zei iemand. Maar daar doe ik het niet voor natuurlijk. Ik doe het omdat ik het beeld dat mensen van stadsduiven hebben, wil veranderen. Pas stond hier een vrouw haar prachtige lange haar te kammen en toen heb ik uitgelegd hoe pijnlijk het voor de duiven is als ze in een haar verstrikt raken. Dat wist ze niet en ze vond het fijn dat ik dat vertelde. Maar ik heb ook weleens ruzie gehad met een paar mannen die riepen dat duiven vliegende ratten waren en er eentje schopten. Nou ben ik niet op mijn mondje gevallen, dus dat liep flink uit de hand. Gelukkig kreeg niet ik, maar zíj een waarschuwing van de agent.”

Zijn duiven geen vliegende ratten dan?

“De mens veroorzaakt veel vuil en viezigheid, die noem je toch ook geen rat op twee benen? Het is een absolute mythe dat duiven vies zijn. Een duif komt liever om van honger dan dat hij een dode muis eet. Een duif soigneert zichzelf. De wetenschap heeft allang aangetoond dat duiven schone, soignerende dieren zijn. Maar duiven massaal vangen en vergassen is geen oplossing. Ik vind dat er in elk parkje een duiventil moet komen, zoals in Duitsland. Dan kun je de eieren schudden zodat er niet te veel geboren worden. En dan poepen ze daar en niet op een balkon of zo.”

Hoe ben je hier mee begonnen?

“Ik was eerst makelaar. Nu wil ik iets doen wat me zingeving geeft. Vorige zomer zat ik op een terras bij de watertoren in De Esch en daar zag ik een duif met z’n pootje verstrikt. Na veel gedoe kon ik dat losknippen met mijn nagelschaartje. Toen ging ik er eens op letten en zag ik allemaal duiven met hetzelfde! Ik ben me erin gaan verdiepen, leerde dat je dat stringfoot noemt en wat je er tegen kunt doen. Nu wil ik mijn leven wijden aan stadsduiven en het beeld over ze aanpassen. Ik heb een website, wil een stichting oprichten en er wil zelfs een vrouw bij me in de leer! Het is echt een passie, de duiven zijn mijn baby’s. En ik ben hun moeder, hun duivenvrouwtje.”

Kijk ook op duivenvrouwtje.nl of volg @duivenvrouwtje010 op Instagram.