Herinneringen aan tippelzone Keileweg: ‘Zelden zo’n desolate en troosteloze plek gezien’

Rotterdam - We kregen een ingezonden stuk binnen van Bart Bos. Bart haalt herinneringen op aan die ene keer dat hij op tippelzone Keileweg terechtkwam. En vertelt dat hij onlangs opeens zag dat de tussenschotten van de beruchte afwerkplekken er nog steeds staan.

‘Tegenwoordig kun je zonder het schaamrood op de kaken te krijgen zeggen dat je even naar de Keileweg gaat, meestal voor een bezoekje aan de bouwmarkt aldaar. Dat was tot 2005 wel anders. Die bouwmarkt was er toen ook, al waren tot 2005 de rijen auto’s iets verderop vaak langer dan bij de kassa van de desbetreffende bouwmarkt. 

Tippelzone Keileweg, berucht tot ver over de Rotterdamse grens. Persoonlijk kende ik de tippelzone alleen van de verhalen en reportages in de media. Als weinig gemotiveerde klusser kwam ik weinig bij de bouwmarkt aldaar, en dan was het altijd buiten kantooruren van de tippelzone. Topografie was nooit mijn sterkste vak, ik wist de bouwmarkt wel te vinden, maar hoe die weg heette? Dat werd pas duidelijk toen een kennis mij eens voor de ‘lol’ meenam voor een rondje Keileweg toen we op zijn werk bij Ferro waren geweest. 

Zelden had ik zo’n desolate en troosteloze plek gezien, een mistroostig terreintje omsloten door hoge hekken met roodverlichte parkeerhaventjes voorzien van tussenschotjes voor privacy op de afwerkplaatsen. De ontreddering van de bijna vragende blikken uit donkere oogkassen starende door de autoruiten maakte duidelijk dat dit geen huismoeders waren die daar uit eigen vrije wil werkten om een centje bij te verdienden, maar verslaafde, gedwongen en zwaar getraumatiseerde vrouwen. Mijn kennis genoot echter met volle teugen van al dat in zijn ogen vrouwelijk schoon en wat er plaatsvond tussen die schotjes. Afgeleid botste hij bijna op de rij auto’s die tergend langzaam voortgleden over de tippelzone. Dit was wel de laatste plek waar ik betrokken wilde zijn bij een aanrijding. Blij veilig van het terrein af te rijden wilde ik die beelden van deze droefgeestige plek zo snel mogelijk uit mijn geheugen wissen. 

In de nacht van 12 op 13 september kwam abrupt een einde aan de mensonterende situatie met de sluiting van de tippelzone. Tegenwoordig is het een walhalla voor creatievelingen en kunstenaars, het hippe M4H gebied waar ik zelf ook graag vertoef vanwege de fotogenieke plekjes. Toen ik onlangs de Ferro stond te fotograferen bleek ik met mijn rug naar de voormalige tippelzone te staan, die in mijn beleving verderop was gevestigd. Starende tussen de blauwe spijlen van de hekken kwam de herinnering over mijn “bezoekje” aan de Keileweg weer bovendrijven toen ik tot mijn verbazing de nog steeds aanwezige tussenschotjes als stille getuigen van de beruchte afwerkplekken zag. Alsof deze naargeestige plek nog maar kortgeleden is gesloten.

Waarschijnlijk komt het door de tijd van het jaar, maar dan word je toch een beetje melancholisch denkende aan die zwartgallige beelden van weleer. En dan vraag je jezelf toch af wat er ooit terecht is gekomen van de meiden van de Keileweg nadat de rode lichten werden gedoofd. Zijn ze ooit weer de dochters geworden die werden gemist door hun moeders en vieren zij weer een liefdevolle kerst bij hun familie of… Oja, die kennis...al jaren niet meer gezien!’

Fijne kerstdagen, Bart Bos