Oranje-speler Lutsharel Geertruida is een inspiratiebron

Rotterdam - Het WK is in volle gang en de Oranjekoorts stijgt. Daarom zet ik vandaag een Rotterdamse voetballer in het zonnetje, met een heel bijzonder levensverhaal. Ik heb het over de voormalig verdediger van Feyenoord én het huidig Nederlands elftal Lutsharel Geertruida.

‘Lutsha’ groeide letterlijk op in de schaduw van De Kuip. Vanuit zijn jongenskamer in Rotterdam-Zuid kon hij het stadion zien liggen. Van jongs af aan had kleine Lutsharel maar één droom: hij zou later in het eerste elftal van Feyenoord gaan spelen.

Daar had hij álles voor over. Elke vrij uurtje dribbelde Lutsha met een bal aan z’n voet over het buurtpleintje. Zijn buurman Nico zag dat Lutsharel talent had. En dus besloot hij z’n buurjongen te gaan trainen. Nico rolde de bal aan en Luts moest hem trappen. 

Het talent van Lutsharel bleef niet onopgemerkt. Op 8-jarige leeftijd werd het ventje gescout door profclub Sparta. Maar je kunt een jongen wel uit Rotterdam-Zuid halen, je haalt Rotterdam-Zuid niet uit de jongen. Dus hoewel Lutsha bij Sparta voetbalde, bleef hij zijn ambitie trouw: ooit zou hij bij Feyenoord voetballen. In een volle Kuip.

De buurt waar Lutsharel opgroeide is er eentje vol verleidingen. Drugs en criminaliteit liggen op de loer. De jonge voetballer zag hoe kinderen in de buurt voor het snelle geld kozen. Maar de christelijk opgevoede Lutsharel bleef er nuchter onder. Hij bad twee keer per dag voor een goede toekomst. Op 25 oktober 2017 werden zijn gebeden verhoord. Die dag maakte de verdediger zijn debuut in Feyenoord 1.

De rest is geschiedenis. Lutsharel Geertruida groeide uit tot een van de beste voetballers van ons land. Hij maakte Feyenoord kampioen en is sindsdien óók een rots in de branding bij Oranje. Zijn supporters hadden alleen één ding nooit begrepen: waarom zagen ze Luts nooit in een interview op televisie. De reden: Lutsha stotterde. Daar was hij als kind ook erg mee gepest. En als rolmodel wilde hij niet zwak overkomen op televisie. Een paar jaar geleden besloot hij de strijd aan te gaan met zijn trauma. Lutsharel volgde speciale spraaklessen en overwon het stotteren. Met als hoogtepunt dat Lutsha, na het winnen van de KNVB-beker met Feyenoord, de bomvolle Kuip vloeiend toezong. Toen ik dát zag en hoorde, moest ik zelf even een brok in mijn keel wegslikken.

Wat een held! Wat een bron van inspiratie! Ik wens Lutsharel heel veel succes op het WK. Ik zing straks, met een Oranjebittertje in m’n hand en een schuimrubberen klomp op mijn kruin, uit volle borst mee. ‘Hup Holland Hup! Laat onze Lutsha niet in z’n hempie staan...’