‘Op deze plek maakte ik voor het eerst kennis met zwemmen in open water’

Rotterdam - Bart Bos was deze week bij de Kralingse Plas. En dat was een behoorlijke tijd geleden. Hij haalde herinneringen op.

Door Bart Bos

‘Het zal een kleine vijftig jaar geleden zijn geweest toen ik als jochie voor het eerst voet zette in het Kralingse Bos. Op mooie zomerse zondagen mocht ik mee met mijn grote zus Willy en haar kersverse echtgenoot naar de grote plas. Daar maakte ik voor het eerst kennis met zwemmen in open water.

Nu stond ik er weer. Bijna vijftig jaar later. Een beetje hopend op een stukje herkenning. Op dat gevoel van toen, toen een zomerse zondag nog eindeloos leek te duren en een middag aan het water ongeveer het mooiste was wat een mens kon overkomen.

In mijn herinnering zaten we altijd tussen de bomen. Alleen waren die bomen nergens op het zandstrand te bekennen. Of ik stond gewoon niet op de juiste plek. Herinneringen blijken na vijftig jaar niet altijd over een actuele plattegrond te beschikken.

Lees verder onder de foto.

Foto: Bart Bos

Eén ding herinner ik me nog haarscherp: de houten steigers. ‘Tot zover zwemmen, en dan weer terug,’ was het strenge advies van mijn grote zus. Met de eerste lessen schoolzwemmen net achter de rug een goed bedoeld advies. 

Die houten steigers zijn eigenlijk het enige baken dat mijn herinnering redelijk ongeschonden heeft doorstaan. En één ding weet ik wel zeker: die skyline aan de overkant van het meer was er toen absoluut nog niet.

Tja. Vijftig jaar is best lang. Zeker in een stad die zelf ook nooit echt stilstaat.

Aan die zomerse zondagen kwam overigens vanzelf een einde toen het water op een gegeven moment zo groen zag van het kroos dat je er na een baantje zwemmen als een kleine Hulk weer uit kwam. Alleen dan zonder de spiermassa en met aanzienlijk meer kroos tussen je tenen.

Daarmee verdween ook langzaam de lol van het zwemmen in de grote plas. En zoals dat vroeger ging, werd er niet eindeloos geëvalueerd over de kwaliteit van het zwemwater. Er kwam gewoon een alternatief.

De Maasvlakte. Geen bomen, geen beschutting, geen sfeer. 

Toch bleef ik vaak terugdenken aan die grote plas in dat bos. Ondanks dat het inmiddels bijna een halve eeuw geleden was, bleef er ergens een beeld hangen van die zomerse zondagen.Het duurde alleen ruim vijftig jaar voordat ik weer eens ging kijken of mijn herinneringen de tand des tijds hadden doorstaan.

Lees verder onder de foto.

Foto: Bart Bos

De plas lag er nog. Donker en rimpelend onder de blauwe lucht. De steigers kraakten nog steeds zachtjes bij iedere stap en zeilbootjes gleden voorbij aan de horizon.

De rest bleek vooral in mijn hoofd te zitten.

Maar het was goed om er weer eens te staan.

Inmiddels weet ik dat ik niet zozeer naar die gtote plas terugverlangde, maar naar de jongen die daar zorgeloos rondliep. Naar een tijd waarin een handdoek, een boterham, wat zon en een middag aan het water in het Kralingse Bos genoeg waren.

Zonder te beseffen hoe bijzonder zo’n gewone zondag later zou worden.

En voor even, ook al was het een doordeweekse dag, was het weer een beetje zondag.’