Burgemeester Schouten is ‘gewoon’ aanwezig bij herdenking Loods 24: ‘Geen keuze tussen het ene of het andere verdriet’

Rotterdam - Burgemeester Carola Schouten zal donderdag 30 juli ‘gewoon’ aanwezig zijn bij de herdenking van de deportaties van Joodse Rotterdammers op 30 juli 1942. Rondom de plechtigheid bij de Muur en het Joods Kindermonument aan de Eva Cohen-Hartogkade was commotie ontstaan omdat de ambassadeur van Israël ook is uitgenodigd.

Onder meer de gemeenteraadsfracties van Denk, Partij voor de Dieren en PRO hadden vragen gesteld toen ze hoorden dat de Israëlische ambassadeur ook was uitgenodigd. Diverse wijkraden lieten weten niet aan de herdenking mee te willen werken en zo’n zestig organisaties en personen verzochten de burgemeester af te zien van deelname aan de herdenking bij Loods 24 zolang de Israëlische ambassadeur daar onderdeel van is.

Tweede Wereldoorlog

Schouten laat vandaag weten: ‘Op 30 juli staan we elk jaar bij Loods 24 stil bij de Joodse Rotterdammers en andere stadsgenoten die tijdens de Tweede Wereldoorlog vanaf die plek zijn weggevoerd en vermoord. Voor bijna 6800 Joodse Rotterdammers begon daar de laatste reis. We noemen hun namen, vertellen hun verhalen en eren daarmee hun levens en nagedachtenis. Ik zal daar ook bij aanwezig zijn. Om de mensen te herdenken die hier woonden, werkten, liefhadden en hoopten. Mensen die onderdeel waren van Rotterdam.’

Gaza

‘Herdenken is in de eerste plaats terugkijken’, aldus de burgemeester. ‘Maar het zet ons ook stil bij wat er nu gebeurt in de wereld. Vandaag zien we nog steeds beelden van oorlog, geweld en menselijk leed die velen diep raken. Zo ook in onze stad. Het verdriet, de woede en de machteloosheid over het immense leed dat in Gaza en het Midden-Oosten plaatsvindt, werkt door in het leven van veel Rotterdammers.’

Verdriet en pijn

‘De vraag die voor ons ligt, is hoe we in onze stad omgaan met verschillende vormen van verdriet en pijn. Dat vraagt veel van ons. Het is soms moeilijk om elkaar te bereiken, naar elkaar te luisteren en naast onze eigen pijn ook ruimte te maken voor de pijn van een ander. Toch ligt daar juist onze gezamenlijke verantwoordelijkheid: om elkaar te blijven zien en elkaar niet kwijt te raken.’

Loods 24

Schouten benadrukt: ‘Juist in een tijd als deze vind ik het daarom belangrijk om vast te houden aan de essentie van de herdenking bij Loods 24. Herdenken is daarbij geen keuze tussen het ene of het andere verdriet. Door te herdenken, blijven we ons herinneren waartoe haat, uitsluiting en ontmenselijking kunnen leiden. Het vraagt van ons dat we ieder mensenleven in gelijke waarde zien. Daarmee doen we ook recht aan allen die ervaren hebben wanneer dat niet meer gebeurt. Of nog steeds ervaren.’