Walter maakt muziek over schermtijd, PFAS en de nacht

Rotterdam - Hij stond jarenlang als dj en mc in de Rotterdamse nacht. Inmiddels is Walter (de artiestennaam van Noël Deelen) vader van twee kinderen, maar de stad en alles wat daarin verandert, blijven hem inspireren. In zijn muziek zingt hij over schermtijd, pesticiden, ouder worden en de generatie millennials. Morgen staat hij voor het eerst op het Eendracht Festival.

Door Cassandra Oostrom

Voordat we beginnen, vertel eens, wie is Walter eigenlijk?

“Ik ben vader van twee kinderen, muzikant en inmiddels zo’n beetje veertig. Ik ben nog steeds gefascineerd door alles wat er in mijn leven gebeurt. Ik merk dat veel mannen van mijn generatie met dezelfde dingen worstelen. Burn-outs, kinderen opvoeden, schermtijd, discussies die steeds feller worden. Dan denk ik: daar moet ik iets mee. Dus maak ik er liedjes over.”

Noem eens iets waardoor je gefascineerd bent? 

“Susan Bijl bijvoorbeeld. Ik ga bijna niet meer naar de supermarkt zonder zo’n tas. Iedereen heeft er wel een. Maar ook over pesticiden of PFAS. Dan sta ik boodschappen te doen en vraag ik me af: moet ik nu echt alles biologisch kopen? Ik weet het antwoord niet, maar het houdt me wel bezig. Vandaar het nummer Pesticiden.” 

Waar haal je je inspiratie vandaan?

“Uit Rotterdam. Ik ben muzikaal opgegroeid in de nacht. Drum-’n-bass, gabber, hiphop, bubbling, house; ik heb alles meegemaakt. De Now&Wow, Rotown en alle andere plekken waar je nieuwe muziek en nieuwe mensen ontdekte. Dat heeft mij gevormd als mens én als muzikant.” 

Wat betekent Rotterdam eigenlijk voor jou?

“Vroeger wilde ik de stad veroveren. Ik leefde voor de nacht. Nu zit ik ook gewoon in een VvE-vergadering. Dat is ook het leven. Tegelijk vraag ik me af hoe we Rotterdam rauw, creatief en spannend houden. Ik hoop dat de nieuwe generatie dat weer op een heel eigen manier gaat doen.”

Millennials spleen een grote rol in je muziek, waarom?

“Omdat ik om me heen zie dat veel mannen van mijn generatie met dezelfde dingen worstelen. We hebben kinderen, een huis en een baan, maar we staan ook nog steeds in de stad. We zijn niet hetzelfde als onze vaders. Dat vind ik interessant en daar schrijf ik over.”

Een van je thema’s is schermtijd. Waarom raakt dat je?

“Ja, ik zit er zelf midden in. Mijn kinderen willen altijd op een scherm. Als je dat afpakt, krijg je bijna een soort junkiegesprek. ‘Kom op papa, nog vijf minuutjes.’ Dat klinkt heftig, maar zo voelt het soms wel. Ik heb alleen de oplossing ook niet. Als je het helemaal afpakt, sluit je kinderen ook buiten. Iedereen heeft een telefoon. Dus waar ligt de grens? Ik weet het echt niet, dus ik heb er maar over geschreven.”

Je bent kritisch, maar niet moralistisch.

“Nee, ik heb een hekel aan mensen die met een vingertje wijzen. Ik wil juist dat mensen lachen, dansen en daarna misschien toch een gesprek voeren. Als iemand na een optreden denkt: hé, dat nummer over schermtijd of pesticiden zette me toch aan het denken, dan is mijn missie geslaagd.”

Binnenkort sta je op het Eendracht Festival. Wat kunnen we verwachten?

“Een half uur vol energie. Ik heb allemaal Rotterdamse muzikanten gevraagd om mee te doen. Mensen waar ik vroeger tegenop keek, maar ook jonge artiesten. Ik ben doodzenuwachtig, want dit is de eerste keer dat ik deze muziek live speel.”

Is het Eendracht Festival belangrijk voor jou?

“Ja. Ik kom er al jaren, eerst als bezoeker en later als artiest. Het is gratis, je ontdekt er nieuwe muziek en jonge makers krijgen een podium. Zulke plekken hebben we steeds minder in Rotterdam. Ik hoop dat we dat blijven koesteren. Je moet nog steeds zomaar verliefd kunnen worden op een bandje dat je nog nooit hebt gehoord. Dat maakt een stad levendig.”