Was de wereld altijd maar zoals afgelopen weekend op het Noordplein

Rotterdam - ‘Hier zou iemand nog sorry zeggen als je per ongeluk tegen hém aanbotst.’ Miriam, een zestiger die lekker met haar dochter staat te dansen, vat de sfeer van het Rotterdam Bluegrass Festival in één raak voorbeeld samen. Nog geen minuut later raakt ze per ongeluk een man met haar elleboog. ‘O, sorry!’, roept hij vrolijk.

Door Britte Kramer 

Dit voorval klinkt toevalliger dan het is. Tegen elkaar aanbotsen gebeurt nogal eens, hier op het Noordplein. Op de bluegrass-en-aanverwante-muziek is stilstaan geen optie. Het is bovendien weer gezellig druk deze editie, met in totaal zo’n 12.000 bezoekers verspreid over drie dagen. En wie een beteuterd bekkie wil spotten, moet hier hard z’n best doen.

Miriam en haar dochter zijn niet de enigen die van het RBF een familie-uitje maken. Rinske gaf vorig jaar een ticket als Vaderdagcadeau. Na een jaar lang teren op de mooie herinneringen zijn ze terug. Ditmaal mét moeders. Een traditie is geboren.

Jammen en tattoos

Voor de familie van Stef is het al langer vaste prik. Zelf zit ze tijdens de optredens door lekker te jammen met andere muzikanten van over heel de wereld. Overal maken amateurs en professionals - jong en oud, Rotterdams en internationaal - samen muziek alsof ze al jaren een band vormen. 

Lees verder onder de foto >

Foto: Johannes Odé

Stefs zwangere zus post een story op Instagram: ‘Het is weer zover, het leukste weekend van het jaar!’ Ondertussen laat haar man zijn eerste tattoo zetten, gewoon op het terrein. Vorig jaar stond de tent er voor het eerst, maar met continu volle tafels bewees deze experimentele toevoeging zich meteen als onmisbare factor. Zeker de speciaal voor het RBF ontworpen plaatjes vinden gretig aftrek, als een blijvende herinnering aan de vrolijkheid en saamhorigheid van dit eerste juliweekend.

Peuters en punkers

Stefs neefje van 3 rent met een rode bandana om z’n nek het hele terrein over - vrij als een vogel. Steeds even een tussenstop bij de beveiliger, die blij is met de kletspraatjes. Op dit gemoedelijke feestje beleeft hij werk-technisch immers weinig spannends. Oma is ook mee. Van onder de cowboyhoed die ze op de festivalmarkt scoorde, houdt ze haar kleinzoon in de gaten. Niet dat dat echt nodig is; iedereen let hier op elkaar, en tegelijkertijd kan elk persoon compleet z’n eigen ding doen. Puur jezelf zijn verbindt, bewijst het festival. Hoe uiteenlopend die ‘zelven’ op het eerste oog ook zijn. 

Een stel punkers trekt vroeg op de vrijdagmiddag nog even de aandacht, headbangend met lange, felgekleurde haren. Later op de avond worden ze letterlijk op handen gedragen door de rest van het publiek.

Lees verder onder de foto >

Foto: Archive of Leah

Besmettelijke vrolijkheid

Net als de bezoekers en de vele vaste vrijwilligers, zijn ook de artiesten zichtbaar trots om onderdeel uit te maken van deze droomwereld. One man band Van Tastik, een van de openers op vrijdag, heeft zich de afgelopen periode ongevraagd opgesteld als ambassadeur - het festival aan alle kanten promotend vanuit puur enthousiasme. 

Datzelfde geldt voor Lucky Fonz III. Toen de kersverse Rotterdammer zo’n halfjaar geleden langs de studio van de organisatie liep, dacht hij: hé, leuk, ik hou van bluegrass! Hij knoopte een praatje aan met festivaldirecteur Guido de Groot en kondigde aan een kaartje te kopen. Maar het brein achter het festival, waarin het altijd borrelt van de ideeën, had een beter plan: hij nodigde de singer-songwriter uit voor een ‘cross-over’ met de Amerikaanse bluegrassband The Henhouse Prowlers. 

Tijdens hun show op de festivalzondag, inmiddels dikke vrienden geworden, besmetten ze het hele publiek met hun vrolijkheid. Niet alleen Lucky’s liedjes worden in een bluegrassjas gestoken; ook De Vlieger van André Hazes en Peter Koelewijns Kom van dat dak af blijken pláátjes in die jas. 

Lees verder onder de foto >

Foto: Wim Sneller

Lastig nieuws leidt tot moois

Halverwege de zondagmiddag moet presentator Gino van Weenen lastig nieuws brengen: Douwe Bob heeft afgezegd. Stemklachten. Hij zou het festival afsluiten met de Blue Grass Boogiemen: de band die ieder jaar met een andere bekende artiest het podium deelt. Razendsnel steken de creatieve koppen backstage bijeen. Hun plan pakt misschien nog wel beter uit dan dat wat op het affiche werd aangekondigd. 

Een indrukwekkende rits namen van deze editie voegt zich bij dé bluegrassband van Nederland. Niet omdat het moet, maar omdat ze nog even mogen. Alle artiesten hier genieten zelf bijna nog harder dan het publiek. Ván het publiek, en van het samenspelen. Zelfs de grote namen lopen liever over het terrein dan dat ze backstage zijn - ondanks alle lieve vrijwilligers en goede zorgen, daar achter de schermen. Na afloop racen ze niet naar hun hotel, maar trakteren ze het Oude Noorden nog urenlang op massale, spontane jamsessies op terras en fietspad bij Postiljon en Café Vink. 

Internationaal buurtfeest

Dylan en Ro zijn er elke dag bij. Van het bittere begin - dag 3 begint met een kleine kater - tot aan het zoete einde. Vorig jaar vlogen ze speciaal voor één artiest vanuit Barcelona, maar ze vielen voor de gastvrijheid, vriendelijkheid, saamhorigheid en gezelligheid van Rotterdam. Dit jaar namen ze zeven vrienden mee, uit Schotland, Finland, Engeland en Spanje. 

Na de eerste indrukken worden al plannen gesmeed: deze ervaring moet volgend jaar gedeeld worden met nóg meer vrienden. Op 2, 3 en 4 juli 2027 zal op het plein dus nog meer buitenlands gebabbel te horen zijn. En toch blijft het RBF vooral een wat kneuterig, uit de klauwen gelopen buurtfeest. Godzijdank, want juist dáár zit de charme.