Mooiste park van Nederland is bijna klaar!

Rotterdam - Het Park bij de Euromast nadert zijn voltooiing. Na de zomer is er een feestje. Dan zit het grootste deel van de renovatie erop. Afgelopen jaren hebben Droom en Daad en de gemeente Rotterdam het Park aangepakt. Met de originele tekeningen uit 1852 in de hand. Dit moet het mooiste park van Nederland worden.

Door Emile van der Velden.

Dik anderhalf uur lopen we over de wandelpaden achter een enthousiast pratende Wim Pijbes aan. De directeur van Droom en Daad wijst hoe hij het Park graag wil zien. En hoe niet. Hij raapt hier en daar plastic of glas op, sjouwt een achtergelaten barbecue naar een afvalbak en spreekt de hoveniers aan. Over loszittende stenen, wildgroei en allerlei andere details die nog aangepakt moeten worden.

“Kijk”, wijst Pijbes naar een rietkraag langs het water, “dat moet weg. Je moet de bomen kunnen weerspiegelen in het water, want zij zijn de hoofdrolspelers in een park. En je moet die glooiende oevers zien. De bedoeling van Zocher was dat je ronde vormen ziet. Overal. In de natuur is niets recht. Als ik natuur zeg, bedoel ik eigenlijk ‘nepnatuur’. Want dit is een park, alles in aangelegd. Voor wilde natuur ga je maar naar de Biesbosch.”

Al jaren staat de renovatie van het Park (ja, dat schrijf je met een kleine h) hoog op het lijstje van Droom en Daad. De gemeente heeft zich daar bij aangesloten. Want het Park was jarenlang verwaarloosd. De laatste grote opknapbeurt was in 1960, toen de Floriade er plaatsvond. En bijvoorbeeld ook de Euromast geopend werd. De Hollandse tuin bij Dudok en de heemtuin even verderop stammen uit die tijd. 

“Dit is aangelegd om vanaf de Euromast te zien”, vertelt Pijbes over het perkje voor het Parkpaviljoen, aan de kant van de Westzeedijk. “Maar in de loop van de tijd werd het door een overenthousiaste medewerker van de gemeente naar eigen smaak ingericht, met viooltjes en zo. Wat je nu ziet, is ontworpen door Jacqueline van der Kloet, een tuinarchitect die ook wel de bollenkoningin wordt genoemd.”

Het Parkpaviljoen is alweer meer dan een jaar open. Wat ooit een herstellingsoord voor zieke Rotterdammers was, is nu een plek waar je rustig kunt zitten. In de zon, of binnen met een kopje thee. Komende weken krijgt het Parkpaviljoen een nieuwe vloer. Vanaf 6 juli is het gebouwtje twee weken dicht.

Hoofdingang

Even verderop staat naast de Noorse Zeemanskerk het prachtige historische entreehek van het Park. Pijbes: “Die gaan we in de nabije toekomst verplaatsen naar de Parklaan-zijde, zodat daar een echt mooie hoofdingang komt. En de kerk wordt meer bij het park betrokken, door begroeiing weg te halen.”

Het Park is één van de grote lopende projecten van Droom en Daad die nog af moeten, naast het toekomstige Danshuis in de oude Provimi-fabriek op Katendrecht. Afgelopen anderhalf jaar openden al onder meer Fenix aan het Deliplein, het Nederlands Fotomuseum bij metrostation Rijnhaven, het Veerhuis op de kop van Schiemond en de Muziekwerf bij Hofplein de deuren. Allemaal met geld van Droom en Daad, de stichting die samen met de Verre Bergen (dat zich vooral richt op sociale projecten) Rotterdam mooier wil maken. Met geld van de rijke familie Van der Vorm. Initiatiefnemer Martijn van der Vorm overleed eind april op 67-jarige leeftijd. Er was uiteraard veel verdriet bij Droom en Daad. Pijbes: “Maar alles gaat wel gewoon door zoals het a ging. Alle stichtingen blijven gewoon verder gaan, op dezelfde voet. Met het Danshuis bijvoorbeeld. Maar misschien ook wel met een festivalterrein.”

Tekst gaat verder onder de foto. 

Hoveniers aan het werk. De intensieve manier waarop het Park beheerd wordt, is uniek in Nederland. Op de foto zie je de Hollandse tuin. Met op de voorgrond de buxus die vervangen moet worden. De heggetjes waarmee het bekende doolhofje gevormd wordt, zijn door een agressieve mot ten dode opgeschreven. Er komt een sterkere buxussooort voor in de plaats. Foto: Vera Cornel.

Festivalterrein

Want Pijbes pleit voor een terrein in Rotterdam waar grote festivals gehouden worden, in plaats van dat ze in parken plaatsvinden. “Ik vind het een ouderwetse gedachte dat je een hek om een park zet, vaak zelfs een toegangsprijs vraagt. Parken zijn een publieke ruimte, waar iedereen gebruik van moet kunnen maken. Waarom leggen we niet gewoon een festivalterrein aan? Met alle voorzieningen die nodig zijn. Op de Binnenrotte bijvoorbeeld. Of dat pretparkterrein aan de Maashaven. Wij willen daar wel bij helpen ja.”

We lopen het park in. Pijbes wijst op de ronde vormen van de wandelpaden. En op de nieuwe ondergrond van kleine steentjes. “Op sommige paden lag asfalt! Dat kan niet in een park. Je moet de stad zoveel mogelijk buitensluiten. Je moet de steentjes onder je voeten voelen knisperen.”

Maar soms valt ook de voormalig museumdirecteur (’Ik zie dit park ook als een museum, het is tenslotte een Rijksmonument’) eventjes stil. Want heus nog niet alles is zoals het moet zijn. “Dit ziet er nog niet niet goed uit, nee”, zegt hij bij de randen aan de kant van Parkkade en ‘s-Gravendijkwal. “Moeten we later allemaal nog aanpakken.” We kijken waar het nieuwe wijkje Parkhaven gaat komen, aan weerszijden van de Euromast. Daar is veel protest tegen geweest. Pijbes: “Maar het park heeft er geen last van, die huizen komen er buiten te liggen. Ik hoop zelfs dat het park er van opknapt. Dat er met wat mooie architectuur, zoals in Little C, een façade ontstaan als begrenzing. Zoals je ook ziet bij Central Park in New York, een park dat we als voorbeeld gebruiken. En de bewoners van Parkhaven hopen we enthousiast te maken om in het park te komen helpen.”

In een donker stukje staat een oud bankje. Eromheen ligt troep, en een gebruikte lachgastank. Pijbes: “Op dit soort plekken moeten dus geen bankjes staan! Bankjes moeten in het zicht, zodat er sociale controle is.” Elders zijn al nieuwe bankjes geplaatst. Met bijpassende prullenbakken. “In de Rotterdamse Stijl, de romantische variant. Eigenlijk gebruikt de stad de kleur grijs. Het heeft me een jaar gekost om die kleur te wijzigen, een jaar! Nu worden alle bankjes en afvalbakken bruin met ‘Engels zwart’, zoals die kleur heet.”

We passeren groepjes mensen, hardlopers, vrolijke hondjes. In het gras liggen mensen in de zon. “Parken zijn afgelopen jaren helemaal opnieuw ontdekt. We hebben tijdens de renovatie een flinke groei gezien, het is vaak hartstikke druk. We willen dat dit park het mooiste van Nederland wordt. En we zijn al een flink eind op de goede weg!”