Tatja Hendriks is traumatherapeut én pleepsycholoog op evenementen

Rotterdam - Wie op een festival naar de wc gaat, verwacht meestal een absurd lange wachtrij en een lege rol. Maar nu kan je ook -tussen de Dixi’s- bij Tatja Hendriks in een therapiesessie belanden. Iemand die werkt tussen de totale uitersten van de GGZ. Deze psychotherapeut bedacht ‘de pleepsycholoog’: korte, luchtige gesprekken bij de toiletten. Met humor, maar ook verrassend veel diepgang. Van geheime affaires op de werkvloer tot kleine piemelcomplexen, alles komt voorbij. Tatja Hendriks is deze week onze Rotterdammer van de Week.

Door Mick de Witte

Wat maakt Rotterdam jouw thuis?

“Op mijn zeventiende vertrok ik van Schiedam naar Maastricht om te studeren. Maar ik miste mijn roots, het rauwe van Rotterdam. Dus tijdens bijvoorbeeld het filmfestival kwam ik altijd terug, vitamine R halen. De stad bruist dan. Feestjes, pop-uprestaurants, internationale rare regisseurs waar je in het kleine barretje van Hotel Central de films mee kon doorzagen. Ook ben ik nog steeds elk jaar vrijwilliger op het filmfestival. En woon ik alweer 17 jaar in Blijdorp.”

Even terugspoelen… Hoe word je pleepsycholoog?

“Ik werkte al jarenlang in de psychiatrie. Fijne baan, maar soms ook zwaar. Ik heb toen een tijd vrij genomen om alleen maar leuke dingen te doen. Ik dacht zelfs: misschien moet ik iets totaal anders gaan doen. Maar door even afstand te nemen kwam ik erachter dat ik mijn werk toch echt het leukste vind. Dus begon ik weer als psychotherapeut in een traumacentrum, maar nu aangevuld met iets luchtigs. Ik ben dol op festivals, dus dacht ik: hoe kan ik daar nou eens betaald naartoe? Zo ontstond de pleepsycholoog. Nu geef ik bij de toiletten korte consultjes. Kan je mooi even je mentale gezeik bij me kwijt en ga je lekker ontlast de dansvloer weer op.” 

Wat vertellen mensen aan je?

“Echt van alles. Van vluchtelingenproblematiek en kinderloosheid tot suïcide en gepleegde bedrijfsfraude. Maar ook mensen die twijfelen over hun vakantiebestemming, last hebben van uitstelgedrag of de vraag of ze moeten ophouden met het stalken van hun ex. Het hele leven komt voorbij.”

Praten mensen daar makkelijker dan in een behandelkamer?

“Vaak wel. Omdat het niet zo officieel voelt, denk ik. Er is geen doorverwijzing nodig, en er wordt niks van ze vastgelegd (hooguit een gezellige selfie). Dat maakt het laagdrempelig en daardoor durven mensen direct bloedeerlijk te zijn. En alcohol hè… spraakwater.”

Lees verder onder de foto.

Tatja Hendriks als pleepsycholoog tijdens Bevrijdingsfestival Zuid-Holland eerder deze maand. Foto: Mick de Witte

Wanneer dacht jij: dit is geen grap, dit werkt echt?

Door de feedback. Mensen ervaren dat het oprecht nuttig kan zijn eens aan een vreemde je probleem voor te leggen. En dat wij psychologen niet zo eng zijn als dat sommigen denken. Ik heb al meerdere reacties teruggekregen dat mensen bijvoorbeeld knopen hebben kunnen doorhakken. Zoals terug verhuizen van Spanje naar Nederland om dichter bij familie te zijn. Of een bedrijf te verkopen om weer gelukkig te zijn.”

Je bent ook een pionier hè?

“Ja, naast pleepsycholoog en traumatherapeut werk ik ook in een kliniek in Vreeland. Daar begeleiden we mensen met therapieresistente depressies met ketamine-geassisteerde psychotherapie. Razend interessant en vernieuwend in Nederland.”

Is dit nu de juiste mix voor je?

“Ja, ik denk dat ik nu wel de juiste balans gevonden heb. Wat begon als een grapje groeide langzaam uit tot iets serieus. Inmiddels word ik als pleepsycholoog ook ingehuurd op evenementen. Ik heb het gevoel dat mijn kennis en ervaring nu perfect bij elkaar samenkomen in plezier en betekenisvol bezig zijn. Lekker ook dat ik zo iets kan bijdragen aan het terugdringen van de hysterisch lange wachtlijsten in de GGZ.”