Wim van Krimpen is terug in Rotterdam: ‘Dit is toch de plek waar ik thuishoor’

Rotterdam - Wim van Krimpen is terug in Rotterdam. De vroegere directeur van de Kunsthal opent een galerie op de Nieuwe Binnenweg: Restruimte, in het voormalig pand van De Witte Tandenwinkel. ‘Ik kreeg steeds meer het gevoel dat dit toch de stad is waar ik thuishoor.’

Door Emile van de Velde

Vanaf 7 februari is Restruimte open. Elke donderdag, vrijdag en zaterdag. De eerste expositie is een fototentoonstelling. Dat is niet toevallig, want bij de Rijnhaven opent dan ook het Nederlands Fotomuseum. Van Krimpen heeft een ruimte voor en achter tot zijn beschikking. Plus wat hij ‘het kabinet’ noemt. “In het kabinet komt werk van de Rotterdamse kunstenaar Helena van der Kraan. Ik wil hier sowieso veel Rotterdammers aandacht geven.”

Laatste kunstje

Zelf zal Van Krimpen er ook vaak zijn. Hij ziet Restruimte als zijn laatste kunstje. “Ik ben nu 84. Mijn moeder is 89 geworden, daar richt ik me zo’n beetje op. Alles gaat prima hoor, qua gezondheid. Maar ik vermoed toch dat dit het laatste is wat ik doe in het leven. De naam Restruimte komt van ‘alles wat ons nog rest’. Maar ook ‘wat rest ons nog in dit leven als we niet meer naar kunst kunnen kijken’.”

Lees verder onder de foto.

Wim van Krimpen is een grote naam in de Nederlandse kunstwereld. Hij groeide op met een vader (dominee Jos van Krimpen) die niet alleen De Havenloods oprichtte en actief was in het jeugdwerk, maar die ook een kunstcentrum in de Witte de Withstraat opende. Zoon Wim begon met het organiseren van een binnenhuisbeurs in Ahoy, richtte de KunstRAI in de hoofdstad op en organiseerde de Hippy Happy Beurs (’de enige plek in Nederland waar Jimi Hendrix heeft opgetreden, daar word ik nog steeds over gebeld’). Daarna groeide hij uit tot heuse ‘kunstpaus’. Van het Gemeentemuseum in Den Haag tot het Fries Museum en Villa Mondriaan. Hij werd benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau en ontving in Rotterdam de Wolfert van Borselenpenning. Foto: Vera Cornel

‘De stad waar ik thuishoor’

Hoelang hij al weg is uit zijn stad? Van Krimpen moet er even over nadenken. “In 2000 ging ik naar het Gemeentemuseum in Den Haag, toen ben ik nog een tijdje in Rotterdam blijven wonen, maar later toch verhuisd. De laatste jaren kreeg ik steeds meer het gevoel dat ik terug moet. Dit is toch de stad waar ik thuishoor, dat voel ik heel sterk als ik bij Blijdorp Rotterdam in kom rijden.”

Prinsengracht

“Ik heb een prachtig huis in Amsterdam, aan de Prinsengracht. Maar ik heb inmiddels ook een slaapplekje in Rotterdam. Dus het zou zomaar kunnen dat ik hier vaker ben. Ik moet alleen iets voor het parkeren bedenken. Dat is hier net zo moeilijk als in Amsterdam. Wat me wel opvalt, is dat het hier veel gemixter is allemaal. Mensen leven niet zo gescheiden van elkaar als in Amsterdam.”

Wester Paviljoen

Hij wandelt ondertussen als een kind zo blij over de Nieuwe Binnenweg, heeft zijn stekkie in het Wester Paviljoen weer hervonden. “Ik moest van de week een boodschap in de buurt doen en werd op straat vier keer gedag gezegd! En de eigenaresse van de wijnwinkel zei tijdens het afrekenen: ‘U bent toch Wim van Krimpen?’ De wijkagent is ook al een praatje komen maken. Dat is toch geweldig!”

Kunsthal

En zo heeft Van Krimpen bijna alleen maar goede woorden over voor wat er in Rotterdam allemaal gebeurt. Hij is groot fan van Fenix en zijn nieuwe galerie opent niet voor niets tegelijk met het Nederlands Fotomuseum. “Dat wordt echt prachtig. Uniek in Nederland. En ik vind dat de Kunsthal het erg goed doet. Afgelopen jaar, met Iris van Herpen, was het zelfs op doordeweekse dagen druk! Als ik zie wat er op het gebied van kunst en cultuur allemaal bij is gekomen in Rotterdam... Dat is wel een belangrijke reden om terug te keren ja.”

Veel overlast

Van Krimpen ziet ook wel dat er dingen niet goed gaan in Rotterdam. Hij loopt naar de achterdeur van zijn nieuwe galerie. “Kijk, het is hier extra inbraakproof gemaakt. Dat is nodig blijkbaar. Mijn ex woont hier om de hoek en daar is op klaarlichte dag ingebroken. Ik begrijp dat er erg veel overlast in de buurt is, bij dat hoekje in de Museumstraat bijvoorbeeld.”

Boijmans

Dan veert hij op. “Er is één ding in Rotterdam waar ik echt heel boos over ben! Hoe de gemeente met Boijmans is omgegaan. Het ontwerp dat er nu ligt, is prachtig hoor. Maar het geld dat er mee gemoeid is, daar kun je wel twee nieuwe musea van bouwen! En dat zo’n gebouw tien jaar lang dicht is, vind ik schandalig. Met mijn oude tekenleraar meneer Van Riet van het Marnix gingen we bijna elke week naar Boijmans. Heel treurig dat de Rotterdamse kinderen van nu dat niet kunnen.”