Voormalig dakloze Patrick: ‘Wees alsjeblieft lief voor mensen die tijdens extreme kou op straat slapen’

Rotterdam - Het wordt koud, de komende dagen. Héél koud. Zondag kan de gevoelstemperatuur zelfs tot -15 dalen. Helaas heeft niet iedere Rotterdammer een warm bed of lekkere kachel tot z’n beschikking. Patrick van der Jagt, die ruim vijftien jaar op straat leefde en bekend werd door tv-programma Het Rotterdam Project, roept op om onze dakloze stadsgenoten deze dagen en nachten door te helpen.

Door Britte Kramer

Gisteravond schoof hij aan bij Beau van Erven Dorens in het tv-programma RTL Tonight. Daar werd eerst een terugblik vertoond van hoe Beau Patrick acht jaar geleden ontmoette. Hij vroeg hem toen hoe het was om met zestien graden vorst buiten te slapen. “Dat is niet vol te houden”, antwoordde Patrick. 

Opvang niet altijd de oplossing

De opvang lijkt een prima oplossing, maar is dat niet altijd, weet Patrick. “Je moet je voorstellen dat daar zo veel mensen zijn, met allerlei verschillende gemoedstoestanden. De een is verward, de ander is boos, de ander heeft drugs nodig, de ander is verdrietig en weer een ander loopt te schreeuwen. [...] De eerste keer dat ik in die opvang was, dacht ik: jezus, wat stínken die mensen. Niet te doen.”

Maar bovenal is het er niet veilig, herinnert Patrick zich. Zeker niet voor vrouwen, of voor mensen die wat kleiner of banger zijn. Mensen lopen er kans door andere logees bestolen te worden van ogenzienlijk kleine kostbaarheden die voor hen de wereld betekenen. Denk aan wat geld, een sieraad of een telefoon om afspraken mee na te kunnen komen. 

Veiliger op straat

Straatarts Michelle van Tongerloo beschreef dit ook in een bericht op LinkedIn, eerder deze week:

‘Zaterdag loop ik toevallig lang de Pauluskerk als ik een man zie slapen voor de deur. Het is ijskoud en de sneeuwstorm staat voor de deur. Ik loop naar hem toe en zie dat zijn kleding doorweekt is. “Kunt u me misschien overeind helpen”, vraagt hij. Hij heeft geen handen en onderarmen meer en de rest van zijn werkende ledematen zijn door de kou stijf. Ik trek hem overeind. “Weet je dat het - 10 graden wordt?”, vraag ik hem.’

‘Hij zegt dat hij dat weet, maar dat hij altijd op straat overleeft. De nachtopvang vindt hij gevaarlijker: zonder ledematen kan hij zich niet tegen het geweld en diefstal van andere dakloze mensen weren. Hij voelt zich veiliger op straat. “Ik loop iedere nacht”, gaat hij door, “en in de ochtend slaap ik dan aan een tafel in de Pauluskerk”. Maar de kerk was nu dicht. Dus ging hij er door uitputting tegenaan slapen, wachtend tot hij weer open zou gaan.’

Sterven van de kou

Patrick vindt het vreselijk dat er nog steeds zo veel mensen buiten moeten slapen. “What the fuck, we laten gewoon mensen sterven op straat.” Zelf heeft hij meerdere vrienden verloren door de kou. “Wees alsjeblieft lief man”, smeekt hij bijna. “Weet je, je kan je deur dichttrekken en zeggen: ‘toedeledokie’, maar je kan ook zeggen: ik ga een slaapzak brengen, of een deken, of ik geef wat geld. [...] Bied wat hulp aan, geef wat eten, geef wat warmte. Ga ‘es effe praten. Als het vijftien graden vriest - dat is toch geen weer voor een mens om buiten te liggen? Voor niemand niet.”

Mocht je iets kunnen missen, adviseert hij het langs te brengen bij de Pauluskerk en in de omgeving van het Museumpark.

Over Patrick

Met Patrick zelf gaat het nog steeds heel goed. Hij is dolgelukkig met Francine - die hij leerde kennen als eindredacteur van Het Rotterdam Project, destijds - en hun zoon. Inmiddels werkt hij in de ouderenzorg; zijn opleiding heeft hij net afgerond. Daarnaast geeft hij nog regelmatig lezingen over dakloosheid en wederopstanding, en geeft hij fototours door Rotterdam.