Langs de deuren, met een bloemetje, om te luisteren hoe het beter kan (op pad met Patricia en Talisa van de Verbindingskamer)

Rotterdam - ‘Hoe gaat het met u?’ Het is de openingszin van Patricia Tulen-Baan en Talisa Wong Sioe van de Verbindingskamer. Ze zijn met een tiental gerbera’s op pad in Oud-Charlois, in opdracht van de gemeente. Bloemen uitdelen, een praatje maken, luisteren naar de ervaringen van bewoners. Doel is te achterhalen hoe de omgeving verbeterd kan worden, zodat iedereen er prettig woont.

Door Astrid van Unen

“De cohesie is al een tijdje weg”, vertelt een vrouw in de Slotboomstraat. Ze kent haar buurtgenoten amper, maar ziet veel verhuisbewegingen. Waarschijnlijk door korte huurcontracten. “Zou u meer cohesie willen?”, vraagt Tulen. De vrouw vraagt zich af of dat een haalbare doelstelling is. Tulen vertelt over een aanstaande bewonersavond met professionals. Hier zal gebrainstormd worden over mogelijke verbeteringen, zodat het weer een prettige buurt wordt. De vrouw geeft haar 06-nummer. Ze wil er wel bij zijn.

Veel arbeidsmigranten

Tulen en Wong Sioe zijn op een kille woensdagavond in oktober voor de tweede keer in deze buurt. Eerder spraken ze al een serie bewoners in vijf verschillende straten. “In deze buurt wonen veel arbeidsmigranten. Ook wonen veel mensen hier begeleid, op een paar honderd meter afstand van elkaar”, vertelt Tulen. “Regelmatig moet de politie optreden, dat geeft veel onrust. En het is rommelig op straat. De straatverlichting is niet overal in orde, wat een onveilig gevoel geeft. We willen een kernteam van professionals en bewoners vormen om dit aan te pakken.”

Verbindingskamer

De aanpak van de Verbindingskamer, een organisatie die in opdracht van gemeenten en woningcorporaties buurten een stukje mooier wil maken, is persoonlijk. Het aanbieden van een bloem breekt al snel het ijs, zo blijkt ook deze woensdagavond. Er hangt een kaartje aan met de vraag ‘Bouw je mee aan een fijne buurt?’ 

Lees meer onder de foto.

Kapotgeschoten raam

De jonge Pool Kamil kijkt blij verrast bij het zien van Tulen en Wong Sioe met hun bloemen. Hij vertelt dat hij sinds een jaar in de Slotboomstraat woont, maar al zes jaar als magazijnmedewerker in Barendrecht werkt, soms wel 48 uur per week. Nee, hij kent niet veel mensen uit de buurt. “Woon je hier fijn?”, vraagt Tulen. Kamil knikt. Dan wijst hij op het kapotgeschoten raam van zijn buren. “Gisteren was er ruzie op straat over een parkeerplaats. Toen trok iemand een pistool. De buren waren gelukkig niet thuis.” Tulen vertelt over het Arbeidsmigranten Informatiecentrum waar hij met vragen terecht kan. En nodigt hem uit voor de bewonersavond. Kamil geeft zijn 06-nummer. Alle bewoners die dat doen, krijgen later die avond een sms van Tulen. “We maken het contact persoonlijk”, zegt ze.

Zus op sterven

Eerder waren ze in Ommoord aan het werk. Toen trof Wong Sioe een 84-jarige dame aan de deur, die emotioneel vertelde dat haar zus op sterven lag, maar dat ze geen geld had om haar te bezoeken, omdat die helemaal in Emmen woonde. Wong Sioe nam dezelfde avond contact op met de stichting Lekker Geven van Michelle van Tongerloo. Die regelde ter plekke de nodige financiën. “De vrouw barstte in huilen uit toen ze dit hoorde”, vertelt Wong Sioe. “Dankzij dit geld heeft ze haar zus nog gezien en kon ze in alle rust de uitvaart organiseren. Die zus was de enige familie uit Suriname die ze in Nederland nog had.”

Meer informatie op deverbindingskamer.nl.