Veertig jaar café Postiljon op het Noordplein: Ron Bergwerf vindt zijn baan nog steeds de allerleukste

Rotterdam - Café Postiljon bestaat veertig jaar. De eerste 24 jaar runde Ron Bergwerf (62) de kroeg met zijn boer. Zijn nicht werkt er al zestien jaar, zijn vrouw doet veel achter de schermen en inmiddels is ook zoon Rory een vertrouwd gezicht achter de bar - vooral in hun zaak ernaast: De Gulle Gier. Het jubileum werd afgelopen weekend groots gevierd op het Noordplein, en nu is Ron Rotterdammer van de Week.

Door Britte Kramer

Heb je genoten, afgelopen weekend?

“Zeker! Mensen waren zelfs speciaal uit Eindhoven en Groningen gekomen. Wel grappig: toen we twintig jaar geleden een feest gaven, waren er kinderen van mensen die elkaar hier ontmoet hadden. Nu moest een meisje me de groeten doen van haar opa die hier altijd kwam.”

Hoe begon het ooit?

“Ik wilde fysiotherapie studeren, maar daar was bijna geen werk in. Dan had ik naar Duitsland gemoeten; daar hadden ze net de schwalbes uitgevonden. Mijn vader was eigenaar van Café Promenade en kreeg dit hoekpandje aangeboden van Heineken. Daar zag hij wel iets in voor mijn broer en mij: ‘Als je vijf jaar lang goed je best doet, en voorzichtig met je geld omgaat.’ Als hij vanuit de hemel meekijkt zal hij wel denken: wat een sukkel, dat-ie hier na veertig jaar nog zit… Nee hoor! Ik weet dat hij trots op me is. Hij had Parkinson, maar zodra ik iets over de zaak vertelde, had hij altijd weer een helder moment.” 

Het zit dus in jullie DNA?

“Nou, de horeca kwam van m’n moeders kant. Mijn vader is er via zijn schoonfamilie ingerold. Die hadden cafés in Crooswijk. Daar ben ik ook geboren: hier over de brug, in de Frederikstraat. Daarna woonden we een tijd in Overschie en toen mijn vader Café Promenade begon, zijn we naar het Oude Noorden verhuisd.”

En waar woon je nu?

“In Moordrecht, sinds een paar jaar. Op de Bergweg wonen is superleuk… als je nooit thuis bent. Tijdens corona werd elke film die ik keek verstoord door tramgerinkel. Maar ik ben verknocht aan Rotterdam en zie mezelf echt als Oude-Noorderling. Een beetje harde humor, maar niet doorspekt met de vreselijkste ziektes. Afzeiken, maar wel met liefde.”

Hoe hou je het vol?

“Gewoon plezier hebben in je werk - dat heb ik altijd het belangrijkste gevonden. En toch ook het gastheerschap: waarderen dat de mensen die hier een drankje komen drinken ervoor zorgen dat je gezin te eten heeft. Je hoeft jezelf geen geweld aan te doen, maar moet die mensen wel dankbaar zijn dat ze hier hun geld komen brengen. Dat is eigenlijk de rooie draad door al die jaren heen.”

Ging het altijd van een leien dakje?

“Nou, ik heb ook weleens aan de monitor gelegen van de stress hoor. In de periode dat ik mijn broer uitkocht, lag ik ook in scheiding. Ik zat tot híér in de schulden. Maar ik heb in die tijd ook veel geluk gehad. Het Nederlands elftal zorgde voor zeven topdagen door de WK-finale te halen en ik won 5.000 euro in de Staatsloterij. Ik wil niet zweverig overkomen, maar zoveel geluk kan je bijna niet hebben.”

Wat uit die 40 jaar is je het meest bijgebleven?

“Veel dingen zijn leuk als je er zelf bij bent, maar niet om na te vertellen. Weet je waar ik eigenlijk het meeste plezier aan beleef? Zes jaar geleden regelde ik met een sociale instantie dat hier iedere week een minima-gezin gratis een driegangenmenu mag komen eten. Vaak kwamen ze als een kind jarig was, dan was het een soort uitje. Voordat ik met die mensen in contact kwam, wist ik niet dat ik zo’n emotionele klootzak was. Elke keer als ik het erover heb, krijg ik vochtige ogen. Als je ziet hoe dánkbaar die mensen zijn!”

Denk je soms na over stoppen?

“Ik dacht altijd dat ik het stokje na veertig jaar zou overdragen aan mijn zoon, maar vind het nog steeds de leukste baan ter wereld. Ik heb hier alleen maar lieve mensen en ben blij dat ik daar mijn werktijd mee door kan brengen. Dat contact zou ik echt missen. Ik moet er niet aan denken om in het buitenland te gaan wonen. Na mijn pensioen blijf ik hier lekker socializen!”