Leontine Vreeke: ‘Ik ben klaar met De Kaap.’

Rotterdam - We kregen een ingezonden stuk van Leontine Vreeke. Vreeke heeft genoeg van de ontwikkelingen in haar wijk Katendrecht. ‘Er zijn nu al problemen met de aanrijtijden van ambulance en brandweer, laat staan straks met al die duizenden nieuwe bewoners en bezoekers erbij.’ Dit is haar brief:

‘De Kaap is gekaapt door het grote kapitaal (en door Stichting Droom en Daad)

Donderdag 15 mei is Fenix het nieuwe kunstmuseum over migratie open gegaan. Koningin Maxima mocht het officieel openen. Het is enorm druk geweest. Ik heb veel enthousiaste reacties voorbij zien komen op de socials en in de kranten.

“Wat een aanwinst voor Rotterdam”. Ik vraag me af voor wie? Voor welk deel van Rotterdam? In ieder geval niet voor de “gewone” Rotterdammer. Hoe mooi en uniek het museum dan ook mag zijn.

Nu woon ik om de hoek van Fenix en elke keer wanneer ik er langsrij krijg ik een wrange smaak in mijn mond. Ik proef bittere teleurstelling over wat beloofd was en nooit is waargemaakt.

Als wijkraadslid Katendrecht- Wilhelminapier (2018-2023) heb ik dit bewonersbedrog van dichtbij meegemaakt.

Het begon in 2018 met het gegeven dat de Fenix Food Factory uit Fenixloods II moest. Wat er met de immense loodsen zou moeten gebeuren, daar waren door verschillende partijen geweldige ideeën voor aangedragen. Een van de ideeën was om een creatieve hub te maken waar bewoners elkaar zouden kunnen ontmoeten en waar er onder andere muziekstudio’s, dansstudio’s, kookstudio’s en schilderateliers aanwezig zouden zijn.

Dit idee werd gestolen door de stichting Droom en Daad en gebruikt in hun pitch naar gemeente en bewoners om de loodsen te transformeren naar een migratiemuseum en tegelijkertijd wat terug te doen voor de bewoners van Katendrecht. Er zou wel 800m2 midden in het gebouw beschikbaar komen voor de buurt.

Tijdens de informatieavond die werd gehouden voor bewoners over de plannen voor het museum had Wim Pijbes, directeur van Droom en Daad, geen antwoord op de vraag hoeveel bezoekers hij jaarlijks zou trekken, wat het museum zou betekenen voor de parkeerdrukte in de wijk en wat deze massa bezoekers zouden betekenen voor de verkeersveiligheid. De Fenix Food Factory moest tijdens de verbouwing dicht, er kon niet gefaseerd verbouwd worden was de boodschap. Maar de Fenix Food Factory zou naar de overkant verhuizen (Fenix I) en zou daar succesvol verder kunnen gaan. We weten allemaal hoe dat heeft uitgepakt..

Ik denk met weemoed aan de cidershop, aan de Marokkaanse traiteur en aan Booij kaasmakers.

Maar goed, wat volgde was een participatietraject van ruim anderhalf jaar waarbij de wijkraad een prominente rol speelde met het organiseren, faciliteren en communiceren van de participatie. Wat zijn de wensen van de bewoners voor deze 800m2? Iedereen dacht mee. Er zijn in die periode ontzettend veel bewoners bereikt, niet alleen de usual suspects.

En toen werd het stil. Heel stil.

Na veel aandringen kwam er een afspraak met de directeur van het museum Anne Kremers.

En ik zie nog de koude blik in haar ogen toen ze zei: “Maar die ruimte is wel van ons. Wij zijn de eigenaren van Fenix en niet de wijk.”

En daarmee was alles gezegd. Een heel participatietraject zo van tafel geveegd. Er is helemaal niets gedaan met de wensen van de bewoners van Katendrecht.

Dit is een attractie, bedoeld voor een bepaald publiek, met een bepaalde beurs.

De ruimte die bestemd was voor Katendrecht is nu Plein. Een openbaar gedeelte met horeca en andere initiatieven. Leuk hoor. Ik zal er vast wel eens gaan kijken.

En zo heeft Stichting Droom en Daad ook de Provimi gekaapt om daar een danspaleis te maken, in plaats van studentenwoningen, starterswoningen en sportfaciliteiten waar de wijk om smacht. Het Fotomuseum gaat opeens naar de Pols van Katendrecht, met geld van Droom en Daad.

Naast deze kaper heb je dan ook nog de projectontwikkelaars die elk stukje ruimte en groen op de Kaap willen omtoveren in kolossen van woningen en hoogbouw. En heel raar, bij het begin van een project wordt er altijd gesproken over sociale huurwoningen en middenhuur en koop, maar wanneer de huizen worden opgeleverd is dat altijd opeens toch anders. Toch duurder.

En natuurlijk. Katendrecht is er op vooruit gegaan in de laatste 20 jaar. De gentrificatie is geslaagd. Al vind ik het altijd apart dat er in de zogenaamde achterstandswijken sprake moet zijn van gentrificatie maar in de beter wijken van de stad, zoals Hillegersberg, nooit gekeken wordt naar diversificatie. Maar goed, er zijn extra woningen nodig en dan gaan we in bestaand bebouwd gebied bouwen, verdichten. Maar verdichten kent ook een eindigheid. Een gemeenschap moet de stroom van nieuwe bewoners ook aan kunnen, kunnen absorberen. En er moeten genoeg voorzieningen zijn. Er is op Katendrecht een groot tekort aan huisartsen, tandartsen, er is maar 1 supermarkt helemaal aan het begin van de pols, de Jumbo. Ja en Boons Pitstop maar dat is meer een Spar of een AH to go.

Als je bloed moet prikken en je bent geen patiënt van het gezondheidscentrum op de Kaap dan kan je naar Zuidplein of naar Lijn 2. En er zijn maar twee uitgangen van het schiereiland..

Er zijn nu al problemen met de aanrijtijden van ambulance en brandweer, laat staan straks met al die duizenden nieuwe bewoners en bezoekers erbij.

Ik ben klaar met De Kaap. Ik laat het voor Heijmans, Dura én Droom en Daad.’