Noodklok over stoppen voorzieningen voor ongedocumenteerden: ‘Het gevolg is uitbuiting en dakloosheid’

Rotterdam - Precies op het moment dat Nederland officieel het aantal van 18 miljoen inwoners heeft bereikt, wordt de noodklok geluid over de mensen die níét meegeteld worden. De ongedocumenteerden die vaak onzichtbaar in ons land leven, wonen en werken. Voor hen dreigt in Rotterdam over enkele maanden elke vorm van hulp of opvang te vervallen.

Per 1 januari stopt de regering met de Landelijke Vreemdelingen Voorziening (LVV), een regeling waarmee ongedocumenteerde mensen geholpen worden als her iets mis gaat in hun leven. Met onder meer opvang, begeleiding en het zoeken naar oplossingen. Het Rotterdams Ongedocumenteerden Steunpunt (ROS) maakt zich grote zorgen: ‘Het gevolg is nog minder voorzieningen, nog minder samenwerking, nog minder duurzame oplossingen voor mensen in vaak lastige situaties en nog minder opvangplekken in deze stad waar uitbuiting en dakloosheid al zo’n groot probleem is.’

Gesprek met minister Faber

Deze week heeft het ROS in een brandbrief aandacht gevraagd voor de situatie die in het nieuwe jaar dreigt te ontstaan. Eerder deden de vier grote steden dat ook al in een brief aan de regering. De Rotterdamse wethouder Achbar heeft een gesprek met minister Faber gepland. De gemeente Amsterdam heeft inmiddels laten weten zélf te gaan zorgen voor mensen die tussen wal en schip vallen. Andere steden twijfelen daar nog over. Rotterdam hoopt dat de LVV toch nog blijft bestaan.

De woordvoerder van wethouder Achbar laat in een reactie weten: ‘Vanuit onder meer het tegengaan van dakloosheid en de veiligheidsoverwegingen die daarmee gepaard gaan, staan we open voor een eventuele verlenging van de LVV-pilot. Dit staat zo ook in het coalitieakkoord. En het klopt inderdaad dat de wethouder met de minister in gesprek wil, maar dat heeft vanwege het reces nog niet kunnen plaatsvinden.’

‘Veel mensen zijn onzichtbaar’

Om hoeveel mensen het precies gaat, is niet duidelijk. Er zijn onderzoeken waar wordt gesproken over 6000 tot 8000 ongedocumenteerden in Rotterdam. “Maar het kunnen er ook veel meer zijn”, vertelt Katja van Nimwegen van het ROS. “Veel mensen zijn onzichtbaar, hebben vaak wel woonruimte en een baan. Het zijn mensen die geen asiel hebben gekregen maar ook niet terug kunnen, en vooral arbeidsmigranten van buiten de EU. Dat is verreweg de grootste groep. Als er bij hen iets misgaat, zijn ze erg kwetsbaar. Ik kan me niet voorstellen dat we in Rotterdam zo’n groep straks maar gewoon in de steek laten.”

Kinderen die niet meer naar school gaan

Van Nimwegen ziet nu al wat er kan gebeuren met deze mensen. “Ik heb deze week nog een vrouw met een kindje moeten weigeren omdat onze opvang vol zat. Zij slaapt nu, samen met haar kind, noodgedwongen bij een man die ze totaal niet vertrouwt. Uitbuiting, geen zorg meer, kinderen die niet meer naar school gaan, dakloosheid; we zien het nu al. Maar nu zíén we het tenminste nog. We werken samen met de politie, vluchtelingenwerk, de IND, de gemeente. Met elkaar kunnen we mensen soms echt verder helpen en wisselen we expertise uit. Als de gemeente niets doet wordt deze groep Rotterdammers aan hun lot overgelaten.”