De wilde avonturen van Wildebras: ‘In Blijdorp voelde het alsof ik tóch even op vakantie was’

Rotterdam - Met zijn korte dierenvideo’s op social media maakt Gabriël Martina, onze Rotterdammer van de Week, kinderen enthousiast voor de natuur. Dat doet hij onder de naam Wildebras, gekleed in bodywarmer en safarihoed. Hij deed mee aan Het Perfecte Plaatje, is te zien in zijn eigen tv-serie Wilde Buren en binnenkort komt zijn eerste boek uit: Wilde avonturen van Wildebras - Een nacht in de dierentuin.

Door Britte Kramer

In ‘Een nacht in de dierentuin’ beleven Wildebras en zijn neefje en nichtje spannende avonturen in de dierentuin. Met dit ‘hybride boek’, vol qr-codes naar video’s, leren kinderen spelenderwijs van alles over dieren. De dierentuin in het boek heeft verdacht veel weg van Diergaarde Blijdorp. Da’s niet zo gek, want Wildebras bracht daar als kind aardig wat uurtjes door én ontdekte er zijn liefde voor dierenfeitjes delen.

Wat betekent Diergaarde Blijdorp voor jou?

“In Blijdorp zijn de zaadjes geplant. Daar ben ik gaan beseffen dat ik iets wil betekenen voor dieren. Eerst was het vooral klieren met vrienden, maar op een gegeven moment ging ik bordjes lezen, alles proberen te onthouden en aan anderen vragen: ‘Wist jij dit?’ Als ik iemand dan iets nieuws had geleerd, was ik heel blij. Ik weet nog dat er voor het eerst twee hyena’s waren - dat vond ik machtig om te zien. In dat geïmproviseerde verblijf bij de oude ingang kon je heel dichtbij komen. Ze bleken in het echt veel groter dan in tekenfilms. Die dieren zijn me altijd bijgebleven en nu spelen ze een belangrijke rol in mijn boek. De pinguïns waren ook altijd een dingetje: als kind ging ik nooit op vakantie, maar door de hele beleving in die koude hal voelde het alsof ik tóch in een ander land was.”

Wat is jouw ultieme doel?

“Als je geboren wordt heb je nog niks verdiend, maar krijg je bij voorbaat al die prachtige natuur cadeau. Ik wil laten zien dat ik dat waard ben, door er goed mee om te gaan. En ik wil het gat tussen mens en dier kleiner maken. Daarom laat ik graag de gelijkenissen zien. Als ik een dier zie met heel prominente tanden, link ik dat in mijn video bijvoorbeeld aan de trend om facings te laten zetten. Die humor erin, dat werkt.”

Waarom maak je dierenvideo’s?

“Als je ouder wordt, ga je op zoek naar jezelf. Je krijgt andere vrienden, wordt wat stoerder, gaat dingen uitproberen. Op een gegeven moment deed ik niet meer zoveel met dieren. Later kwam die behoefte terug, maar ik vond het lastig om in dat kleine wereldje van natuurfilmmakers te komen. Toen dacht ik: weet je wat? Ik ga gewoon zelf video’s maken, zelf de verhalen vertellen. In het begin wist ik nog niet zo goed wat werkte, maar ik bleef doorgaan, gooide er wat straattaal in en bracht het steeds dichter bij mezelf. Eigenlijk is Wildebras een mengelmoes van wie ik vroeger was, tijdens die zoektocht, en wie ik nu ben.”

Waarom die naam en safarikleding?

‘Ik vond Gabriël zo’n stoffige naam voor iemand die dierenvideo’s maakt. Vroeger was ik best wel druk, en noemden juffen en meesters mij ‘wildebras’. Dat leek me wel een goeie naam. Maar Wildebras moest ook nog een outfit aan. Weet je, dacht ik, dan gaan we gewoon voor een safarihoed. Een bodywarmer is eigenlijk ook niet gek. Oké, doen we een bodywarmer aan. Inmiddels heb ik dertig hoeden en twintig bodywarmers. Sommige helemaal stylish, sommige echt safari-safari. Ik ben daar helemaal in losgegaan.”

Waar in Rotterdam kom je graag?

“Ik ga regelmatig naar het Schiebroekse Park. Dan maak ik een rondje langs de Schotse hooglanders en staar ik een beetje voor me uit op een bankje. Het Kralingse Bos is een stuk drukker, maar ook daar kom ik vaak. Als kind ging ik er barbecueën met mijn ouders, nu neem ik video’s op bij de kinderboerderij.”

Zou je ooit ergens anders willen w….

“NEE! Niet dat ik zeg van ‘ik ga eens in Alkmaar wonen’. Als ik door Rotterdam loop, voelt het als een stukje van mij. Ik ken alles en iedereen hier - ook de mensen die ik níét ken. Als ik naar Amsterdam ga, wat ik niet zo graag doe, is dat een wereld van verschil. Daar praten mensen Engels in de Albert Heijn. Er zijn zo veel toeristen, dat ik nooit zeker weet of ik in het Nederlands de weg kan vragen. Eenmaal in de trein terug, denk ik altijd: ah, eindelijk naar huis. Áls ik ooit uit Rotterdam vertrek, ga ik aan het randje van Costa Rica wonen. In de jungle, langs de Sierpe-rivier. Dat is mijn droom. Ik ben er geweest en heb toen al gekeken hoe de huizen daar zijn. Maar voorlopig blijf ik lekker hier!”