Hans Schmidt, oprichter van Schmidt Zeevis, is overleden: ‘Ik hoop dat het aan de hemelpoort niet naar vis ruikt’

Rotterdam - Hans Schmidt is afgelopen week overleden. De oprichter van Schmidt Zeevis is 87 jaar geworden, uiteindelijk werd een ongeluk met zijn scootmobiel de Rotterdamse ondernemer fataal. In april 2021 was Schmidt Rotterdammer van de Week bij De Havenloods. Hij trakteerde ons op een pannenkoek bij Dutch Diner aan de Meent en we hadden een mooi gesprek dat we vandaag als eerbetoon nog een keer plaatsen:

door Emile van de Velde

In de jaren vijftig van de vorige eeuw reed hij op zijn fiets met een mandje vis door de stad. Dat mandje groeide uit tot de beroemdste viswinkel van Rotterdam. Nu rijdt Hans Schmidt in zijn scootmobiel met een knijpstok door Hillegersberg. Om de troep van straat te halen. “Rotterdam is al de mooiste stad, maar moet ook de schóónste stad worden!” 

Hoe komt zo’n visboer nu opeens aan het afvalrapen?

“Ha ha, visboer, zo noemt André van Duin me ook altijd. Ik woon in Hillegersberg, met mijn vrouw Roos. In een flat op de tiende verdieping. Aan de ene kant zie ik de Rottemeren, aan de andere kant het centrum van de stad. Hier in de buurt is Hans van Weel druk bezig met de boel schoonhouden, de Bergse Plassen, de buurt. Hij vroeg of ik meedeed. Ik zei nog: ‘Ben ik nou ook nog vuilnisman geworden.’ Ik maak drie, vier keer per week een rondje. Als ik iets zie liggen, raap ik het op. Ik snap niet dat mensen hun troep naast de container gooien. Nee, als ik het zie gebeuren, zeg ik er niks van, ik kan geen kant op hè. Met dat karretje.”

Het lijkt wel een missie.

“Al in de jaren zestig kreeg ik door dat afval een probleem zou worden. Ik bestelde kisten zalm in Noorwegen en kwam erachter dat je die kisten ook kon laten recyclen. En bij Schmidt Zeevis aan het Vasteland maakten we de hele dag, ik zelf ook, de stoep schoon. Tóén dacht ik vooral aan het schoonhouden van de winkel, nú aan de wijk. Aan de hele stád. Ik ben een echte Rotterdammer hè. Ik ben zó trots op deze stad. Precies op de plek waar ik vroeger woonde, zie je nu die Zalmhaventoren de lucht inschieten. Dat is toch geweldig? Je krijgt verdomme pijn in je nek als je er naar kijkt! Rotterdam is al de mooiste stad, maar het moet de schóónste stad worden! We moeten leren van anderen. Singapore: schoonste stad ter wereld. Dubai: prachtig. Tokyo: zóveel mensen, netheid ten top. Wenen: vlekkeloos! Waarom kan dat hier niet? Ik vind dat we op heel jonge leeftijd moeten beginnen met klusjesdiensten voor kinderen. Schoonmaken. Eerst in de klas, later buiten.”

Je hebt corona gehad, hoe gaat het nu?

“Het was vre-se-lijk! Het is echt een verschrikkelijke ziekte. Ik wil er niet te veel over kwijt, maar ben drie maanden heel erg ziek geweest. Aan de beademing, in coma gelegen. En die mensen in het ziekenhuis hebben het zó druk. Ik kon me niet bewegen, had ik de kracht niet meer voor. Maar het was te druk om me even op mijn zij te leggen. Het gaat nu langzaam beter, gisteren kon ik me een klein beetje aan een rek optrekken bij de revalidatie. Toen was ik zó trots!.”

Kom je nog vaak in de zaak?

“Ik ben nu tien jaar weg, maar ga elke week wel een keertje langs. Nee, ik bemoei me er niet meer mee hoor, ik ga gewoon om een garnalenkroketje te eten. Mijn opvolgers doen het prima. Er werken 145 mensen, de omzet is 65 miljoen euro. En met al die online-bestellingen wordt er dag en nacht doorgewerkt.”

Luisteren ze nog naar je?

“Nou, iedereen noemt me nog steeds ‘de grote baas’, ha ha. Ik was niet altijd een makkelijke baas hoor, ik kon echt een teringlijer zijn. Als een handelaar te veel geld vroeg, of ik vond de vis niet goed, dan konden ze zonder pardon vertrekken. Maar ik ben altijd goed voor mijn personeel geweest, veel mensen werken er al hun hele leven. En ik heb heel veel vrienden.”

Wat is het geheim van Schmidt Zeevis?

“Ik heb altijd groot gedacht. Mijn vader had een heel klein viswinkeltje, aan de Westzeedijk. We woonden in het Scheepvaartkwartier, behalve na het bombardement, toen zijn we een paar jaar naar Leiden gevlucht. Toen ik in dienst zat, was ik gestationeerd aan de Parklaan, ging ik aan het einde van de dag helpen in de winkel. Dat vond ik maar niks, een onsje garnalen afwegen ofzo. Een viswinkel moet groot zijn. Kleine winkels doen een week met een voorraad, dan is het niet vers meer. Alles moet elke dag op zijn. Daarom ruikt het bij Schmidt ook nooit naar vis. Verse vis ruik je niet!”

Is het vervelend ouder te worden?

“Als ze me bellen van boven, zeg ik geen nee. Ik ben altijd goed geweest voor iedereen, nooit ruzie. Ik maak me geen zorgen als ik straks aan de hemelpoort sta. Ik hoop alleen dat het daar niet naar vis ruikt!”