‘Ter Meulen was iconisch voor Rotterdam, de herinneringen komen meteen weer naar boven’

Rotterdam - Bart Bos was op het Binnenwegplein en meteen kwamen de herinneringen aan Ter Meulen naar boven. Aan zijn moeder die er uren kon doorbrengen. En natuurlijk aan de snoepafdeling. ‘Ter Meulen was iconisch voor Rotterdam’.

‘Onder het motto: ik hoef geen therapie, maar enkele uurtjes Rotterdam, was ik weer eens op een Rotterdam expeditie en besloot deze keer van de gebaande paden af te wijken wat me op het Binnenwegplein deed belanden. Het plein met de iconische “matrassen van Rickey”, het roterende kunstwerk waarvan ik eigenlijk nooit de achterliggende gedachte van heb begrepen behalve als herkenningspunt voor het Binnenwegplein waar ik in mijn vroege kinderjaren bijna wekelijks te vinden was. Dat had te maken met de “guilty pleasure” van wijlen mijn moeder: Ter Meulen. 

Het Vrije Volk verwoorde Ter Meulen bij de opening in 1949 als volgt: “Men kan er bij Ter Meulen gelijk een Adam of een Eva binnenlopen om deze gekleed en geschoeid, voorzien van alle mannelijke of vrouwelijke benodigdheden, als een keurig burger of burgeres te verlaten.” Dit zegt het eigenlijk perfect, achter de bijna honderd meter frontbreedte van het pand kon je letterlijk alles vinden wat je hartje begeerde, van kleding, schoenen en speelgoed tot huishoudelijke apparaten en elektronica. Mijn persoonlijke favoriete afdeling als kind was uiteraard de uitgebreide snoepafdeling. Als enige winkel hadden ze bijvoorbeeld sinaasappelvormige chocoladeballen gevuld met partjes chocolade met een lichte smaak van sinaasappel, God wat mis ik die! Het was ook de winkel waar ik van verjaardagscenten mijn eerste singletje kocht: Queen met Crazy little thing call love. Die kon je op de muziekafdeling in de kelder eerst zonder aankoopverplichtingen beluisteren met een grote koptelefoon op je hoofd. De charme van toen zonder een aanwezigheid van Spotify. 

Ter Meulen had een verslavend effect op mijn moeder, wanneer we haar kwijt waren was ze weer eens in haar eentje op de tram gestapt naar het Binnenwegplein. Uren waren we haar dan kwijt, en dan kwam ze nog met lege handen thuis. Was ze alleen wezen windowshoppen, haar vorm van therapie. Wanneer één van mijn oudere zussen meeging, ook al zo’n Ter Meulen junk, maakten we na een rondje bijna traditioneel op weg naar de halte bij het oude tramhuisje een tussenstop bij Wimpy op het plein. McDonald’s en Brammetje waren nog geen gevestigde namen in de tijd, dus was Wimpy “the place to be”. 

Ter Meulen is zo iconisch geweest voor Rotterdam, en voor ondergetekende, dat de herinneringen meteen weer boven komen drijven al wandelend over het Binnenwegplein. Voor haar tijd was de winkel uniek en grotesk waarbij je zoveel indrukken opdeed welke je niet in één bezoek kon verwerken en wel vaker moest terugkomen. Natuurlijk hadden we ook de Bijenkorf en V&D, maar Ter Meulen was er voor “iedereen”, in Ter Meulen zijn herinneringen gemaakt die niet uit te leggen zijn aan de huidige generatie die alles met een toets op de smartphone kopen. En dat maakt Ter Meulen legendarisch en iconisch. 

Eind jaren tachtig bleek de winkelformule van Ter Meulen helaas uitgewerkt en werden delen van de winkel aan derden verhuurd. Wimpy was ook vertrokken, dus mijn tripjes aan het Binnenwegplein werden nog slechts sporadisch. 1993 ging de legende na 96 jaar failliet. Maar de herinneringen, die blijven de rest van mijn leven bestaan bij iedere stap op het Binnenwegplein.’

(Door Bart Bos)