Frank van der Schee werd bekend als straatadvocaat in het RTL-programma Het Rotterdam Project van Beau van Erven Dorens.
Frank van der Schee werd bekend als straatadvocaat in het RTL-programma Het Rotterdam Project van Beau van Erven Dorens. Foto: Pris Tatipikalawan

De humor van straatadvocaat Frank van der Schee: ‘Ik kan in de gemeenteraad zeggen wat een klootzakken er zitten en ze lachen nog mee ook’

Algemeen 425 keer gelezen

Rotterdam - Bij binnenkomst valt direct op dat Franks matras in de woonkamer ligt. “Ik heb m’n bed kapotgeneukt”, zegt hij gevat waarna hij in schaterlachen uitbarst. “Ja, ik heb de bouten niet goed aangedraaid, vandaar.” 

Het typeert de Rotterdammer met Haagse roots Frank van der Schee (53), die bekend werd als straatadvocaat in het RTL-programma Het Rotterdam Project van Beau van Erven Dorens. In die rol behartigt hij belangen van mensen in kwetsbare posities. Humor is daarbij zijn belangrijkste wapen. “Ik kan in de gemeenteraad zeggen wat een klootzakken er zitten en ze lachen nog mee ook.”

Frank lult vijf kwartier in een uur door zijn ADHD, alhoewel hij die klacht zelf liever aanduidt als ‘een zootje verschijnselen bij elkaar’. “Ik zat al aan de coke toen ik twaalf was. Ja, ik dacht: laat ik er op tijd bij wezen. Ik wist dat er iets niet bij me spoorde, maar ik kon m’n vinger er niet op leggen. Heel moeilijk om dat zelf te reflecteren. Verslavingsgevoeligheid, stuiteren, concentratiestoornissen. Maar aan de andere kant was ik een heel slim ventje, dus op school kwam ik er redelijk mee weg. Ik kende m’n eigen gebruiksaanwijzing niet.” 

Frank voelde zich aangetrokken tot een hedonistische leefwijze. “Drugs, seks, zwepen, wapens, allemaal thrill seekers.” Toch ging Frank niet over zijn eigen grenzen. “Andere mensen stalen van hun moeder of vrienden of jatten tasjes van oude mensen, maar dat kwam niet in me op. Kijk, iemand met een stuk hout voor z’n bek slaan als ie mij niet betaalde, deed ik zonder probleem. Ik dealde ook wel ’s nachts en dan heb je mensen die je drugs proberen af te pakken. Toen zijn er weleens dingen gebeurd die minder netjes waren. Achteraf denk ik: Frank, dat had allemaal wat subtieler gekund.” 

Lees verder onder de foto.

‘Ik ontdekte dat ik sociaal betrokken ben.’ Foto: Pris Tatipikalawan

Frank verloor uiteindelijk zelfs zijn woning. “Het leek alsof ik er op aanstuurde. Ik ben m’n hele leven stoned en van het padje geweest. Voor mijn dakloze tijd wist ik absoluut niet wie ik was. Eigenlijk heb ik mezelf op straat een beetje uitgevonden. Wat ik toen ontdekte – dat is wel geinig – is dat ik sociaal betrokken ben. Dat ik heel erg voor mensen ga met het gevaar dat ik slecht voor mezelf ga zorgen. Daarom wil ik geen relatie, want dan zorg ik goed voor haar en verwaarloos ik mezelf.” 

Tegenwoordig kunnen mensen bij Frank met hun problemen terecht. “Om een voorbeeld te geven: ik had een cliënt die met haar kinderen in de noodopvang van een zorginstelling kwam. Daar werd ’s ochtends alleen maar brood gegeven. Verder de hele dag niks. Daar ben ik dus heel erg link om geworden.”

“Bij de gemeente werden ze er ook boos om. Daar gingen ze er vanuit dat ze te vreten krijgen. Waar ik dus heel erg link om geworden ben dat de medewerkers zien dat dat gebeurt en gewoon over gaan tot de orde van de dag. Óf je gaat een pan vreten voor ze koken óf je gooit de ruiten van het stadhuis in.” 

“Ik heb die cliënt bij de gemeenteraad laten vertellen wat er aan de hand is. Dat is toen meteen veranderd. Kijk, ik ken de wegen en ik weet wat medewerkers behoren te doen. Heel veel medewerkers doen hun werk niet. Die klant verzuipt. Trajecten duren drie keer zo lang. En hoe groter de instelling hoe meer van dit soort gezeik. Je hebt als dakloze heel snel het gevoel dat je geen onderdeel meer bent van de samenleving.”

Ambities kan Frank zo snel niet verzinnen. “Dakloosheid ga ik toch niet oplossen. Nou ja, m’n bed maken is nu wel een ambitie. Trouwens, haal dat stukkie over m’n bed er maar uit, hoor, anders willen alle vrouwen straks langskomen, haha.”

Peter van Drunen is begeleider bij de Nico Adriaans Stichting (NAS) die zich inzet voor kwetsbare Rotterdammers. Op deze plek stelt hij ze aan ons voor.

Uit de krant