Na jaren achter de schermen laat Ohnoah diens eigen stem horen: ‘Als ik één iemand het gevoel kan geven dat die niet alleen is, dan heb ik mijn doel al bereikt’

Rotterdam - Terwijl een samenwerking met wereldster Steve Aoki de wereld over ging, sliep Ohnoah (artiestennaam van Nouri Frenken) niet in een luxe hotelkamer of een duur appartement. De Rotterdamse songwriter en producer woonde op dat moment noodgedwongen in een busje. Diens studio hield Ohnoah koste wat kost overeind, maar voor een huis was geen geld meer.

Door Cassandra Oostrom.

“Ik moest kiezen: betaal ik mijn huur of behoud ik mijn studio? Ik koos voor de studio”, vertelt Ohnoah. “Ik was daar toch de hele dag. Ik douchte er, werkte er en had eigenlijk alleen nog een bed nodig.”

Het is misschien wel het grootste contrast uit de carrière van Ohnoah. Achter de schermen werkte Ohnoah mee aan meer dan honderd releases en schreef die hits voor artiesten als Steve Aoki, Miss Montreal en Wulf. Die behaalde gouden platen en miljoenen streams, maar zelf leefde die maandenlang vanuit een busje. Nu, jaren later, is het tijd voor een nieuw hoofdstuk. Onder de naam Ohnoah staat die niet langer in de schaduw van andere artiesten. Op vrijdag 7 augustus verschijnt diens tweede solosingle FMU (Fuck Me Up), een nummer dat misschien wel persoonlijker is dan alles wat die ooit schreef.

Muziek was geen hobby, maar een reddingsboei

Wie Ohnoah hoort vertellen over diens jeugd, begrijpt waarom diens muziek zo persoonlijk is. Opgegroeid binnen een traditionele Noord-Afrikaanse en Italiaanse familie voelde die zich al jong anders. Die werd mishandeld door diens vader en leerde vooral één ding: emoties toon je niet. “Er werd gezegd dat mannen niet huilen. Uiteindelijk wist ik zelf niet eens meer wat ik voelde.”

Pas toen die op zeventienjarige leeftijd begon met liedjes schrijven, vielen de puzzelstukjes op hun plaats. Tijdens een zangles vertelde die dat die af en toe wat regels opschreef, maar nooit verder kwam. Diens docent wees die op een songwritingworkshop. Het inschrijfgeld van 150 euro kon die onmogelijk betalen. “Ik woonde net op mezelf zonder enige support. Dat geld had ik gewoon niet.”

De docent besloot die toch toe te laten voor veertig euro. Achteraf noemt Ohnoah dat een van de belangrijkste momenten uit diens leven. “Daar schreef ik mijn eerste echte liedje. Ik was meteen verliefd op het schrijven, omdat ik eindelijk mijn emoties kwijt kon.” Twee maanden later stopte die met diens hbo-opleiding. Er was nog maar één doel: fulltime songwriter worden.

Tweeduizend liedjes

Dat doel nam die letterlijk. Op de Herman Brood Academie sprak die met zichzelf af dat die duizend nummers zou schrijven om het vak echt onder de knie te krijgen. In anderhalf jaar tijd haalde die dat doel. “Ik wist niet eens dat songwriter een beroep kon zijn. Toen dacht ik: als ik dit wil, moet ik er ook alles voor doen.”

Inmiddels staat de teller volgens Ohnoah op ongeveer tweeduizend nummers. Een groot deel daarvan kwam uiteindelijk terecht bij andere artiesten. Diens naam bleef vaak op de achtergrond, maar diens muziek bereikte miljoenen luisteraars. “Ik heb altijd geprobeerd om helemaal in het gevoel van een artiest te kruipen. Als iemand een verhaal vertelde, dacht ik: wat zou ík voelen als mij dat overkwam? Zo ontstonden die liedjes.”

Het moment waarop alles veranderde

Ondanks de gouden platen voelde Ohnoah steeds vaker dat die zichzelf uit het oog verloor. Die schreef de verhalen van anderen, maar vertelde nooit het eigen verhaal. Een dubbele hernia bracht daar onverwacht verandering in. Eind vorig jaar belandde die tijdelijk in een rolstoel en kon die nauwelijks lopen. “Ik zat thuis en dacht: waar doe ik dit eigenlijk allemaal voor? Stel dat ik morgen word aangereden en nooit mijn eigen muziek heb uitgebracht. Dan zou ik daar ongelooflijk veel spijt van hebben.”

Vanaf dat moment wist die dat het anders moest. Niet nog langer wachten op het perfecte moment, maar eindelijk de muziek maken die die al jaren in zich droeg.

Verslaving en zelfdestructie

Na de debuutsingle Student Loans verschijnt nu FMU. De afkorting staat voor Fuck Me Up, maar volgens Ohnoah gaat het nummer niet over een liefdesrelatie. “Het gaat over verslaving en zelfdestructie.”

Het lied ontstond tijdens een weekend waarin die zelf midden in zo’n periode zat. Na een nacht stappen schreef die de eerste coupletten, bleef de hele dag uitgeput in bed liggen en besloot diezelfde avond opnieuw te gaan feesten. Uiteindelijk belandde die op een afterparty tussen mensen die die nauwelijks kende. “Ik zat daar en dacht alleen maar: wat ben ik hier eigenlijk aan het doen?”

Toen die de volgende ochtend thuiskwam, schreef die het nummer af. “Daardoor voelt het niet alsof ik terugkijk op die periode. Je hoort iemand die er middenin zit.” Volgens Ohnoah gaat FMU over het moment waarop een toxische relatie en een verslaving in elkaar overlopen. “Je verlangt naar precies datgene waarvan je weet dat het je kapotmaakt.”

Rotterdam gaf een nieuw thuis

Na jaren in Hilversum te hebben gewerkt, verhuisde Ohnoah naar Rotterdam. Hier vond die niet alleen een nieuwe studio, maar ook een andere mentaliteit. “In Hilversum draait veel om de muziekindustrie. In Rotterdam voelt het veel meer alsof mensen elkaar echt willen helpen.”

Die gemeenschap spreekt Ohnoah aan. Hoewel die zichzelf nog steeds als ‘import-Rotterdammer’ ziet, voelt de stad inmiddels als thuis. Nieuwe optredens in Rotterdam komen er dan ook aan.

Eén luisteraar is genoeg

Waar vroeger succes werd gemeten in gouden platen en streamingcijfers, kijkt Ohnoah daar inmiddels anders naar. Natuurlijk droomt die ervan ooit op festivals als Eurosonic Noorderslag en Glastonbury te staan. Maar belangrijker vindt die dat diens muziek iemand raakt.

Die vertelt over een vriendin die worstelde met depressieve gevoelens en tijdens een optreden moest huilen bij een van diens nummers. “Toen dacht ik: als ik één iemand het gevoel kan geven dat die niet alleen is, dan heb ik eigenlijk mijn doel al bereikt.”

Met FMU laat Ohnoah voor het eerst volledig zien wie die zelf is. Niet de songwriter achter de schermen, maar de artiest die het eigen verhaal durft te vertellen. Een verhaal over verlies, overleven en opnieuw beginnen. En misschien juist daarom een verhaal waarin veel mensen zichzelf zullen herkennen.