Noordereiland ‘ruikt’ naar rivier en verleden

Rotterdam - De huizen staan er schouder aan schouder, statig en soms een tikje eigenwijs. Hun gevels dragen sporen van oorlog en wederopbouw, van tijden waarin Rotterdam viel en weer opstond. Terwijl aan de overkant de skyline glanst in staal en glas, met de abstracte lijnen van De Rotterdam en de brug die als een zwaan over het water buigt, bewaart het Noordereiland iets wat je nergens anders vindt: stilte met herinneringen erin. Een bespiegeling van Bart Bos.

In de vroege avond, wanneer de lantaarns één voor één aanspringen, lijkt het eiland even los te komen van de rest van de stad. Het water wordt donkerder, ramen lichten op als kleine schilderijen. Achter elk raam een leven, achter elk leven een verhaal dat zich mengt met het zachte geruis van de Maas.

Soms waait er een bries over het eiland die ruikt naar rivier en verleden. Dan hoor je bijna het gefluit van een stoomschip, zie je in gedachten arbeiders over de kade lopen, pet iets naar achter geschoven. Misschien is het verbeelding. Misschien is het geheugen van de plek zelf.

Noordereiland is geen groot gebaar. Het is geen toren die de lucht wil raken. Het is een ademhaling tussen twee oevers in. Een stukje Rotterdam dat niet schreeuwt om aandacht, maar fluistert, en juist daarom blijft hangen.

Wie er wandelt, neemt altijd iets mee: een vleugje weemoed, een beetje rust, en het besef dat zelfs in een stad die steeds opnieuw wordt uitgevonden, sommige plekken hun ziel hebben weten te bewaren.

(Bart Bos)