Naomi King heeft alles bereikt wat ze vroeger in haar jaarboek schreef

Rotterdam - Naomi King is een blij mens. Ze heeft het lang niet altijd even makkelijk gehad, maar nu ze 40 is, heeft ze zo ongeveer alles bereikt wat ze ooit op de middelbare school in het jaarboek schreef. En deze week is ze ook nog eens onze Rotterdammer van de Week!

Door Emile van de Velde

Goeie artiestennaam heb je!

“Ha ha, het is mijn echte naam. Ik heb nooit hoeven nadenken over een artiestennaam, 010 erachter en je hebt mij Insta-account. Met mijn bewerking van het kroontje van Jean-Michel Basquiat erbij, omdat ik vroeger dacht dat hij de eerste zwarte kunstenaar was. Ik wist niet beter toen.”

Naomiking010 is een echte Rotterdammer.

“Deze stad heeft me gered. Ik weet echt niet of ik er nu nog zou zijn, als Rotterdam er niet was geweest. Het is de stad van mijn hart. Ik praat ook met een natte T, zeker als ik een bakkie op heb. Al zegt mijn broertje dat hij er nog steeds wel de Leidse R tussen hoort.”

Want je bent geboren en opgegroeid in leiden.

“Ja. Tot ik daar op mijn achttiende op straat kwam te staan. Mijn moeder had het niet makkelijk, we waren met zes kinderen thuis en ze kon dat niet altijd bolwerken, hoezeer ze ook haar best heeft gedaan. Ik had het goed naar mijn zin in Leiden hoor, had altijd vriendjes en vriendinnetjes. Maar toch wist ik al dat ik er weg zou gaan. Naar Rotterdam. Daar ging ik altijd al naartoe, voor de kunst, en de muziek.”

En toen je 18 werd, ging je definitief.

“Ik was in die tijd veel in Nighttown. Ik draaide daar, drum ‘n bass, en had daar een nieuwe familie gevonden. Toen ik op straat kwam te staan, ben ik gered door Jurriaan de Groot. Wil je zijn naam even noemen? Hij is echt een voogd voor me geweest, zorgde dat ik niet op het verkeerde pad kwam. En via hem kon ik in een kamer krijgen, op de Noordsingel. Nu woon ik aan de Schieweg. En ik heb lang op de Putsebocht gewoond, de dealers op het pleintje zorgden dat ik me niet onveilig hoefde te voelen.”

Wist je vroeger al wat je wilde worden?

“Dierenarts ha ha. Maar later was het toch al vrij snel tekenaar. En tekenjuf. Ik was een echte vrijbuiter, een spring in ‘t veld, allemansvriendje. In Rotterdam ben ik naar het Grafisch Lyceum gegaan, en daarna de Willem de Kooning Academie. Daarna heb ik het wel een paar jaar zwaar gehad, een burn out, alle trauma’s van vroeger kwamen eruit. Tot ik weer ging tekenen. Op een gegeven moment heb ik de knop omgezet en me echt gaan focussen op één ding. Ik ben gestopt met platen draaien. En tekenaar geworden. En tekenjuf, nou ja, docent. Ik geef nu les op het MBO, in de Jeugdzorg, en aan tieners in jeugddetentie.”

En tekenen op een A4’tje werd verven op gebouwen.

“Nadat ik een spuitbus in mijn handen kreeg, ben ik eerst zoveel mogelijk mensen gaan vragen of ze een muur voor me hadden. Om te oefenen. Nu krijg ik volop mooie klussen. Ik kom net terug uit Amerika, doe veel in België. En Rotterdam natuurlijk. Al zou ik hier best nog wat meer willen schilderen. Wie heeft er een mooie muur voor me?”

Je bent nu bezig met het gebouw van de oude ABN AMRO bij Zuidplein.

“Er is onderzocht dat vooral vrouwen zich hier niet altijd veilig voelen. En je gaat je veiliger voelen van meer kleuren om je heen. Dus zorg ik voor kleur op dit gebouw, in opdracht van Heijmans en Hart van Zuid. Ik wil er zoveel mogelijk mensen bij betrekken. Wijkbewoners, kinderen, iedereen mag een stukje mee schilderen. Eind november moet het klaar zijn en mijn doel is dat er dan 400 mensen hebben meegeholpen. Ik ben hier elke dag, iedereen kan langskomen.”

En wat je nu bereikt hebt, stond allemaal in het jaarboek van de middelbare school?

“Ja. Alles wat ik toen wilde, is uitgekomen! Tekenaar, tekenjuf, maar ook bijvoorbeeld dat ik er altijd opvallend wil uitzien met veel kleurtjes. Grappig hè, dat ik dat toen al op heb geschreven. ‘Kan niet, bestaat niet’, stond erbij. En zo is het maar net.”