Herinneringen aan Tropicana: schaafwonden, blauwe plekken en opgeschoten jongeren die meisjes lastigvielen

Rotterdam - Bart Bos stuurde ons een verhaal met herinneringen aan Tropicana. Of eigenlijk is het maar één herinnering. Van die ene keer dat Bart een bezoek bracht aan het subtropische zwemparadijs aan de Maas. Dat bezoek werd geen succes en Bart is nu nóg blij dat het bij die ene keer is gebleven.

‘Het was de droom van vakantieparkengigant Center Parcs: een keten van paradijselijke zwembaden, zoals in hun vakantieparken, om mensen te laten genieten van een subtropisch zwembad zonder overnachtingskosten. Als eerste, en naar later zou blijken meteen laatste stad, kreeg Rotterdam de “eer” van een Tropicana. Direct gelegen aan de Maas was er werkelijk alles aan gedaan om het gevoel van een tropische vakantie voor een dag te creëren met een “Promenade Serre’ vol winkeltjes, restaurants en cafés in tropische sferen, en een uniek ronddraaiend restaurant compleet met tropische planten en vogels. 

Velen hebben in het zwemparadijs herinneringen gemaakt, mooie, leuke en vrolijke, maar helaas ook negatieve herinneringen. Laatste zorgde uiteindelijk voor de ondergang van het roemruchte zwemparadijs. Persoonlijk heb ik Tropicana slechts eenmaal bezocht, min of meer onder druk van mijn jongere neef. Het zal ergens beginjaren 2000 zijn geweest, Center Parcs was allang niet meer de eigenaar en het paradijselijke zwembad had onder de toenmalige eigenaar haar glans verloren. Dit was meteen zichtbaar in de grimmige kleedruimte met tientallen kleedhokjes die duidelijk maakte waar de vele klachten van onveilige gevoelens vandaan kwamen. Groepjes opgeschoten puberale jongens die daar maar voor één doel kwamen, meisjes lastigvallen. Het “zwemparadijs” leende zich daar ook bij uitstek voor met de vele, ooit romantisch bedoelde, tussen planten weggestopte jacuzzi’s en donkere hoekjes in grotten. En dan waren er nog de overige puntjes van veiligheid die ik zelf mocht ervaren. De zogenoemde “Tropicana-kin” die mensen opliepen door op de buik van de glijbaan af te gaan, wat een ritje Havenziekenhuis opleverde voor enkele hechtingen, bleef mij bespaard door netjes op de rug naar beneden te glijden. De schaafwonden en blauwe plekken op rug, hielen en knieën werden daar echter niet mee voorkomen. 

Natuurlijk liet oompje zich niet kennen bij het jongere neefje en ging het van de ene glijbaan naar de andere, en vervolgens weer van vooraf aan, en nog een keer, en… Zo was er ook die ene glijbaan waarbij je een snelheid kon behalen waar mijn toenmalige brommertje jaloers op was. De snelheid was nog te doen, het neerkomen in een te klein bassin waarbij je de knieën en tenen openhaalde aan de met keien beklede wanden was minder. En dan dacht je even te relaxen door te dobberen in het zwembad, ging er ineens een alarm af en was ik ineens een speelbal op de golven van het golfslagbad, meteen begrijpend waar dat touw over het zwembad voor bedoeld was. Tegen de golven was niet in te zwemmen voor iemand die slechts in een ver verleden schoolzwemmen heeft gehad. Ik kon alleen hopen dat de storm snel ging leggen of dat ik werd gered door een oplettende badmeester à la Pamela Anderson. Het werd uiteindelijk het eerste. Gelukkig waren er ook positieve punten. De hoogte glijbaan, die reikte tot in de nok en waar neefje graag vanaf wilde glijden met oompje, was tot mijn geluk buiten gebruik. Uiteindelijk werd neefje toch ook moe na de zoveelste duik van de zoveelste glijbaan en kon ik strompelend terug naar de grimmige kleedruimte. Never, nooit meer Tropicana voor deze jongen. Gelukkig kreeg het neefje een vriendin en werd oompje langzaam overbodig.

2010 gingen de deuren dicht van Tropicana als subtropisch zwemparadijs. Tegen alle verwachtingen in bleef het complex staan als bijna iconische herinnering aan een roemruchte geschiedenis en is het tegenwoordig de thuishaven van vele start-ups en scale-ups die zich bezighouden met circulaire economie om de wereld een stukje beter te maken. Mijn persoonlijke wereld werd al een stukje beter toen ik Tropicana achter mij kon laten op die ene dag!’

(Tekst: Bart Bos)