Sjors Ribeiro: de Portugees die over onze bruggen en tunnels waakt

Rotterdam - Sjors Ribeiro weet alles van Rotterdamse bruggen. En tunnels. En gemalen en fonteinen. Alles. Hij houdt van ze. Maar het meest houdt hij van De Hef, de plek waar hij zijn vrouw ten huwelijk vroeg. Sjors Ribeiro (59) is deze week onze Rotterdammer van de Week.

Door Emile van de Velde

‘Is de brug nou open of dicht’, staat er op je busje.

“Ja. Heb ik er zelf opgezet. Goed voor de herkenbaarheid. Ik moet toch vaak overal dwars doorheen als er iets aan de hand is. Over het fietspad, tussen de wachtende auto’s door als de Erasmusbrug in storing is. Of over de tramrails. Ik heb pas nog een boete gekregen op weg naar het Marconiplein. Ik had haast want er zat iemand opgesloten in de lift. Die boete is kwijtgescholden hoor.”

Je wordt er nog vaak bij geroepen dus?

“Er is veel geautomatiseerd, maar toch is er vaak iemand nodig die ook het handwerk nog kent. Ik weet van allebei veel. Deze maand werk ik precies 33 jaar bij de gemeente Rotterdam. Ik doe nog elk jaar nieuwe cursussen om bij te leren en op de hoogte te blijven. En ik houd van creatieve oplossingen, op z’n Rotterdams. Linksom of rechtsom: ik ga pas weg als het gefikst is. Van de week was er een bruggetje kapot in het Bergse Bos. Nou, dan kijk ik of dat met een kortere of langere plank ook kan.”

Hou je meer van bruggen of meer van tunnels?

“Bruggen! Ik kijk nu al uit naar de nieuwe brug die misschien in Oost komt. Wat mij betreft kunnen er geen bruggen genoeg zijn, kijk eens naar Porto, prachtig vind ik dat. Ik ben bij Stadsbeheer begonnen als monteur van roltrappen in de metro en ik heb ook lang in de Maastunnel gewerkt. Vond ik ook prachtig hoor, maar het werd onder het personeel ook vaak als een soort strafkamp gezien. De hele dag onder de grond, in het donker. Dan sta ik liever bovenop De Hef!”

Hoe Rotterdams ben je?

“Héél Rotterdams! Ik weet alles, ken elke buurt, elk straatje. Ik ben dol op de skyline. Hoe hoger, hoe beter. Altijd als er een nieuw gebouw klaar is, zorg ik dat ik even op het dak kan om foto’s te maken. Ik vind het schitterend om over de stad uit te kijken. Ik moet er wel eerlijk bij zeggen dat ik geen Nederlands paspoort heb. Ik ben officieel nog steeds Portugees. Ik kan wel Nederlander worden natuurlijk, maar het geld dat zo’n paspoort kost, kan ik ook gebruiken om op vakantie naar Portugal te gaan.”

Ah, een Portugees zorgt dat onze bruggen het doen dus?

“Mijn vader werkte in Rotterdam. In 1970 verhuisden mijn moeder, mijn vier zussen en mijn broer hem achterna. ‘Het witte land’, noemden we Nederland, ik wist niet wat ik meemaakte toen ik sneeuw zag liggen joh! We woonden in de Groepstraat, in de Tarwewijk. Daar had mijn vader een pand waar hij allerlei Portugese arbeiders liet logeren. Toen hij overleed, liep in Portugal het hele dorp uit. Zo dankbaar waren ze hem.”

Hoe was je jeugd?

“We woonden op Zuid dus. Mijn eerste vriendje was een Surinaamse jongen. We waren altijd door de buurt aan het trekken. Klommen we de Stieltjeskerk in. Ik heb daar nog aan de touwen in de klokkentoren gehangen, begonnen de klokken te luiden. Mijn eerste eigen woning was aan de Hillevliet. Daar woonde ik met mijn eerste vrouw. Nu woon ik alweer flink wat jaren in Rhoon met met tweede vrouw. Maar ik ben natuurlijk altijd in Rotterdam.”

En hoe zat dat met dat huwelijksaanzoek?

“Dat was hier in De Hef, waar we nu zitten. We gingen koffie drinken in de stad en toen heb ik haar met een smoesje mee naar boven genomen. En ze zei ja. We zijn hartstikke gelukkig samen. Vaak gaat ze ook mee als ik ergens bij een brug of tunnel moet zijn. Al mijn collega’s kennen haar.”

Wat vind je het mooiste stukje Rotterdam?

“Het Noordereiland is prachtig, lekker lunchen bij Fadi. Alle mensen kennen me daar. Ze houden De Hef heel goed in de gaten. Als er een lampje kapot is of er is iemand op geklommen, slaan ze meteen alarm. Mensen houden echt van deze brug. Net als ik.”