‘Onze dromen ontstonden bij café de Schouw op het terras van Tineke’

Rotterdam - Onze columnist Rachid Benhammou schrijft deze week over de dromen die ontstonden op het terras van café de Schouw. Het legendarische Rotterdamse café waarvan deze week bekend werd dat het zal verdwijnen. 

‘Net als bij vele anderen, kwam het nieuws rauw op m’n dak en ook ik schrok ervan. Café De Schouw, een van de oudste journalistencafés, én mijn stamkroeg, sluit na ruim tachtig jaar haar deuren. Het 150 jaar oude pand aan de Witte de Withstraat waarin het café is gevestigd, verkeert in zulke slechte staat dat het tegen de vlakte moet.

Laatst kwam de toekomst nog even ter sprake, toen ik eigenaar en collega-columnist Tineke, vroeg naar hoelang zij dacht kroegeigenaar te blijven. Ze reageerde een tikkeltje ontwijkend en gaf aan dat ze ook andere dromen had.

We hebben allemaal dromen. Ook ik. Veel van die dromen zijn ter plekke op haar terras geboren. Waar we wekelijks onze roemruchtige redactievergaderingen hielden, en de andere klanten, inclusief de eigenaar zelf, soms klaagden over onze overdreven blije conversaties en oververhitte discussies over de toestand van de wereld om ons heen. Waar we regelmatig lawaaierige werkoverleggen hadden, wanneer er weer een festival aan zat te komen. En sommige klanten ook dan weer klaagden over het kabaal.

Waar we de droom hadden om een band te beginnen en we alles al geregeld hadden. De toepasselijke bandnaam ‘Effe wat anders’, refererend naar de talloze keren dat een gesprek weer een andere wending kreeg aan die statafel. De tournee T-shirts waren al ontworpen, de bandleden bij elkaar gesprokkeld en we zouden spelen tot in Hongkong aan toe. Ja, zelfs het album ‘The best of’ was al in de maak. Het enige probleem was dat niemand eigenlijk zin had om te repeteren. En bleef het daarom dus bij een droom.

De Schouw, middenin het hippe koninkrijk dat Witte de Witstraat heet, waar mensen nog komen voor een goed gesprek. Wat een verschil met al die andere etablissementen waar millennials en kleurrijke wannabe hipsters elkaar eerst een half uur gedwongen moeten aankijken in de rij, alvorens het terras op te mogen. Om elkaar vervolgens trots op de schouders te kloppen omdat je er überhaupt mag zitten om te zien en gezien te worden. En de soms ongeïnteresseerde en arrogante obers worden dan ook voor lief genomen. Nee, geef mij maar die ouderwetse kroeg waar je urenlang slap kunt ouwehoeren, overlast gevende werkoverleggen voert, elkaar én de eigenaar belachelijk kunt maken en waar je droomt over optredens tot in Hongkong aan toe. Of gewoonweg waar je de liefde van je leven ontmoet.’

Rachid Benhammou is cultureel ondernemer en freelance journalist.