Honkballer Christian Diaz blijft geloven in Curaçao Neptunus

Rotterdam - Ook na de nipt verloren thuiswedstrijd tegen L&D Amsterdam afgelopen zaterdag verwacht honkballer Christian Diaz dat Curaçao Neptunus de playoffs en de Holland Series haalt. “Ik geloof in Neptunus. We hebben een hechte spelersgroep en gaan voor het kampioenschap. De meeste jongens zijn nog moe van de Europacup en zitten echt te bikkelen om te winnen. In Italië zes wedstrijden in één week, dat zijn we niet gewend. De meesten van ons hebben een fulltime baan. Maar uiteindelijk komt het goed.”

Door Emile Hilgers

Het optimisme is kenmerkend voor de 33-jarige Rotterdammer, die vorig seizoen zijn come-back maakte bij de hoofdklasse-club. Vier jaar lang was hij geschorst omdat hij op advies van een vriend een fout pilletje had geslikt. “Het was niet moeilijk om zo lang niet te honkballen”, blikt hij terug. “Ik kan heel goed met dingen stoppen en loslaten. Ik heb een honkballoze periode genomen en de sport vier jaar lang geblokkeerd. Ook geen wedstrijden gekeken, zelfs niet op televisie. Het was fijn dat ik meer tijd had voor mijn gezin. Ik was net vader geworden van ons eerste kind.”

In 2020 is Diaz weer gaan trainen, vervolgt hij zijn verhaal. Eerst in de wintermaanden met een groep vrienden in een loods in Den Haag. Daarna, in juni, bij Tridents en vanaf augustus weer met de selectie van Neptunus. “Zo heb ik honkbal weer opgepakt. Het kostte wel tijd om weer op mijn oude niveau te komen en ik ben nog niet helemaal tevreden. Het kan beter. Maar gelukkig lukt het om mijn werk als technisch-administratief medewerker bij een tankcontainerbedrijf te combineren met honkbal en de kinderen. Ik heb inmiddels twee zonen.”

Gevraagd naar hoogtepunten uit zijn carrière en zijn ambities, noemt Diaz de winst van de European Champions Cup in juni 2017. Dat het dit jaar niet gelukt is en dat zijn club ternauwernood degradatie wist te voorkomen, is niet zo vreemd volgens de teruggekeerde slagman en outfielder. “Drie vaste spelers waren geblesseerd, waardoor we drie goede knuppels en drie goede verdedigers misten. De rest moest keihard werken om te presteren.”

Met het Nederlands team speelde Diaz alleen kleine toernooien. “Op het World Port Tournament in 2015, hier in Rotterdam, was ik beste rookie. Maar hoewel ik twee jaar beste slagman was van de hoofdklasse, ben ik nooit uitgenodigd voor grote toernooien. Die ambitie heb ik niet meer. Al vóór mijn schorsing heb ik besloten dat ik niet meer voor Oranje wil spelen. Mede omdat tophonkballers in Nederland geen A-status hebben, waardoor je alleen mee traint voor de gezelligheid en om aan internationale wedstrijden mee te doen.”
Wél wil hij zich blijven inzetten om met Neptunus op het hoogste niveau te blijven spelen. “Ik honkbal al mijn hele leven, vanaf mijn vierde jaar. Het is vertrouwd, maar ook een sport waardoor je als je stress hebt, bijvoorbeeld door werk, dat even kan vergeten. Daar komt bij dat ik trouw ben aan Neptunus en dankbaar dat ik er terug kon komen. Niet iedereen kan bij Neptunus spelen. Het is de beste of één van de beste en meest stabiel spelende clubs van Nederland. We hebben een hechte spelersgroep, één team. Daarom kunnen we kampioen worden, en misschien volgend jaar ook weer de Europa Cup winnen. Unfinished business zou dat zijn.”