Rotterdammer van de Week ‘Ap Halen’: ‘Hier kan ik ademen’

Rotterdam - Vanaf het moment dat Albert Kokosky Deforchaux zijn toko Ap Halen opende had hij meteen het succes aan zijn broek hangen. Zijn zaak werd al snel een ontmoetingsplek waar behalve Indisch eten ook interessante verhalen over de fifties-tafel gingen. ‘Ap’ maakte er een boekje van, Mixtie, binnenkort verschijnt het tweede deel.

Waarmee heeft Rotterdam je zo ingepakt?

“Rotterdam heeft me zo ongeveer van de ondergang gered. In 2005 kreeg ik hier werk in een beddenzaak, maar al snel belandde ik - weer eens - in de horeca. Rotterdam heeft me getroost toen ik op een dood punt zat. Het is hier eerlijk en in alle opzichten stads, breed en ruim. Hier kan ik ademen. De stad gaf me net het zetje dat ik nodig had om op mijn vijftigste nog opnieuw te beginnen. Rotterdam werd mijn home base!”

Wat had je daarvoor dan allemaal uitgespookt?

“Voor ik in Rotterdam terecht kwam heb ik in Venlo, Amsterdam en Arnhem gestudeerd, gewerkt en gewoond, maar nergens heb ik me zo thuis gevoeld als hier. Toen ik een dure studie aan de filmacademie in Brussel wilde beginnen en ook nog werd aangenomen, vroeg een vriendin of ik niet eerst bij haar bedrijf wilde komen werken om die studie te kunnen bekostigen. Dat werd een flop, ik voelde me er net een klein jongetje. Dus ben ik zomaar gestopt. De eerste tijd daarna heb ik geleefd van eten van de voedselbank dat de bovenbuurman voor me meebracht. Ik maakte van een blikje tomatenpuree met water een saus voor over mijn pasta. Ik kon ook helemaal niet goed koken. Aan een uitkering dacht ik niet eens, want ik vond dat mijn situatie het gevolg was van mijn eigen keuzes.”

Waardoor veranderde je situatie?

“Ik kreeg een flinke computerklus aangeboden die heel goed betaalde en alsnog een uitkering met terugwerkende kracht. En ‘ineens’ had ik 10.000 euro op mijn rekening, kon ik al mijn schulden aflossen en fatsoenlijke pasta’s eten.

Ik heb toen mijn Facebook-vrienden de vraag voorgelegd of een toko beginnen een goed plan zou zijn. De reacties waren enthousiast. Natuurlijk moest ik eerst een goed bedrijfsplan hebben om geld voor apparatuur te kunnen lenen. En, óók niet onbelangrijk: Ik moest goed Indisch leren koken! In dat hele proces heeft mijn zus Simone me enorm gesteund.”

“Een krant kopen deed ik uit zuinigheid niet maar De Havenloods kreeg ik wel. Daarin zag ik op een dag een advertentie. Van De Fabriek van Delfshaven, een verbouwd fabriekspand aan de Mathenesserdijk waar eigenzinnige, beginnende ondernemers bedrijfsruimte konden huren. En hoewel ik ‘s nachts vaak nare dromen had, droomde ik vanaf dat moment over mooie dingen. Dat werd de ommekeer. Simone had graag mee willen doen maar is helaas vroegtijdig overleden. Toch voel ik haar steun nog altijd.”

En toen kwam Mixtie...

“Eigenlijk op aandringen van anderen. Ik wilde vooral niet het zoveelste kookboek maken. Ook in de nieuwe Grote Mixtie staan wel recepten en een en ander over koken, maar het is eerder een verhalen- dan een kookboek. Die verhalen gaan evenmin alleen over Indisch zijn, maar ook over muziek, film en de mooie dingen van het leven.

Wat dat betreft heeft Mixtie me trouwens nog meer moois gebracht. Toen ik tijdens het Tong Tong Festival ( de voormalige Pasar Malam Besar) de proefdruk presenteerde liep ik de liefde van mijn leven tegen het lijf!”