Als kind maakte Willem Bijl (70) al tekeningen van de Rotterdamse haven.

Rotterdam - Als kind maakte Willem Bijl (70) al tekeningen van de Rotterdamse haven. Na de Mulo wilde hij naar de Kunstacademie. Maar z’n ouders vonden de Kweekschool beter, omdat hij dan na zijn opleiding direct aan de slag kon. Na zeven jaar werd hij educatief werker. Het schilderen pakte hij veel later weer op. Eerst had hij een woning annex atelier in Het Lage Land. Na zijn pensioen kocht hij een pand aan de Kleiweg, met voldoende ruimte voor wonen, atelier en galerie. De oude winkelruimte, beneden, hangt en staat nu vol met eigen werk, waarop steeds Rotterdams en de haven het onderwerp zijn.

Door Jaap Deijbel

Waar stond je wieg?

“Aan het Charloisse Hoofd. M’n vader werkte eerst bij de gemeente, daarna bij scheepswerf Van der Giessen, als boekhouder/calculator/inkoper. M’n moeder was huisvrouw en naaister. Ik speelde veel in het Dokhavengebied. Vlotten en hutten van aangespoeld hout maken en kijken naar de enorme drukte op het water. Ik maakte er schetsen van. Op m’n 14de verhuisden we naar Pendrecht en later naar de Schelmeroord. M’n zusje, is negen jaar jonger, dus ik groeide min of meer alleen op. Ik luisterde naar piratenzenders. Ik bewonderde Brain Wilson, van de Beach Boys. Hij was steeds op zoek naar vernieuwing.”

Zoek jij dat ook?

“Absoluut. Samen met collega’s wilde ik een nieuwe school, met projectonderwijs starten. Het strandde, doordat we van de gemeente een school kregen toegewezen in een buurt, waar kinderen, qua niveau, onze onderwijsvernieuwing niet aankonden. Ik gaf al projectonderwijs en had contact met het Werkcentrum Internationale Solidariteit. Ik werd educatief werker. Later ook bij Samen Wonen Samen Leven in het Oude Noorden. Projecten opzetten en magazines maken. De scholen vroegen ons om onderwijspakketten te maken, die aansloten op de komst van de eerste allochtone kinderen. Want er was, behalve taalboeken, niets. Waarom zijn ze hier? Uit welke culturen komen ze, met welke religie? Die projecten zijn door het hele Rotterdamse onderwijs gebruikt. Later zijn door neo-liberale partijen en Leefbaar in Rotterdam, subsidies gestopt. Laatst hoorde ik een bobo op de radio voorstellen, ontmoetingen tussen leerlingen op scholen te bevorderen, om van elkaar te leren en zo het klasseverschil te verkleinen. Wij deden dat al.”

Hoe zie je jezelf als schilder?

“Steeds in beweging. Ook ik maak schilderijen met populaire iconen als Erasmusbrug, Euromast en De Rotterdam. Af en toe ook impressionistische taferelen. Maar een kunstschilder moet een eigen stijl – hoe commercieel interessant ook - niet willen, omdat dat stilstand betekent. Verder begrijp maak ik niet iets om de zes weken maar produceer ik continu.”

Hoe beleefde je Rotterdam vroeger en nu?

“Vroeger met m’n moeder de stad in en later alleen met tramlijn 2 naar de postzegelmarkt op het Noordplein. De kale plekken in de stad was ik normaal gaan vinden. Ik ben nooit een kroegtijger geweest. Nu ga ik met m’n vriendin geregeld de stad in. Ik vind het knap dat Rotterdam van saaie plekken als Meent, Grote Kerkplein, Pannekoekstraat levendige stadsdelen heeft gemaakt. Verder blijft de haven me trekken. Ook al gebeurt het nu allemaal buiten de stad in Botlek, Europoort en Maasvlakte.”

Verbeterpunten?

“Rotterdam moet z’n kades en water uitbuiten, zoals in de Leuvehaven is gebeurd. Het is misschien te toeristisch, maar het is met restaurant Lichtschip V11, wel één van mijn favoriete plekken.”

Nog een bucketlist?

“Ik ben nu wat ik altijd wilde zijn, kunstschilder. De galerie is vanaf de straat goed zichtbaar, waardoor mensen binnenlopen. En dat persoonlijk contact is heel belangrijk”.