Eric Alblas vecht als Zorro tegen de zooi

Rotterdam - Eric Alblas is niet kapot te krijgen. Elke dag rijdt hij met zijn scootmobiel dertig kilometer door Rotterdam. Met grijpstok en een stapel afvalzakken. Eric maakt de stad schoon. En we gaan dit jaar nog veel van hem horen.

door Emile van de Velde

Als Eric Alblas zich iets voorneemt, kun je dat maar beter serieus nemen. Hij verscheen vorig jaar in alle media als de man die de lachgaspatronen van straat haalt. Bérgen heeft ie er opgeruimd, niet te tellen. Maar die taak zit erop, hoopt Eric (en wij met hem), “Het gebruik van lachgas is sinds 1 januari verboden in Rotterdam, het vervoer van de patronen ook. Ik vind ze nog wel hoor, maar laten we hopen dat dat snel afgelopen is.”

We hoeven ons geen zorgen te maken dat Eric nu achter de geraniums van zijn woning aan de Maashaven gaat zitten. Hij heeft nog genoeg te doen, heeft allang een nieuw doel. “Ik ruim elke dag tijdens mijn ronde drie volle afvalzakken aan troep op. We krijgen straks duizenden toeristen in de stad tijdens het Songfestival. Je gaat je toch kapot schamen als we die mensen moeten ontvangen in de bagger die er nu in Rotterdam op straat ligt.”

Zwerfvuilambassadeur noemt Eric zich nu, met in zijn logo de Z van Zorro. Op Twitter tagt hij mensen bij gemeente, gebiedscommissie of Stadsbeheer net zolang tot ze met hem in gesprek willen. Opruimen blijft hij natuurlijk gewoon doen, maar: “Ik ben geen BOA, ik mag geen bekeuringen uitdelen. De enige echte oplossing voor al die zooi is handhaven. Je hoort gewoon een bekeuring te krijgen als je troep op straat gooit. Of als je dieren voedert, daar staat 140 euro op!”

Dat voederen van dieren zit Eric hoog. “Er wonen hele rattenfamilies in de bosjes, het zijn er steeds meer. Eerst zag je ze alleen als het donker was, nu zitten ze overdag aan je voeten als je buiten op een bankje iets zit te eten! Ik ben inmiddels in gesprek met een vrouw aan de Duitse grens. Die heeft een hondenkennel en zet die honden in Duitsland in bij de jacht. Samen met die vrouw wil ik die honden in de Afrikaanderwijk op ratten laten jagen.”

Handhaven, jagen; het is niet het enige dat helpt. “Ik spreek ook de hele dag mensen aan. Vorige week nog een jong stel dat dieren voerde in het park. ‘Dat kun je beter niet doen’, zei ik. ‘Maar we vinden de dieren zo zielig’, zeiden ze. Nou toen heb ik ze uitgelegd dat er ratten op dat eten afkwamen. Dat snapten ze wel, ze stopten meteen. Ik maak ook vaak mee dat ik complimenten krijg van mensen die zeggen: ‘Goed bezig, kun je bij mij in de straat ook komen?’ Dan zeg ik: ‘Zeik nou niet, je kunt toch ook zelf je straat schoonhouden?’ En dat doen ze dan gelukkig ook.”

Elke dag dertig (!) kilometer

Eric Alblas (60) woont in een ouderencomplex aan de Maashaven. Maar hij haalt het niet in zijn hoofd daar de hele dag uit het raam te gaan zitten koekeloeren. Eric moet op pad, elke dag. “Als mijn lijf het toelaat, maak ik elke dag een ronde van dertig kilometer door de stad. Sinds mijn geboorte heb ik een aandoening waardoor mijn bloed niet stolt, best link als je blik of glas van straat haalt. Maar ik word regelmatig behandeld, daarna ga ik op pad. Ik rij vanuit mijn huis naar Katendrecht, dan via de Kop van Zuid, over de Erasmusbrug richting de Doelen, door het Scheepvaartkwartier, langs de Maasoever richting Willemsbrug en dan via een rondje Noordereriland richting de Kuip. En dan weer terug naar huis. Ja, door weer en wind. Als het hard waait, hou ik me wel vast aan de reling van de Erasmusbrug ha ha!”

Eric twittert veel en is de moeite van het volgen waard; @AlblasEric