Hoe dance en anonieme bitcoin het leven van Dennis van den Berg bepaalden

Rotterdam - Alles in zijn leven heeft Dennis van den Berg te danken aan de Rotterdamse dance van de jaren negentig. Zij restaurant Jack in de Hofbogen is daar een eerbetoon aan. Dat Jack na de coronapandemie nog bestaat, komt door een heel geheimzinnige weldoener. En dat inspireert Dennis (47) zich nóg meer in te zetten voor Rotterdammers die het moeilijk hebben. Dennis van den Berg is deze week Rotterdammer van de Week.

Door Emile van de Velde

Vertelt nog één keer dat rare verhaal van die anonieme weldoener.

“Nou, tijdens de eerste lockdown, Jack was nog maar net open, kwam ik in de financiële problemen. Ik kon het personeel niet meer betalen en besloot mijn Harley Davidson te koop te zetten. Dat verhaal kwam in alle media en is blijkbaar opgepikt. Ik werd gebeld door iemand die anoniem wilde blijven, hij klonk als een wat oudere man. Ik kreeg een gedeelte van een wachtwoord en de rest van het wachtwoord via de post. Daar kon ik een bitcoin mee innen. En die werd 40.000 euro waard! Toen was Jack gered. Ik zweer je dat het zo is gegaan, hoe gek het ook klinkt. Daardoor kon ik mijn personeel weer betalen. En ik hield er zelfs nog wat van over.”

Dat iemand je zo geholpen heeft, is dat ook de reden dat je zelf mensen probeert te helpen?

“Gedeeltelijk ja, maar eigenlijk vooral sinds ik vader ben. Van Loek. Hij is nu 5 jaar, zijn moeder Zoë is mijn beste vriendin en de manager hier. Sinds ik Loek heb, kan ik het niet aanzien dat kinderen in armoede opgroeien. Ik probeer nu stichting Krachtvrouwen te helpen, daar worden onder meer vrouwen en kinderen opgevangen die te maken hebben met huiselijk geweld. We zijn nu aan het kijken waar we kunnen ondersteunen en gaan onder andere een benefietevent organiseren. We hebben in Jack ook regelmatig etentjes voor daklozen, we hebben artsen gesteurd in coronatijd. Ik heb zelf nu eenmaal weinig nodig. Meer dan de bank in mijn woninkje ambieer ik niet.”

Meer niet?

“Nou, toen ik vroeger als dj wat geld ging verdienen, was er één ding dat ik wilde hebben: uitzicht vanuit een toren op de Kop van Zuid. Toen heb ik mijn huisje in Schiedam verhuurd en ben ik zelf een jaar of zeven, acht op de 29e verdieping van de New Orleans gaan wonen, zat ik elke avond over Rotterdam uit te kijken. Daarna ben ik weer terug naar mijn oude huisje gegaan, woon ik nog steeds.”

Hoe Rotterdams ben je?

“Ik kom uit Streefkerk. Ik ben liefdevol en beschermd opgegroeid door ouders die zich ook hebben ontfermd over kinderen zonder toekomst. In een kroeg in Alblasserdam hoorde ik voor het eerst een stukje house-muziek. Dat bleek in Rotterdam vaker gedraaid te worden. Vanaf dat moment ging ik elk weekend in mijn eentje naar Rotterdam. Naar Nighttown aan de West-Kruiskade. Daar stond ik links voor het podium te dansen. Altijd. Aan die muziek heb ik alles in mijn leven te danken.”

Vertel.

“Na een tijdje begon ik zelf ook muziek te kopen in de platenzaken op de Nieuwe Binnenweg, en zelf mixjes te maken. Ik ontmoette Benny Rodriques. Toen hij zag welke platen ik kocht, mocht ik ook komen draaien. In Nighttwon, de Hollywood Music Hall, Club Vie en uiteindelijk over de hele wereld. Dj Denniz heette ik. Oh ja, ik heb ook nog lang als danser gewerkt op feesten.”

Maar Jack is geen club toch?

“Nee. Een restaurant. Er mag wel gedanst worden hoor, later op de avond draai ik zelf vaak plaatjes. Maar het is géén club. Ik heb geen zin in rijen voor de deur, opstootjes, drugs, mensen die de wc onder kotsen. Het is een restaurant. En het gaat goed, we zitten nu weken van tevoren volgoeboekt.”

Een restaurant als eerbetoon aan de dance en de clubcultuur?

“Ja, aan de tijd van Nighttown en Parkzicht. Aan al die Rotterdamse dj’s. Met een knipoog naar Amsterdam zeggen we natuurlijk wel eens dat wij de bakermat van de dance zijn. Jack is een ode aan de dance, aan Rotterdam. Alles in mijn leven is uiteindelijk bepaald door die muziek.”