Eenzame uitvaart op Begraafplaats Crooswijk
Rotterdam - Stichting de Eenzame Uitvaart Rotterdam (dEUR) verzorgt samen met de gemeente Rotterdam waardige uitvaarten voor Rotterdammers die begraven worden zonder nabestaanden. Voor elke uitvaart schrijft een dichter een speciaal gedicht dat hij of zij voordraagt. Na afloop volgt een verslag. De Havenloods plaatst dit eerbetoon. Omdat we geen enkele Rotterdammer eenzaam het graf in willen laten gaan.
Het is iets voor negenen als we naar de laatste rustplaats van Anne Marie Ameln lopen. De kalender is net begonnen aan de vierde maand en dit is pas onze eerste eenzame uitvaart. Laten we hopen dat dit een goed teken is. Het weer is wisselvallig: zo nu en dan valt er een druppeltje, maar de zon laat zich ook af en toe zien. De temperatuur is evengoed mild te noemen.
Eerder die ochtend stapte ik om zeven uur uit bed om ontbijt te maken voor mijn twee dochters, die vroeg naar school moesten. Later die dag gingen ze naar hun moeder en ik zou ze pas zaterdag weer zien. In de tussenliggende dagen is het dan altijd extra stil in huis.
Zonder haast, maar geroutineerd, lopen we over de begraafplaats. Een grasveldje is met een ketting afgesloten, waaraan een bordje hangt met de tekst: ‘Verboden te betreden. Pas ingezaaid.' Op het midden van het veldje paradeert parmantig een nijlgans.
Dit keer nemen we afscheid van Anna Maria Ameln (*29-09-1962, Emmen - † 26-02-2026, Rotterdam). Zoals altijd suggereren de gegevens die bij ons bekend zijn van alles, maar verklaren ze niets. En de hele situatie wordt er niet minder verdrietig door. Er zijn twee dochters. Geen van beide kinderen wilde opdracht geven voor de begrafenis. Mevrouw Ameln wilde al twintig jaar geen contact meer met hen hebben. Mevrouw Ameln is door de politie in haar woning aangetroffen, in enigszins vervuilde toestand.
Het is niet alleen de eerste eenzame uitvaart van het jaar, het is ook de eerste keer dat Elfie Tromp de dichter van dienst is. Zij is nieuw toegetreden tot onze poule met dichters. Elfie leest haar gedicht rustig en respectvol voor, alsof ze nooit anders heeft gedaan. Daarna neemt de uitvaartverzorgster nog eenmaal het woord. Ze zegt dat ze hoopt dat Anna Maria Ameln nu in vrede mag rusten. Het zal een van de laatste, misschien wel de laatste keer zijn dat haar volledige naam wordt uitgesproken. Nadat iedereen afscheid heeft genomen van de ingedaalde kist door er een schep zand op te werpen, lopen we gezamenlijk terug naar de uitgang. Bij een van de andere graven zet Elfie twee omgevallen bloempotten weer rechtop.
Dit is een ingekorte versie van het artikel over de eenzame uitvaart van mevrouw Ameln. Je kunt de langere versie, mét het gedicht van Elfie Tromp nog lezen op dehavenloods.nl.