Een ode aan Grarda Pelger, bij de herbouw van de Tweebosbuurt
Rotterdam - Donderdag 2 april is de bouw gestart van nieuwe huizen in de Tweebosbuurt. Hef Wonen bouwt samen met de gemeente Rotterdam 166 sociale huurwoningen voor senioren, middenhuurwoningen en een paar vrijesectorwoningen. Dit is onderdeel van de vernieuwing van de wijk in de Afrikaanderwijk met een gevarieerder woningaanbod.
Vorige week kregen we een ingezonden stuk binnen van Bart Bos met een eerbetoon aan Grarda Pelger, door velen ook wel 'de moeder van de Tweebosbuurt' genoemd:.
'Woningen met dit soort karakter en vakmanschap worden tegenwoordig nauwelijks nog gebouwd. Zonde eigenlijk. Juist daarom was het des te schrijnender dat ook deze panden aan de Hilledijk op de nominatie stonden voor een ontmoeting met de sloophamer. Net als alle omringende huizenblokken in de Tweebosbuurt.
Het is aan Grarda Pelger, die maar liefst 73 jaar in één van deze woningen woonde, te danken dat dit blok uiteindelijk gespaard bleef en straks wordt verweven met de nieuwbouw. Toen woningcorporatie Vestia besloot de buurt grotendeels te slopen, werd zij één van de felste tegenstanders van het plan.
Als een soort moeder van de Tweebosbuurt sprak zij zich jarenlang, keer op keer en met oprechte betrokkenheid, uit tegen de plannen. Ze schroomde niet de Rotterdamse politiek te bekritiseren en bleef strijden voor wat zij rechtvaardig vond. Letterlijk tot haar laatste snik bleef zij zich inzetten voor haar buurt.
Ondanks jarenlang verzet en rechtszaken moest zij in april 2021, mede door gezondheidsklachten, haar vertrouwde woning toch definitief verlaten. Toch liet ze haar strijd sporen na. Woningcorporatie Vestia voelde uiteindelijk de druk en beloofde - notabene bijna op het sterfbed van Grarda - dat haar huizenblok behouden zou blijven. Daarnaast zal in de herontwikkelde Tweebosbuurt een straat naar haar worden vernoemd: het Grarda Pelgerpad.
'Ze blijft voortleven als symbool voor betaalbaar wonen'
Op 28 oktober 2022 overleed Grarda op 83-jarige leeftijd via euthanasie. Zij blijft voortleven als symbool voor het recht op betaalbaar wonen, en voor het belang van de menselijke maat in stedelijke vernieuwing. En zo vertellen die twee bovenraampjes niet alleen het verhaal van een oud huizenblok, maar ook van een vrouw die weigerde haar buurt zomaar los te laten.'